Command & Conquer - Renegade

Recensie(s)

Havoc, liefhebber van de 'directe' aanpak
Westwoods Command & Conquer was in 1995 één van de eerste en gelijk ook meest invloedrijke real-time strategietitels ooit. Er werd een universum gecreëerd dat twee futuristische strijdende partijen tegenover elkaar plaatste: het GDI (Global Defense Initiative ofwel 'de goeden') en de Brotherhood of Nod (de bad guys), in een niet aflatende militair-technologische oorlog om dominantie/wereldvrede en het kostbare tiberium.
In Renegade keer je terug naar diezelfde C&C-setting, maar dan in de persoon van de meest geharde GDI-unit uit de RTS-games: Havoc, het commando - een koppig, weinig gehoorzame maar opmerkelijk veelzijdige versie van Duke Nukem.
Havoc (jij dus) zal zich een weg schieten, rijden en wat nog meer doorheen een 12-tal zeer uitgebreide missies. De meeste hiervan draaien rond het redden van een groep wetenschappers of items uit de handen van de alomtegenwoordige Nod-strijdkrachten. Eén van de betere elementen van dit game is dat je vaak temidden van een groep mede-GDI-soldaten 'werkt', maar verwacht geen Medal of Honor-taferelen, waar je bijgestaan wordt door bekwame collega's. Meestal moet je het allemaal alleen oplossen, zelfs al krijg je 'versterking' - 'gelukkig' dat de vijandelijke AI niet echt van de beste is. En hiermee krijg je meteen een eerste aanduiding waarom het bij C&C niet makkelijk is om duidelijk te zeggen of het nu een uitstekend dan wel teleurstellend game is.

Het lijkt ons daarom veiliger om zo objectief mogelijk verslag te doen van de indrukken die verschillende redactieleden er hier niet altijd in overeenstemming uitgooiden.
Vanuit een totaal andere hoek
Allereerst is Renegade er perfect in geslaagd het universum van het real-time strategiegame tot leven te wekken. Wanneer je een map oproept, krijg je de mappen te zien waarop je vroeger je troepen vanuit een bovenaanzicht controleerde. Er wordt voluit gebruik gemaakt van elementen uit de interface, wapens, units, voer-, vaar- en vliegtuigen, gebouwen, geluidsfragmenten en wat nog meer uit de strategiegames. Iedereen die ooit verslingerd was aan Command & Conquer zal vaak met open mond staan te kijken wanneer hij rondwandelt in zijn vroeger exclusief top-down wereldje - zeker wanneer een gigantische Nod-obelisk één van je tanks doet exploderen om even later een 'ion cannon strike' vanuit de hemel op de vijandelijke basis te zien neerdalen.

Langs de andere kant is C&C Renegade een shooter en zal dit game daarom voornamelijk gespeeld worden door shooters - die in het slechtste geval geen enkele boodschap aan heel die real-time strategie-achtergrond hebben, terwijl hardcore RTS'ers niet echt snel geneigd zullen zijn om een shooter te installeren.

Het waren echter de shooter-specialisten van de redactie die minder overtuigd waren van de capaciteiten van Renegade. Niet dat ze het geen verdienstelijke aanvulling op hun favoriet genre vonden, maar een echte topper was het volgens hun alleszins niet. Aan de positieve kant krijg je knappe weidse locaties, overtuigend geanimeerde personagemodellen en helse actie die je niet enkel als voetsoldaat, maar ook als jeep- of tankcommandant doormaakt. Langs de andere kant komen de wapeneffecten - heel belangrijk voor shooters - allesbehalve cool of overtuigend over, is de AI van vriend en vijand af en toe uitzonderlijk zwak en krijg je te vaak het gevoel van 'dit heb ik nog niet zo heel lang geleden al eens eerder gezien - en beter'.
Grafisch is Renegade in ieder geval geslaagd. De zelf ontwikkelde 3D-engine van Westwood staat zijn eh... mannetje. De voertuigen, locaties en personagemodellen zien er goed uit en je kan ze duidelijk vanop grote afstand nog van elkaar onderscheiden. Als je dat zou willen, kan je het hele game ook vanuit het derdepersoonsstandpunt spelen (dit doe je sowieso als je in een voertuig zit), maar elke shooter zal op de moeilijkere momenten toch teruggrijpen naar het eerstepersoonsstandpunt. De wapeneffecten zijn zoals gezegd nogal tammetjes en de binnenlocaties vaak een tikkeltje te eentonig in vergelijking met wat je buiten te zien krijgt. Het is dan weer wel aardig dat je zonder laadschermen van binnen naar buiten en weer terug kan lopen.

