Army of Two: The 40th Day

Recensie(s)

Dat Belgen en Nederlanders prima kunnen samenwerken, bewezen een Vlaamse collega en ondergetekende een tijdje terug toen we eens flink aan de slag gingen met Army of Two: The 40th Day. We schoten ons door hele meutes tegenstanders heen, alsof we elkaar al jaren kenden en precies wisten wat we aan elkaar hadden. 'Zoek jij dekking achter dat muurtje, dan knal ik hem vanaf de zijkant in zijn botte harses.'

Samenwerken was het sleutelwoord in de originele Army of Two en blijft het speerpunt van het tweede deel. Zoals gezegd kreeg ik zeer recent de mogelijkheid om samen met een Belgische collega een aantal levels door te spelen in de co-op-modus. Op aanraden van de producent probeerden we het eerste level zwijgend te doorlopen. Al snel werd ons duidelijk waarom de beste man dit opperde, aangezien we in recordtempo om het leven kwamen.

Er zat dus niets anders op dan continu te blijven praten en met elkaar een tactiek op te zetten. Alleen op deze manier zijn bepaalde passages uit de game te voltooien, zonder twintig keer te sneuvelen. Aangezien de game vol met obstakels en sluiproutes zit, is het goed mogelijk om vijanden via de flanken te verrassen. Wanneer één van de bikkels alle aandacht naar zich toetrekt door zijn machinegeweer eens lekker leeg te pompen, kan de andere gemakkelijk om elke tegenstand heenlopen en de tegenstanders met een knalhard nekshot uitschakelen. Dit voelt, net als in het eerste deel, bijzonder goed aan.

Een heel effectieve afleidingstechniek bleek het 'doodspelen'. Zeer regelmatig rende ik als een onverschrokken woesteling op mijn vijand af om me halverwege op de grond te laten vallen. De tegenstanders stonden euforisch op en renden over mijn personage heen om mijn kornuit aan te vallen. Aangezien ik slechts deed alsof ik was gesneuveld kon ik stiekem opstaan en het tuig van achteren uitschakelen. Met de verscheidenheid aan op te zetten tactieken lijkt het wel goed te zitten, waardoor je jouw tactische inzicht samen met een metgezel kunt omvormen in briljante manoeuvres.

De uitgebreidheid van Army of Two: The 40th Day zit hem niet alleen in de uitgebreide tactische mogelijkheden. Waar je in deel één uitgebreid kon shoppen bij de wapenhandelaar is het in The 40th Day mogelijk je wapentuig op heel verschillende wijze volledig naar eigen inzicht aan te passen. Wil je bijvoorbeeld een bajonet op je wapen of kies je liever voor een geluidsdemper? Ga je voor een beter vizier of toch voor de voor een sneller te laden magazijn? Werkelijk alles is tot in den treure aan te passen, waardoor je jouw standaardwapen kunt pimpen tot een unieke moordmachine.

Vette wapens of niet, zelfs met de allerheftigste knallers kan Army of Two: The 40th Day behoorlijk pittig zijn. Op een gegeven moment kwamen mijn kameraad en ik in een behoorlijk benarde situatie terecht waarin we van alle kanten werden belaagd, terwijl we als ratten waren opgesloten. Na eerst drie keer strijdend ten onder te gaan, wisten we een vierde keer ons er ternauwernood doorheen te slaan. Toen de producent ons daarna doodleuk vertelde dat er nu een behoorlijk pittige tegenstanders zou komen aanmarcheren zakte de moed ons dan ook meteen in de schoenen. Tot verbazing van de producent was de beste zwaarbepantserde knul echter na twee schoten tegen de vlakte. Ik schoot de helm van zijn hoofd, en de Belg naast me schoot er een kogel achteraan. Dat is nog eens teamwerk!

Al met al heb ik me behoorlijk vermaakt met de gespeelde levels. Qua tactiek en samenwerking gaat The 40th Day nog dieper dan het origineel en het aanpassen van je wapens voelde als een extra adrenaline-injectie. Nog eventjes schaven, bijpoetsen en een Belg aanschaffen om op de bank neer te zetten, en we hebben er een ijzersterke co-op-game bij!

Tyson Rios en Elliot Salem zijn echte bikkels. Getraind en getekend als commando’s op de slagvelden van Somalië, maar tegenwoordig werkzaam als huurlingen. De twee rauwe gasten zijn echte vechtmachines die het best functioneren met zijn tweeën. In Army of Two: The 40th Day gaat dit geraffineerde tweemansleger aan de slag in het terroristisch getroffen Sjanghai. In de brokstukken van de havenstad denken ze maar aan twee dingen: vechten en keiharde knaken.

De achtergrond van Rios en Salems strijd wordt dus gevormd door het halfvernietigde Sjanghai. Waarom de Chinese stad zo zwaar is getroffen door vijandelijke strijders wordt echter geen moment duidelijk gemaakt. Door dit gemis van een sterk verhaal valt ontzettend veel diepgang in de karakters van de personages weg. Rios en Salem zijn simpelweg moordmachines die vechten voor geld. Andere motieven zijn er niet te bedenken, waardoor Army of Two: The 40th Day gewoon draait om het schieten.

