Darksiders

Recensie(s)

Nog een paar dagen wachten en dan is het zover: Call of Duty: Modern Warfare 2. Wellicht een rare manier om een impressie van Darksiders te beginnen, maar een gedachte zit er uiteraard wel achter. Iedereen kijkt op dit moment namelijk uit naar de nieuwe Call of Duty en wellicht ook nog naar Assassin’s Creed II. Uiteraard zijn er ook gamers die nu al vragen ‘wat komt er daarna?’ Nou, heren, een hoop. Het eerste kwartaal zit vol interessante games en het bal van toppers wordt, overigens samen met Bayonetta, al begin januari afgetrapt met Darksiders.

Christelijke achtergrondWar is één van de vier ruiters van de Apocalyps. Deze figuren komen uit het boek ‘Openbaringen’ uit het Nieuwe Testament. Kort door de bocht komen deze figuren naar de aarde om het eind der tijden in te leiden. Het zijn dus geen gasten om mee te sollen en dat zien we ook terug in de game.Misschien dat het woord topper iets te voorbarig is, maar ik heb onlangs in het mooie Londen een interessante presentatie bijgewoond die me toch erg enthousiast over de game maakte. Darksiders is gebaseerd op een stripserie. In de nabije toekomst heeft de Apocalyps toegeslagen en denk jij als ‘War’ wel even de boel recht te zetten. Niks is minder waar, en voor je het weet beland je na een gevecht met een enorme duivel in de hel. Tussendoor krijg je een stortvloed aan verhaalvertelling over je heen. De details daarvan gingen aan mij voorbij, het was simpelweg te ingewikkeld, maar in grote lijnen komt het er op neer dat War gewoon keihard genaaid is. Gelukkig krijgt meneer een tweede kans en keert hij terug naar de aarde, om daar stennis te schoppen.

Darksiders is een game die op het eerste oog veel weg heeft van God of War. Van een kloon wil de ontwikkelaar niks horen. Volgens een veel te enthousiaste Amerikaan gaat Darksiders het genre echt vernieuwen. Dat lijkt mij een gevalletje ‘hoogmoed komt voor de val’, maar dat er toffe elementen in zitten, dat moet ik de beste man meegeven. Zo biedt Darksiders op bepaalde stukken een grote open wereld, waar verschillende dingen te beleven zijn. Uiteraard kan de speler gewoon gelijk naar het checkpoint rennen, maar dan mis je allemaal gangetjes en kerkers waar interessante voorwerpen te vinden zijn. Denk bijvoorbeeld aan power-ups waarmee jouw krachtbalk wordt vergroot.

Een andere troef die door de Amerikaan genoemd werd, was het vechtsysteem. Meneer noemt dat een RPG Lite-systeem, maar eigenlijk komt het er op neer dat je een aantal verschillende wapens hebt, die je snel kunt wisselen via de D-pad. Door dat in gevechten te doen, creëer je fantastische combo’s en maak je de tegenstanders sneller af. Gestorven vijanden laten vervolgens blauwe orbs achter, waarmee je later bij een duivel jouw wapens weer een nodige upgrade kunt geven. Vernieuwend? Niet echt, als ik het zo teruglees is het net God of War, maar belangrijker is de constatering dat het vechtsysteem gewoon werkt. Het gaat allemaal soepel, je kunt goed wegspringen voor dodelijke aanvallen en je hebt bovendien de omgeving die je in jouw voordeel kunt gebruiken. Denk daarbij aan een lantaarnpaal die als speer te gebruiken is of een auto die je mooi op iemands hoofd kunt parkeren.

Vijanden komen in verschillende soorten en maten. De meest simpele doedelzakken zijn gewoon met een paar rake klappen af te slachten. Dat is voor even leuk en daarom is het maar goed dat de game vol zit met mini- en volwaardige bazen. Zo kwamen we in onze demonstratie op een gegeven moment een vijand met een schild tegen. Er als een kip zonder kop op losgaan had totaal geen zin. Het advies was dan ook te wachten totdat hij een aanval inzette, vervolgens voor die aanval weg te duiken en hem genadeloos te counteren. Terwijl je dat doet, gebruik je je machinegeweer nog even voor alle andere vijanden die jou tijdens het gevecht belagen. En als klap op de vuurpijl kun je ook nog even in een vuurduivel veranderen om in die vorm echt iedereen af te maken. Cool!

Dit spectaculaire gevecht zorgde ervoor dat ik enthousiast terugkijk op mijn eerste echte kennismaking met Darksiders. De game heeft een interessant vechtsysteem, dat in combinatie met de open wereld goed tot zijn recht komt. Tenminste, dat is wat mijn gevoel zegt na de presentatie. Volgende maand komen we terug op deze game, die 2010 op een mooie manier lijkt te gaan inleiden!

Wat maakt een game goed? Een feitelijk antwoord is hier niet kort op te geven, maar zodra er bij ons op kantoor door een aantal verschillende mensen over een game wordt gediscussieerd, dan is dat een uitstekende graadmeter. We raakten niet uitgepraat over de fantastische dingen die we in Uncharted 2 meemaakten, de goals die we bij FIFA 10 scoorden of de kills uit Modern Warfare 2. De laatste weken voor kerst ging het de hele tijd over Demon’s Souls en het nieuwe jaar begint met verhitte discussies over Darksiders.

