Dragon Age: Origins - Awakening

Recensie(s)

De wereld van Fherelden is gered, de Darkspawn zijn verslagen, maar toch zit er eentje voor m’n neus op de oogbal van een collega te kauwen. Verbijsterd gebaar ik naar ‘m dat ie niet helemaal lekker is, en op het moment dat hij wat wil zeggen verslikt hij zich in de voedzame maaltijd. Pienter als ik ben voer ik direct een Heimlich op ‘m uit, om vervolgens eens alles uit te praten onder het genot van een kopje koffie.

Maar alle gekkigheid op een stokje, afgezien van het feit dat ik m’n medicatie moet blijven innemen, hebben we met Dragon Age: Origins - Awakening niet alleen een hele logische uitbreiding in handen, maar ook een ijzersterke. In eerste instantie lijkt het een vreemde keuze van BioWare om wederom de duivelse Darkspawn uit de hoed te toveren, maar niets is minder waar. De Darkspawn zijn beter georganiseerd, sommigen kunnen zelfs praten en er lijkt sprake te zijn van een tweestrijd. Wie zitten hier achter? Hoe is dit mogelijk? Awakening biedt een interessant antwoord in een retespannend vervolg op de gebeurtenissen van het origineel.

Voelden de DLC-pakketten van Dragon Age eerst nog wat mager, achteraf gezien waren het niet meer dan zoethoudertjes voor deze uitbreiding. Grote nieuwe omgevingen, nieuwe items, wapens en metgezellen, en grote toevoegingen aan de bestaande gameplay doen Awakening aanvoelen als een compleet nieuw deel. Als Bioware het geen uitbreiding had genoemd, dan had ik het met meer dan twintig uur speelplezier ook bijna als een vervolg beschouwd. Iedereen die het origineel al met liefde heeft uitgespeeld krijgt een stevig toetje voorgeschoteld, dat net zo lekker smaakt als de hoofdmaaltijd. Iedereen die hem nog moet uitspelen, tja, die mogen er vast aan ruiken.

Om haatmail en bombrieven te vermijden zal ik alvast waarschuwen voor wat spoilers, de uitbreiding gaat immers verder waar het origineel ophield. Zijn alle potentiële stalkers afgehaakt? Mooi. Je begint Awakening met het personage uit het origineel, mits je het gevecht met de Archdemon overleefd hebt natuurlijk. Het is de bedoeling dat je op je luie reet… goed getrainde achterwerk gaat zitten als aanvoerder van de Grey Wardens van Fherelden. Bij aankomst van je nieuwe basis is er echter al direct iets niet in de haak en de Darkspawn hebben een verrassingsfeestje voor je gepland. Wanneer één van hen zelfs een toespraak voorbereid heeft, wordt het je te gortig en sla je aan het slachten op zoek naar antwoorden. Dat die volgorde niet werkt dringt helaas te laat tot je door, maar daar kan Dirty Harry over meepraten.

Wanneer de kust veilig is gaan de overlevenden langzaam weer over tot de orde van de dag, en op dat moment dient een zeer interessant nieuw element zich aan. Je bent namelijk als aanvoerder van de Grey Wardens ook meteen regent gemaakt van het voormalige grondgebied van oud-vijand Howe. Deze streek heeft een flinke omvang en heeft zelfs een hoofdstad genaamd Amaranthine. Denk niet dat dit alleen invloed heeft op de schaal van de game, je zult ook echt moeten regeren. Je hebt een kasteel dat je moet onderhouden, een volk dat je moet voeden en lokale adel die je te vriend moet houden. Zo kun je besluiten het restant van je leger in te zetten ten behoeve van de bescherming van je volk, de troepen meer op de handelsroutes te laten letten of alle mankracht naar de grote stad te sturen. Dit soort keuzes heeft invloed op het verdere verloop van het verhaal en aanvullende keuzes maken het geheel nog complexer.

Omdat je hier tussen het avontuurlijk afstruinen van nieuwe gebieden door regelmatig mee geconfronteerd wordt, heb je het idee echt te regeren. Zeg nu zelf, hoe gaaf is het om bij thuiskomst gevraagd te worden (eigen) rechter te spelen in een aantal conflicten dat zich op jouw grond voordoet? Ben je vergevingsgezind tegenover een soldaat die z’n post heeft verlaten? Of laat je hem ophangen als voorbeeld naar anderen toe die misschien met hetzelfde idee spelen? Mijn keuzes hadden bijvoorbeeld tot gevolg dat ik op een gegeven moment een boerenrevolutie hardhandig de kop in moest drukken omdat ze niet langer wilden luisteren naar mijn waarschuwingen.

Maar er is meer te beleven in Awakening. Natuurlijk kun je ook weer ouderwets de avonturier uithangen en zijn er naast indrukwekkend grote en afwisselende omgevingen ook genoeg toffe bepantseringen en wapens te vinden. Wat minder leuk is, is dat alle spullen die je hiervoor aan je oude metgezellen hebt gegeven zeer moeilijk terug te vinden zijn. Zo had ik het idee veel spullen niet terug te kunnen vinden, en zag ik zelfs een uniek wapen dat ik met een quest had vergaard terug in het assortiment van een koopman. Een beetje vreemd, vooral wanneer je als verwoed verzamelaar tientallen uren hebt gestoken in het verdienen van deze wapens.

Als totaalpakket is Awakening zeer goed gevuld met vele nieuwe quests, skills en items. Maar hoe zit het met je oude vrienden? Wie houdt er nu je handje vast wanneer je al die donkere kerkers doorloopt? Vreemd genoeg komen we van de oude garde alleen de dronken lilliputter Oghren tegen. Gelukkig zitten er genoeg nieuwe personages in waar je hem voor in zult willen ruilen. Denk bijvoorbeeld aan Justice, een geest die gevangen zit in het lichaam van een dode Grey Warden. Misschien wat morbide, en gelukkig is necrofilie hier geen optie, maar het geeft de vaak duistere toon perfect weer die Awakening aanslaat. Jammer is het dan weer wel dat de vriendschappen niet altijd even diepgaand zijn en dat romantiek helemaal niet aanwezig is (omdat necrofilie geen optie is? – Red.). Het is misschien bijzaak maar wel een gemis in wat in essentie een ouderwets rollenspel is.

Conclusie: Met Awakening zet BioWare een ijzersterke uitbreiding neer die de spelbeleving naar nieuwe hoogtes tilt. Zelden heb ik zulke sterke toevoegingen gezien die zo naadloos aansluiten op een bestaande wereld. Bij dezen een staande ovatie, zelfs de Darkspawn klappen mee. Nu ga ik snel op zoek naar m’n medicijnen, voordat ze “lang zal ze leven” beginnen te zingen.