Call of Duty: Modern Warfare 2 - Prestige Collector's Edition

Recensie(s)

Waar er op de beursvloer een live demo werd gegeven van een level uit de singleplayer, zo werd er behind closed doors een demo getoond van de coöperatieve modus, Special Ops. Zoals ik al zei was de presentatie van de mannen van Infinity Ward kort maar krachtig, maar ik zal jullie in ieder geval vertellen wat ik met eigen ogen aanschouwen mocht.

De Special Ops-modus kan met twee spelers gespeeld worden en biedt een aantal korte missies die los staan van het verhaal. Deze missies zijn nog het beste te vergelijken met het laatste level uit de eerste Modern Warfare, The Mile High Club. Net als dat level hebben ook de Special Ops-missies maar één enkel objective, een shitload aan vijanden en een hoop snelle actie.

De missie die wij te zien kregen plaatste de speler in een soort vernield badhuis van het een of het ander, en het was de bedoeling om zo snel mogelijk van het startpunt naar het eindpunt te komen. Voordat de missie begint heb je als speler nog rustig de tijd om te kiezen van welke wapens je gebruik wilt maken. De namen weet ik niet precies maar wat ik in ieder geval zag waren een nieuwe shotgun en een speciaal schild, dat niet alleen als dekking gebruikt kan worden maar waar tevens een flinke mep mee gegeven kan worden.

Zodra de speler binnen het speelveld stapt begint het geheister en komen de vijanden vanuit alle hoeken en gaten tevoorschijn. Helaas speelde de medewerker van Infinity Ward in zijn eentje dus kon ik weinig zien van eventuele tactische samenwerking tussen twee spelers, maar de kunstmatige intelligentie van de tegenstanders oogde daarentegen wel prima. Vijanden probeerden hier en daar te flanken (op de laagste moeilijkheidsgraad) en vooral soldaten met een schild waren moeilijk te omzeilen zonder gebruik te maken van flashbangs.

Het belangrijkste blijft echter nog wel dat het aanschouwen van al dat spektakel voor mij aanvoelde alsof ik weer ‘thuiskwam’. De manier waarop scherpschutters op de tweede verdieping met granaten omver werden geblazen, het flanken van soldaten om ze vervolgens een mes in de hals te jassen, de bloedspetters die op het scherm vliegen wanneer je geraakt wordt… Het voelde allemaal zo vertrouwd aan en dat terwijl ik de controller nog niet eens zelf in handen had. Over het uiteindelijke aantal missies dat de Special Ops-modus gaat tellen kon men helaas nog niks kwijt, maar rechtsbovenin het menu stond een totaal aantal van 69 te verdienen sterren. Elk level kende drie sterren, elk staande voor één moeilijkheidsgraad. Een simpel rekensommetje leert ons dat de game dan 23 van deze levels gaat bevatten, maar pin ons er niet op vast.

De korte presentatie ten spijt ben ik weer helemaal in de zevende hemel. De chaos, het spektakel… het is allemaal een bevestiging van wat ik al vermoedde: Modern Warfare 2 is de hemel voor elke shooter-fanaat.

In Modern Warfare 2 komt het gevaar wederom van de Russisch Ultranationalisten. Het is vijf jaar na de dood van hun leider Zakhaev, maar de Russische extremisten hebben in Vladimir Makarov een nieuwe leider gevonden die dezelfde idealen als Zakhaev nastreeft. Het westen vreest de dreiging en schakelt Task Forces in om het gevaar te neutraliseren. Onderdeel van Task Force 141 is Sergeant Gary “Roach” Sanderson, één van de personages die de speler bestuurt. In totaal wordt de rol van drie verschillende soldaten aangenomen. Door undercover te werk te gaan, probeert Amerika informatie in te winnen om zo Makarov onschadelijk te maken. Makarov komt hier echter achter en weet hier op handige wijze gebruik van te maken, zodat Rusland en Amerika lijnrecht tegenover elkaar komen te staan.

Het heerlijk meeslepende verhaal, waarin we een aantal oude bekenden terugzien, ontvouwt zich via een serie ijzersterke missies. Een aantal elementen draagt daar duidelijk aan bij: de verschillende oorlogssituaties, de wijze waarop het verhaal naar voren komt en de, bij vlagen, magistrale muziek. De operaties worden op de meest diverse locaties uitgevoerd. De straten van Rio de Janeiro, de sneeuwvlaktes in Kazachstan, de zandwoestijnen van Afghanistan en een aantal locaties die vooralsnog onbekend waren voor de Call of Duty-reeks komen stuk voor stuk aan bod. De sneltreinvaart waarmee de uiteenlopende landen voorbij komen zorgt ervoor dat je je elk uur wel weer een andere omgeving bevindt.

De missies zelf zijn al net zo divers als de locaties. Zo beklim je op een gegeven moment een ijswand, om nog geen uur later alweer plaats te nemen achter een machinegeweer van een gevechtsvoertuig. Dit klinkt misschien alsof de game een aantal keer piekt, dat er slechts een aantal specifieke momenten zijn waar de spelervaring echt intens is, maar niets is minder waar. Natuurlijk is de ene situatie meer memorabel dan de andere, maar Modern Warfare 2 is een ware aaneenschakeling van actie. Er doen zich momenten voor dat je overdonderd wordt door gebeurtenissen en de gevechtssituatie helemaal wordt omgegooid. Om een voorbeeld te geven: op een gegeven moment valt door een aanval alle elektronische apparatuur uit, die van het leger, van de stad, van de wereld. De hemel wordt donkerder en verandert van kleur. Om je in zo’n situatie nog op oorlogsvoering te richten is lastig, maar de beleving is enorm heftig.

