BlackSite

Recensie(s)

Hoewel ik zelf een van de weinige mensen ben die Area 51 wel echt leuk vind, moet ik ook toegeven dat die game niet veel meer bood dan al die andere First-person Shooters die er in die tijd op de PS2 en Xbox verschenen. BlackSite lijkt meer een eigen karakter te hebben. De Xbox-360 versie die ik speelde ziet er al erg goed uit, maar dat is niet alles. De game heeft bijvoorbeeld een simpel maar effectief squadsysteem. Met de linker trigger stuur je je squad naar de plek waar je op dat moment met je crosshair op mikt. Op bepaalde plaatsen verschijnt dan een icoontje en zal je squad een bepaalde actie uitvoeren; ze openen bijvoorbeeld een deur of stappen in een voertuig. Leuk aan je squad is dat ze gevoelig zijn voor moraal. Als jij slecht speelt, zal de moraal van je teamgenoten omlaag gaan en worden ze minder effectief, doordat ze bijvoorbeeld slechter mikken. Speel je goed, dan voelen zij zich goed en dat zul je ook merken in hun prestaties. Deze toevoeging heb ik nog niet in werking kunnen zien, maar het klinkt in ieder geval wel goed.

Het demolevel start in het hedendaagse Amerika. In het kleine plaatsje Rachel zijn vreemde dingen gebeurd en de speler moet op zoek naar overlevenden. Al snel stort er een soort alien ruimteschip neer en opent een cyborgwezen de aanval. Dit is een drie meter hoge alien die eruit ziet als het bovenlichaam van een vrouw op lange robotpoten. Zodra je deze hebt neergeknald met je machinegeweer, granaatwerper op dat geweer, of gewone granaten ben je echter nog niet van haar af. Het bovenlichaam koppelt zich namelijk los van de poten en kruipt op eng hoge snelheid op je af en brengt zichzelf tot ontploffing als het bij je in de buurt is. Naast deze cyborg waren er ook tegenstanders te verslaan die meer op mensen leken; zij deden denken aan de Hellghast uit Killzone of de Combine uit Half-Life 2.

De demo bevat maar één echt gevecht waarin je dus een paar cyborgs tegenkomt en enkele tegenstanders die wat meer op mensen lijken. Erg kort dus, maar ook erg krachtig. Het lijkt erop dat BlackSite een zeer vette game gaat worden. Ik ben erg onder de indruk van wat ik tot nu toe heb gezien, en dat is nog lang niet alles. Het feit dat de manier waarop je speelt van invloed is op het moraal van je team is bijvoorbeeld iets waar ik nog erg nieuwsgierig naar ben. Ook zul je gebruik kunnen gaan maken van voertuigen, wat ik zelf nog niet heb kunnen proberen.

Zoals het tegenwoordig bijna hoort bij goede actiegames heeft BlackSite zowel een coöperatieve multiplayer als een versus-modus. De ontwikkelaars wilden hier nog weinig over zeggen. In Co-Op zal het in elk geval mogelijk zijn om de hele singleplayer-campaign met zijn tweeën online door te spelen, op zowel Xbox 360, PS3 als op de PC. De versus-modus zal een aantal standaardmodi bevatten, maar zal ook vernieuwen. Hierover wilde de ontwikkelaar waarmee ik praatte echter niets zeggen, maar het klinkt in ieder geval erg goed. Hoe kort de demo ook was, hij was echt heel erg sterk. Wat mij betreft was BlackSite samen met Unreal Tournament 3 de topper van de Midway Gamers’ Day.

Toch keek ik uit naar dit spel. Een lekkere no-nonsense shooter is immers best lekker op zijn tijd. Vergelijk het maar met films. Ik kijk graag naar goede films als Lord of the Rings (Mass Effect), There’s Something About Mary (Ratchet & Clank) en Black Hawk Down (Call of Duty 4). Maar van een lekker simpele actiefilm met Steven Seagal in de hoofdrol kan ik op zijn tijd ook best genieten. Misschien ten overvloede, maar BlackSite is dus de Seagal-film in deze vergelijking. Het probleem met dat soort films (en met dat soort spellen) is dat timing wel van belang is. Als alle bovenstaande films tegelijkertijd in de bios draaien, dan kan die Seagal-film de pot op. Die had eigenlijk toch niet in de bios moeten verschijnen, maar direct op DVD.

