Clive Barker's Jericho

Recensie(s)

‘Jericho’ duidt op een team van losgeslagen maniakken die, bewapend met twee wapens en twee speciale eigenschappen per persoon, oude demonen bestrijden. Wat is er namelijk aan de hand: voordat God de uiteindelijke versie van de mens schiep, had hij er al wat mislukte pogingen opzitten. Deze mislukkelingen werden in ‘the box’ bewaard, een soort andere dimensie. Je voelt ‘em al aankomen: de opperbaas van dat tuig is ontsnapt en heeft zijn vriendjes uitgespreid over de hele wereld en door verschillende tijdsgrenzen heen. Zo moet je vijanden uitroeien in een tempel in het hedendaagse Midden Oosten, maar kom je ook in de Wereldoorlogen en de Middeleeuwen terecht.

Een interessante setting en het duurt gelukkig niet lang voordat je merkt dat die setting ook ingevuld wordt door puike gameplay. Om de essentie van die gameplay bloot te leggen maken we even een uitstapje naar een topper die komende week verschijnt, BioShock. Kris noemde die game in diverse impressies een ‘gamers game’, omdat de gameplay je ongelooflijk veel vrijheid biedt je creativiteit op de vrije loop te laten. Welnu, dezelfde beschrijving kun je loslaten op Clive Barker’s Jericho. Doordat je zes verschillende teamleden hebt met in totaal twaalf speciale krachten, kun je op elk moment zelf een eigen tactiek bedenken om de volgende vijanden af te maken. Zo heeft Church, de vrouwelijke ninja, de fijne eigenschap op met haar eigen bloed een ‘blood ward’ neer te gooien, die vijanden kan verlammen of, variatie twee, ze in de fik kan zetten. Ideaal voor close combat dus. Op lange afstand is Black, een sniper met telekinesekrachten, weer handiger. Met haar telekinese kan ze de afgeschoten kogels zelf besturen en ze eventueel door meerdere hoofden achter elkaar laten knallen. En zo heb je dus nog vier figuren die allemaal hun eigen kunstjes hebben.

Het fijne van Jericho is dat je altijd keuzemogelijkheden. Je ‘bent’ speler namelijk geen van de zes vechters, maar leider Captain Ross. Deze meneer kan het lichaam van de leden van het Jericho team op elk moment overnemen, waardoor het dus mogelijk is om tussen de zes teamleden te switchen. Dat levert vaak mooie momenten op, waarbij je – nogmaals – je creativiteit kunt benutten. Ik vocht bijvoorbeeld tegen een reusachtige eindbaas die verslagen diende te worden door kogels in zijn open wond op zijn rug te knallen. Maar als je op hem schiet draait hij natuurlijk met zijn onkwetsbare voorkant naar je toe. Het is dan dus zaak om constant te blijven switchen, om hem in zijn rug te kunnen blijven schieten.

De eindbaasgevechten vormen (logisch) steeds het einde van een gebied en zijn meestal ook direct het pittigste deel van het spel. Want hoewel je genoeg vijanden tegenkomt die vaak ook best op hun eigen manier irritante trucjes kunnen, is Jericho niet moeilijk als je de krachten van je teamleden maar goed gebruikt. Ook het geven van commando’s – hoe simpel ook – werkt effectief. Jericho squad is opgedeeld in twee teams, Alpha en Omega. Die kun je de order geven te blijven waar ze zijn of juist ‘vooruit’ te gaan. Simpel dus, maar wel effectief. Bovendien zijn de teamleden zelf tamelijk intelligent en geven ze (en zoeken ze) dekking om de juiste momenten.

De gameplay wordt geleverd in een prima presentatie. Het geluid is nog ‘work in progress’ maar desondanks toch al behoorlijk en grafisch houdt de game gelijk tred met hedendaagse toppers: veel actie en weinig visuele problemen. Het zet dan wel geen nieuwe grafische standaard en sommige textures mogen voor de release nog wel even opgepoetst worden. Desondanks lopen de effecten, die niet zelden gepaard gaat met flinke ladingen bloed, al prima.

Voor mij kwam Clive Barker’s Jericho absoluut uit onverwachte hoek. Toen ik eerder dit jaar op bezoek was bij Codemasters in Engeland kreeg ik al erg positieve verhalen te horen, maar had ik vooral zoiets van ‘eerst zien, dan geloven.’ De preview versie heeft me echter nu al overtuigd van de potentie van Jericho, dat, mocht het niet duidelijk genoeg zijn, niets te maken heeft met de TV-serie Jericho. Eind september weten we (nog) meer!

Naast het feit dat jij nergens in de Bijbel wordt genoemd, wordt er ook geen melding gemaakt van de Firstborn. De Firstborn, in tegenstelling tot Adam was de echte eerste mens. Althans de Firstborn was God’s eerste poging om de mens te creeëren. Dit eerste project pakte echter niet goed uit en daarom besloot God om de Firstborn op te sluiten en met een schone lei te beginnen. Door de jaren heen kwamen mensen echter achter het bestaan van de Firstborn en besloten hem uit zijn gevangenis te bevrijden. Dit stond God echter niet toe en door de generaties heen stelde God telkens een team bijeen die dit tegen moest gaan. De Jericho Squad is het nieuwste team in het rijtje.