Gelukkig werkt dit schieten behoorlijk goed. De twee antihelden duiken soepeltjes achter allerlei voorwerpen om vervolgens vanuit dekking hun magazijn te legen op een naderende groep vijanden. De hele tijd achter een muurtje schuilen en knallen is niet de meest effectieve manier om al het gespuis uit te schakelen. Beter is het om je partner op agressieve wijze het vuur te laten openen en zelf stilletjes om alle tegenstanders heen te sluipen. Dit werkt allemaal erg goed dankzij de zogenaamde Aggro-meter. Het metertje loopt vol bij diegene die het agressiefste knalt, waardoor zijn partner onopvallend over het slagveld kan lopen.

Samen of alleen Army of Two: The 40th Day is gemaakt om met zijn tweeën te spelen. Zowel online als offline is het mogelijk met een echte partner de rollen van Rios en Salem op je te nemen. Als je een beetje met elkaar leert communiceren, is een vermakelijke ervaring bijna onvermijdelijk. Gelukkig is The 40th Day ook goed in je eentje te spelen. Wanneer je voor een solosessie gaat, kun je jouw medespeler zelf een beetje aansturen. Dit werkt prima, maar het kan natuurlijk niet tippen aan de echte co-op-ervaring.Mocht je zo nu en dan genoeg hebben van al de bloederigheid in The 40th Day, dan hebben Rios en Salem nog wat afleidingsmanoeuvres bij de hand die de strijd op eenvoudige wijze kunnen beslissen. Het geeft bijvoorbeeld een machtig en stoer gevoel wanneer je de leider van een groep soldaten gijzelt en al zijn manschappen stuk voor stuk vastsnoert en op de koude betonnen vloer achterlaat. Je kunt ze natuurlijk ook stuk voor stuk neerknallen, maar die keuze ligt geheel bij jou als speler.

De keuze tussen het sparen of doden van tegenstanders is in The 40th Day nog een relatief makkelijke. Pas echt moeilijk wordt het bij één van de zeven grote keuze momenten die de game rijk is (en dan met name de laatste). Knal je bijvoorbeeld de laatste witte Siberische tijger door zijn kop in ruil voor een vet wapen of laat je hem leven en red je daarmee de gehele diersoort. De meest lugubere keuze in de game is toch wel de keuze om een jong mensenleven. Dwing je een klein jongetje mee te vechten of laat je hem dekking zoeken. Zijn lot ligt in de handen van Rios en Salem.

Na zo’n keuzemoment word je direct geconfronteerd met de consequenties van jouw keuze middels een stripachtige animatie. Rouwende ouders om hun gesneuvelde zoontje… hartverscheurend. De makers van The 40th Day hebben geprobeerd dit schuldgevoel ook van invloed te laten zijn op de twee hoofdrolspelers via een moraalsysteem. Door vervelende gebeurtenissen zouden zij behoorlijk gedemotiveerd raken en minder goed functioneren in het heetst van de strijd, terwijl positieve keuzes (zoals het laten leven van de tijger en het jongetje) juist prestatiebevorderend zouden moeten zijn. Dat klinkt in theorie allemaal erg leuk, maar in praktijk merk je er werkelijk niets van.

Wat wel helemaal goed is uitgewerkt, is het wapensysteem. Net als in de eerste Army of Two is het in The 40th Day mogelijk je hele wapenuitrusting aan te passen. Verf je machinegeweer bijvoorbeeld goud en laat je pistool verven in zebraprint, of bevestig simpelweg een bajonet en een laservizier aan je knalijzer. Er zijn duizenden combinaties mogelijk, waardoor je altijd wel een wapen bij elkaar kunt sparen dat jou een beetje aanstaat. Wanneer je het perfecte wapen hebt samengesteld, nadert de game helaas alweer zijn einde. Erg lang zul je niet van je schietijzers kunnen genieten, aangezien een beetje gamer The 40th Day in een uurtje of zes wel kan uitspelen. Daarmee is deze game behoorlijk aan de korte kant.

De zes uur die de game duurt staan wel bol van de actie en diversiteit. Vooral de omgevingen zijn elke keer anders. Het ene moment sluip je door benauwde ziekenhuisgangetjes, terwijl je op een andere moment schuilt achter het karkas van een neushoorn in de Sjanghai Zoo. Het leuke aan het leveldesign is ook dat er genoeg zijpaden en sluiproutes in de omgevingen verwerkt zijn, waardoor de weg naar het eindpunt op verschillende tactische wijzen kan worden volbracht. Lukt het in het ziekenhuis bijvoorbeeld niet ongehinderd door de gangen te komen, klauter dan gewoon via de ziekenzalen naar je einddoel.

Bij het einde van het level word je meestal geconfronteerd met een extra sterke tegenstander. Het ene moment is dit een tegenstander met vlammenwerper, het andere moment is het een gast met een granaatwerper. Helaas leggen deze bijzondere wapens gelijk een minpunt bloot. De vlammen uit de vlammenwerpen zien er totaal niet realistisch of mooi uit en de granaten ontploffen alsof het knalerwten zijn. Voor het visuele spektakel hoef je het in Army of Two: The 40th Day in de regel dan ook niet te doen. Voor een vette shooter ben je wel aan het juiste adres.Conclusie: Army of Two: The 40th Day is een hele vermakelijke game. Niets meer en niets minder. Het droge, onduidelijke verhaal rondom de vernietiging en verovering van Sjanghai is bepaald niet de basis voor een epische actiegame, maar het tactische en coöperatieve aspect van de game werkt prima. Army of Two: The 40th Day is simpelweg een leuke game om eens met een goede vriend op de bank te spelen in deze koude wintermaanden.