Het verhaal is daar een goed voorbeeld van. Als soldaat van een eliteteam begin je de game tijdens een zoektocht naar massavernietigingswapens in Irak. Het spel is kritisch over de Amerikaanse maatschappij, dus net als in het echt vind je die wapens niet. Je vindt wel allerlei vreemde monsters die hun oorsprong hebben in experimenten met buitenaardse wezens en mensen. Drie jaar later duiken deze monsters op in de Verenigde Staten en mag jij weer opdraven om hier wat aan te gaan doen. Tijdens die missie ontdek je dat de VS zelf verantwoordelijk is voor de monsterplaag. Niets bijzonders dus, maar dat hoeft ook niet bij dit soort spellen. Actiefilms staan meestal immers ook niet bekend om hun diepe plot.

Actie is daarentegen wel belangrijk en die is precies wat je zou verwachten van een Steven Seagal-film: simpel en recht-door-zee. De verschillende monsters komen als hersenloze wezens op je af en maken het zelden moeilijk. Dit komt onder andere doordat de verschillende typen vijanden zeer zelden samenwerken. Gemuteerde soldaten blijven met hun wapens vaak op een afstandje terwijl de vierpotige Drudge altijd op je af komt rennen. Los van elkaar stellen ze niet zoveel voor, maar zouden ze samenwerken dan zou de gameplay een stuk hectischer en interessanter worden. Dat gebeurt dus jammer genoeg nooit. Ook is de aanvoer van vijanden slecht geregeld. Call of Duty 4 heeft domme tegenstanders, maar doordat de soldaten maar blijven komen krijg je nooit rust en voel je je echt onder druk gezet. In BlackSite dan gaat dat anders. In een bepaalde snipersectie kreeg ik eerst drie vijanden van voren. Toen drie van rechts, drie van links en weer drie van voren. Door die systematische aanvoer van vijanden voel je je nooit echt onder druk gezet. Uit alles blijkt dat de tegenstanders er zijn om doodgeschoten te worden en niet om jou te doden. Uiteraard is dat in elk spel zo, maar het is niet de bedoeling dat je dat zelf ook doorhebt.

Die domheid zie je overigens ook terug in jouw eigen teamgenoten. Je kunt ze de opdracht geven ergens heen te lopen, maar daar heb je niks aan. Ze voeren niet zoveel uit, het is immers een actiefilm met jou in de hoofdrol. Jij bent de held, jij moet het doen. Om de een of andere reden is je team toch onderhevig aan een moraalsysteem. Als jij slecht speelt, worden ze onzeker en gaan ze slechter mikken en als je goed speelt worden ze beter. Naast het feit dat dit moraalsysteem niet interessant is voor zo’n no-nonsense shooter merk je er dus maar weinig van, omdat ze niet snugger genoeg zijn om echt voor een verschil te zorgen. Desalniettemin zorgen je teamgenoten voor een beetje levendigheid in de game door de stoere en flauwe opmerkingen die ze af en toe maken, helemaal overbodig zijn ze dus niet.

Tot nu toe klopt de vergelijking van BlackSite met Steven Seagel-films volgens mij best aardig. Binnen het Seagal-genre is er echter nog onderscheid te maken. De martial arts-expert heeft namelijk een aantal aardige actiefilms gemaakt zoals Exit Wounds en Under Siege, maar nog veel meer slechte. Jammer genoeg moet je BlackSite meer vergelijken met zijn mindere werk en dat zie je vooral aan de afwerking. In een film zie je een keer een microfoon in beeld, wonden die eerst links, dan rechts in een gezicht zitten en slachtoffers die overduidelijk van een gebouw springen als ze zijn geraakt. In BlackSite zie je af en toe framedrops, personages die tegen onzichtbare muren blijven aanrennen, audio die soms veel te zacht wordt, pop-in, schaduwen die niet kloppen en meer van dat soort slordigheden. Het is duidelijk dat BlackSite nog niet genoeg aandacht en liefde heeft gekregen. Dat geldt overigens ook voor de multiplayer. Die is standaard, oninteressant en wordt bovendien maar weinig gespeeld door de community.Conclusie: BlackSite had niet op een slechter moment kunnen komen. Als simpele actie-shooter weet ie best te vermaken, maar er zijn nu veel te veel betere games op de markt om BlackSite aandacht te geven. Het spel bevat veel slordigheidjes, is voorspelbaar en nooit spannend. De game doet gewoon niets bijzonders en wat het doet is niet heel goed. Maar ook niet heel slecht. Saai eigenlijk hè? En dat is het ook met dit spel, het is vrij saai. Er is weinig om veel kritiek op te hebben en weinig om echt positief over te zijn. Het is een niemendalletje dat ik snel weer ben vergeten. Sterker nog, ik heb het spel drie dagen geleden uitgespeeld en ik kan me het grootste deel nu al niet meer herinneren. Typisch.