Darksiders is namelijk een heerlijke game, waarin je prachtige dingen beleeft. Je haalt er voldoening uit en het daagt je op een goede manier uit om verder te kijken dan je neus lang is. Maar voordat je van al dit zoets mag proeven, moet je je aan het begin door een slome start worstelen. Het verhaal van Darksiders is in het begin behoorlijk onduidelijk. Je komt als War (één van de vier Ruiters van de Apocalyps) naar Aarde toe om die te behoeden voor de ondergang, maar door een onduidelijk complot verliest War zijn krachten en wordt hij door een demon vernietigd. Een eeuw later krijgt hij een tweede kans om op zoek te gaan naar de waarheid.

Absoluut wazig en daar komt nog eens bij dat de wereld van Darksiders er aan het begin vrij flets uitziet. Gamers met een korte adem zullen hierdoor misschien afhaken en de game bestempelen als een matige God of War rip-off, maar de aanhouder wint. Na de laffe start wordt langzaam maar zeker duidelijk wat er aan de hand is en wordt War op een heerlijk avontuur gestuurd. Daarbij komt hij in een grote verscheidenheid van omgevingen, waarbij vooral de jungle- en watergebieden er prachtig uitzien. Een visueel pareltje noemen gaat misschien wat te ver, maar de ogen worden op zeer mooie beelden getrakteerd.

Darksiders had van ons best als een virtuele toeristengids van de toekomst verkocht mogen worden, maar eigenlijk zijn we blij dat je het leeuwendeel van de game bezig bent met het afslachten van vijanden. De vergelijking met een game als God of War is dan natuurlijk snel gemaakt, maar Darksiders heeft er alles aan gedaan om een eigen identiteit te creëren. Zo zijn er verschillende soorten wapens, waartussen je tijdens de gevechten makkelijk kunt wisselen om zo prachtige combinaties te maken. Hier bovenop komt de manier waarop je speciale aanvallen maakt. Geen eindeloze combinaties tussen actieknoppen die je uit je hoofd moet leren in Darksiders. In plaats daarvan gebruik je de analoge stick in combinatie met de actieknop. Een uppercut voer je in Darksiders uit door de analoge stick van beneden via een halve cirkel naar boven te bewegen en te slaan, terwijl een soort van tornadoaanval wordt ingezet door een rondje met de analoge stick te maken en de actie knop in te drukken. Het voelt zeer intuïtief aan en in het heetst van de strijd kom je nooit met je vingers in de knoop.

Het loont ook echt om elke vijand die je tegenkomt een kopje kleiner te maken. Vooral omdat dode rakkers ‘souls’ achterlaten, die later bij een duivel ingewisseld kunnen worden voor energiebonussen of nieuwe aanvallen. Daar komt nog eens bij dat jouw wapens experience verzamelen bij elke kill die je maakt, waardoor ze langzaam maar zeker beter worden. Aan de verschillende wapens kunnen ook bepaalde slotbonussen worden toegewezen, waarmee je dat wapen net wat effectiever maakt tegen bazen of juist tegen grote groepen kleine vijanden. Het RPG-lite systeem zit gewoon uitstekend in elkaar en er is niks op aan te merken.

Toch discussiëren wij niet erg veel over deze momenten. De echte schoonheid in Darksiders ligt hem in zijn puzzelsysteem. Kris noemde het ‘Zelda voor volwassenen’ en daar sluit ik mij volledig bij aan. Als War kom je in verschillende soorten omgevingen terecht, die te vergelijken zijn met de dungeons uit de Zelda-serie. Elke omgeving heeft zijn eigen thema en puzzels die opgelost moeten worden. Die puzzels zijn geen kwestie van het omzetten van een schakelaar, waarna er een trap naar beneden komt vallen, maar zijn een aaneenschakeling van handelingen. Zo moet je aan het einde van de eerste omgeving een lift activeren. Daarvoor moeten er drie zwaarden in drie verschillende beelden worden gestoken. Per zwaard moet je een puzzel doorlopen waar je gemiddeld zo’n tien minuten mee bezig bent. Dat betekent dus dat je met één probleem, het opstarten van een lift, een half uur zoet bent. En tijdens dat avontuur verbaas je je zeker een paar keer hoe slim het allemaal in elkaar zit.

Aan het einde van elke wereld staat er een enorm groot monster op je te wachten, die je op een bepaalde manier moet verslaan. Ook hier kan de link (haha) gelegd worden naar Zelda. Want net als in die serie krijg je in elke omgeving een nieuw voorwerp waarmee je puzzels kunt oplossen en uiteindelijk de eindbaas mag verslaan. Dit zorgt ervoor dat elke eindbaas om een unieke aanpak vraagt en zet de speler voor de zoveelste keer op een plezierige manier aan het denken.

Hoewel de puzzels en eindbazen telkens een frisse uitdaging bieden, stuit je tijdens het vijftien uur durende avontuur ook op stukken die er duidelijk ingezet zijn om de speelduur van de game te verlengen. Zo krijg je aan het begin van het spel een paar saaie arena’s voorgeschoteld waarin je vijanden hersenloos in elkaar moet slaan. Ook hadden sommige stukken gewoon met twintig tot dertig procent kunnen worden ingekort. In dat geval was de game misschien in tien uur uitgespeeld, maar was je wel van het ene toffe moment in het andere beland. Nu ben je soms net iets te vaak het uitgevonden kunstje aan het herhalen.Conclusie: Darksiders is een goede game geworden, maar wel één waar je je in vast moet bijten. Het begin is vrij pover, maar na een uurtje of twee zie je de schoonheid van de game. De uitdagende puzzels zorgen voor de absolute hoogtepunten, maar ook de gevechten zijn om je vingers bij af te likken. Hier en daar had het tempo wat hoger mogen liggen en het verhaal had iets duidelijk mogen worden overgebracht, maar als elk jaar met een game van dit kaliber mag beginnen, dan teken ik er gelijk voor!