Het geluid is heel verzorgd, maar niet echt opvallend sterk. De technodeuntjes zullen de RTS-gamers vertrouwd in de oren klinken. Het wordt nooit storend, maar opvallen in positieve zin doen de muziek of andere effecten niet. Met de stemmen is het gelukkig anders. Vrijwel alle stemacteurs hebben het beste van zichzelf gegeven en Havoc zelf is een veel Dukerige Duke dan mister Nukem zelf. Alleen de vijandelijke troepen durven wel eens in herhaling vallen.
Multiplayermode als reddende engel
Het grootste probleem van het game, het vaak onwaarschijnlijk stomme gedrag van de computergestuurde tegen- en medestanders, ontwijk je natuurlijk wanneer je Renegade in multiplayermode opstart. Het is duidelijk de hoofdbrok van het game (wij speelden de hele singleplayermode in de zwaarste moeilijkheidsgraad uit in minder dan 12 uur) en draait rond een teamplay tussen GDI- en Nod-strijdkrachten. Net zoals in het strategiegame komt het erop aan de vijandelijke basis te vernietigen. De units in beide kampen verschillen van elkaar, maar een echt onevenwicht is er gelukkig niet. Elke kant heeft een aantal basisunits die steeds beschikbaar zijn, maar naarmate je meer kills bij elkaar krijgt of de door jou nauwlettend beschermde oogstmachines meer grondstoffen binnenhalen, kun je al eens voor een duurdere, meer gespecialiseerde unit gaan. Heb je echt genoeg credits verdiend, dan kan je je zelfs één van de verschillende pantservoertuigen aanschaffen en daarmee op de vijand afstormen. De GDI-krachten kunnen beroep doen op superieure (maar perperdure) tanks - ideaal voor de 'directe' aanpak, terwijl de Nod-tactieken meestal in het verlengde liggen van hun minder conventioneel wapentuig zoals de onzichtbare tank of vlammenwerpers. Beide groepen hebben ook goedkope maar efficiënte artilleriestukken en engineers die beschadigde units, voertuigen en zelfs gebouwen kunnen herstellen of genezen. Als engineer aan boord van een tank stappen heeft als voordeel dat je af en toe er even uit kan jumpen om wat snelle herstellingen uit te voeren. Let wel op dat er op dat moment geen vijand inspringt, want je kan voertuigen van de tegenstander stelen. Eén van mijn eerste meer gesmaakte momenten in een multiplayersessie Renegade was in een tank springen waar net een nietsvermoedende engineer aan het sleutelen was om hem er vervolgens mee plat te rijden.
Wanneer je met de handige ingebouwde 'matchmaker service' van Westwood op een redelijk lag-vrije connectie zit, is Renegade in multiplayer meestal fun met actie en spanning tegen een hoog tempo. Wachten is er niet bij, je respawnt na gesneuveld te zijn onmiddellijk terug in je eigen basis, ziet wat je kan kopen met je credits en dan is het richting vijandelijke basis. Eventueel kan je een lift krijgen van één van je collega's die over een tank beschikt en in het slechtste geval hoef je je niet eens zover te verplaatsen voor je een vijand tegenkomt. Je merkt overigens al snel dat je in Renegade niet zo heel erg snel het loodje legt; je moet al heel wat kogels of ander vernietigends richting vijand sturen voordat hij neergaat. Een sniper kan echter wel met één welgemikt schot doden, maar is zo goed als waardeloos tegen gebouwen en voertuigen. Daar komt het teamelement opzetten. Goed geoliede aanvallen zijn een noodzaak om door de verdediging van een vijandelijke basis te breken en de voornaamste structuren daarbinnen één voor één plat te leggen. Door deze gebouwen te vernietigen verhinder je de vijand om bijvoorbeeld nieuwe infanteristen of nieuwe tanks te kunnen laten aanmaken. Je kan dit doen door er met zwaar materieel op te gaan schieten, door ze binnen te dringen en er een paar explosieven achter te laten of door er een peperduur maar uitzonderlijk krachtig superwapen als atoombom of 'ion cannon'-straal op te laten neerdalen. Voor deze laatste visueel spectaculaire maatregelen moet je wel eerst een target-baken aanbrengen - en daarna maken dat je wegkomt natuurlijk. Yep, in multiplayer is Renegade een verrassend cool gebeuren.
Dus...
De meeste shootergamers zijn ondertussen heel sterke dingen gewoon sinds Half-Life, de Quake- en Unreal-reeksen en meer recent Wolfenstein en Medal of Honor. Renegade wil zich van een plaatsje tussen deze toppers voorzien, maar haalt het net niet. Westwood heeft voordien nog nooit een shooter gemaakt en dat merk je. Westwood is langs de andere kant heel ervaren en getalenteerd waar het multiplayergames betreft en dat merk je gelukkig ook.
De singleplayermode is een mooi eerbetoon aan de real-time strategieklassieker, terwijl de multiplayermode voldoende unieke spelelementen bevat om online shooters happy te maken.