In eerste instantie word je samen met je team gedropt in Al Khali, een plek op aarde die afgesloten is van de buitenwereld, om paranormale activiteiten te onderzoeken. Al snel kom je er achter dat er zich achter de schermen meer afspeelt en je slechts een pion bent die ingezet wordt om de Firstborn tegen te gaan. Tijdens deze missie reis je samen met je team steeds verder terug in de tijd, met als uiteindelijk doel de dimensie te bereiken waar de Firstborn zich bevindt. Zo begin je in het hedendaagse Al Khali maar zal het niet lang duren voor je in de Tweede Wereldoorlog belandt om je daar vervolgens een weg te vechten naar de Kruisriddersperdiode. Zoals je kunt verwachten is elke periode van een andere stijl voorzien. In het oude Duitsland zul je omringt zijn door ondergrondse bunkers, verlaten ruïnes en grote blokken beton in combinatie met prikkeldraad die destijds diende ter verdediging. In het Romeinse tijdperk zoek je dekking in grote paleizen en de immens populaire thermaes (badhuizen). Wel komt de game qua omgevingen langzaam op gang. Zo vond ik het leveldesign van de eerste set levels ronduit saai. Clive Barker’s Jericho is namelijk voorzien van linieaire gameplay waarbij je een vast pad volgt door de levels. Nu vind ik dit normaal gesproken geen probleem mits de omgevingen lekker gevarieerd zijn, helaas is dit bij Jericho niet het geval. Hierdoor wordt het al snel monotoon, tel hierbij op dat je in het begin ook veelal dezelfde vijanden tegenkomt en je snapt dat variatie ver te zoeken is. Pas vanaf de Kruisriddersperiode is er meer sfeer en wordt de game wat levendiger gebracht. Wat overigens opvalt is dat elke tijdsperiode is voorzien van een belachelijk hoog gore gehalte. Zo zul je rivieren doordrenkt van donkerroodbloed tegen komen, lijken die half vergaan zijn en door hun eigen uitwerpselen waden, demonen waarbij het rottende vlees nog aan hun lijf hangt en reusachtige insecten die met een luide knal uit elkaar spatten.

Alle gore wordt daarnaast nog eens extra versterkt door de hordes vijanden die op je afstormen. Zo kom je oog in oog te staan met vliegende demonen, zombiesoldaten, cyclopen en uit de klauwen gegroeide insecten. Alle vijanden zijn aan het brein van Clive Barker ontsproten en, als je de films en boeken van hem kent zie je dat ook duidelijk terug. De vijanden hebben een grauw hard sfeertje over zich heen en zijn zo taai als biefstuk, jammer is wel dat er weinig variatie is tussen de vijanden. Na een tijd spelen bekroop mij dan ook een gevoel van "goh daar heb je weer de zoveelste demon". Normaal is dit niet zo erg als het bijvoorbeeld zoals in Serious Sam goed afgewisseld wordt met de omgevingen of de nodige humor. In Clive Barker’s Jericho is dit echter niet aan de orde waardoor je al snel door de levels loopt te raggen terwijl je ongeduldig afwacht op een nieuwe vijand. Wel zijn de eindbaasgevechten erg intens en zul je ook verschillende strategieeën moeten gebruiken om ze het loodje te laten leggen. Hierbij zul je slim gebruik moeten maken van je team. Want naast het feit dat je team van een goede A.I. is voorzien, zo liepen ze mij nooit in de weg, zochten dekking waar nodig en waren ze goed op elkaar ingespeeld, beschik je ook over de mogelijkheid om van ieder personage bezit te nemen. Dit switchen vormt dan ook het belangrijkste element van de game.

Tijdens het switchen ontdek je dat ieder personage beschikt over unieke krachten en eigenschappen. Zo heb je Frank Delgado die meer van knallen dan van praten houdt en daarom ook rondloopt met een bigass minigun, Xavier Jones gebruikt daarentegen liever zijn hersens en dankzij de mindcontrol is hij in staat om bezit te nemen van vijandelijke demonen. Zie je dit allemaal niet zo zitten en sneak je liever rond dan kun je met een druk op de knop bezit nemen van Billy Church, een slanke dame van Chinese afkomst die de meest acrobatische moves uit haar mouw schudt en het liefst vijanden hun keel doorsnijdt met een vlijmscherpe katana. In totaal telt het team zeven leden en is ieder lid in het bezit van twee wapens en minimaal één en in sommige gevallen twee paranormale krachten. Mooi is ook dat de gameplay hier naadloos op aansluit. Gedurende de hele game heb ik met ieder personage ongeveer evenveel gespeeld, het simpelweg kiezen van het sterkste personage en door de game heen raggen gaat hier dus niet op.

Spelenderwijs ontdek je dan ook dat je sommige puzzels met een specifiek personage moet oplossen terwijl bij gevechten je veel zal moeten switchen tussen meerdere personages. Het switchen werkt ook nergens storend, sterker nog het vormt het leukste element van de hele game. Dankzij dit element ontwikkel je zelf ook een sadistische manier om vijanden een kopje kleiner te maken. Zo was mijn favoriete manier om de demonen eerst met Billy te verstenen, ze vervolgens met Frank in de fik te steken en als pièce de résistance ze af te slachten met een ghostbullet van Black’s sniperrifle. Ongetwijfelt dat dit er ook voor zorgt dat mijn naam en die van mijn teamleden nooit zullen worden genoemd in het heilige boek. Wel zit ik al een geruime tijd hier op de redactie met een sadistische glimlach op mijn gezicht…Conclusie: Clive Barker’s Jericho is een game die ondanks dat hij langzaam op gang komt en voorzien is van een lineair pad toch voor de nodige afwisseling zorgt dankzij het switchen tussen teamleden. Daarbij is het gebruik van de verschillende krachten in combinatie met de dodelijke wapens er goed uitgewerkt. Minpunt is wel dat de game weinig vijanden kent gelukkig staat hier dan weer tegenover dat de eindbaas gevechten zeer intens zijn en ook de nodige strategie vereist.