De singleplayermodus is dus een fantastische belevenis, maar zo geweldig als het is, zo kort is het ook. Met een beetje shooter-ervaring is de game op de standaard moeilijkheidsgraad in zo’n zes uur uit te spelen. Gelukkig voelt geen enkele passage aan als opvulling, waardoor de voldoening die je uit de singleplayer haalt groter is dan die bij menig andere shooter. De singleplayer is erg kort, maar anderzijds wel erg sterk: het handelsmerk van de Call of Duty-serie.

De game mag dan wel één grote achtbaan zijn van vette ervaringen, toch zijn de oplossingen voor de voorgeschotelde problemen die hier en daar opdoemen wel erg simpel te vinden. Zodra er bijvoorbeeld een tank of een helikopter opduikt, zijn er opeens tal van RPG’s binnen een straal van tien meter te vinden. Het houdt natuurlijk wel de vaart in de actie, maar op deze wijze wordt er wel erg weinig van je grijze massa gevraagd. Als er zich een penibele situatie aandoet, wordt binnen vijf tellen de oplossing al op een niet erg subtiele manier gegeven. Aan de ene kant begrijpelijk, aangezien er dankzij de sterke A.I. van de vijandige soldaten weinig tijd is om na te denken, maar er is voor eigen oplossingen eigenlijk geen ruimte. Hierdoor voelt de actie af en toe scripted aan, al zal niet iedereen dit als hinderlijk ervaren.

Gelukkig zijn er een hoop aspecten die de twee kleine minpuntjes doen verbleken. Zo heeft Infinity Ward de letterlijke taal van de oorlog wederom goed geïmplementeerd. Hoewel een leek zich al snel geen raad meer weet met alle gecodeerde kreten van de verschillende commando’s, klinkt het erg realistisch en - vooral - tof. Op muzikaal vlak toont Modern Warfare 2 zich eigenlijk pas echt meester. Met Hans Zimmer heeft de ontwikkelaar een waar genie in het vak binnen weten te halen. De filmmuziekcomponist heeft met zijn creaties een echte toegevoegde waarde geleverd. De muziek maakt de verschillende dramatische scènes erg meeslepend en doet soms rillingen over de rug lopen.

Het singleplayerverhaal is in geuren en kleuren aan bod gekomen, maar Modern Warfare houdt daar natuurlijk niet op. Naast de verhalende modus bestaan er voor de eenling ook nog de Spec Ops, voluit Special Operations. Deze modus kent 23 losse, korte missies waarin je een specifieke opdracht krijgt. Aan het einde van deze missies wordt de speler beloond met één tot drie sterren, afhankelijk van de randvoorwaarden waaraan wordt voldaan. De sterren zijn nodig om een nieuwe reeks aan missies toegankelijk te maken. De doeleinden van deze taken lopen enorm uiteen. In de ene missie moet er een stortvloed aan vijanden verslagen worden, terwijl je in de andere plaats neemt in een helikopter om een soldaat veilig van punt A naar B te loodsen. Sommige van deze passages komen uit de singleplayermodus, andere zijn volstrekt nieuw en een aantal komen uit de vorige Modern Warfare. Het sterkste wapen van Spec Ops is de optie om samen, zowel in splitscreen als via internet, met een vriend te spelen. Dit maakt de hele modus ook tot een geweldig leuke toevoeging. Het uitdokteren van een plan zorgt voor veel voldoening, vooral als het in de praktijk ook nog eens werkt.

Met zijn tweeën is de game al erg vermakelijk, maar de meeste lol valt te beleven in de online veldslagen die je met maximaal achttien man kunt uitvechten. Dit was in Call of Duty 4 al het belangrijkste punt waar de game zo massaal door aansloeg, maar het onlinefacet van Modern Warfare 2 is zo sterk dat die nog erger aanslaat dan die van zijn voorganger. Dit onderdeel is zo enorm uitgebreid dat het onterecht zou zijn dit slechts in een paar alinea’s te behandelen. Daarom worden de onlinemodi hier in een los artikel uitvoerig besproken. Een flinke tekst, maar dat is de geweldige multiplayer dan ook meer dan waard.Conclusie: Met Modern Warfare 2 jaagt Infinity Ward de successen na van het eerste deel. Sterker nog: deel twee klapt op alle fronten over zijn voorganger heen. Hans Zimmer weet met zijn muziek de game een extra dimensie te geven, die de game op filmische wijze meeslepend maakt. De singleplayer-ervaring is überhaupt enorm intens en gedenkwaardig, al is hij met zo’n zes uur wel kort. Daarnaast voelt het avontuur op momenten wel iets te scripted aan, maar niet iedereen vindt dat even storend. De multiplayer is gelukkig allesbehalve storend. Er kunnen weer tientallen uurtjes online besteed worden zonder een moment verveling, en ook Spec Ops is met zijn tweeën een garantie voor plezier. Al met al is Call of Duty: Modern Warfare 2 een ware parel onder de shooters, zelfs onder alle games. Wie ook maar een beetje houdt van virtueel schieten moet dit spel in huis halen.