F.E.A.R. 2 - Project Origin

Recensie(s)

Eigenlijk hoort elke shooter vandaag de dag met een multiplayervariant komen. Vaak is die modus vermakelijk, maar nog vaker wordt hij na een paar keer spelen vergeten. De concurrentie is moordend en je hebt vaak niet de tijd om meerdere games tegelijkertijd online te gaan spelen. Daarnaast zorgt het spelen van Call of Duty ervoor dat jouw vaardigheden bij Halo of Resistance aangetast worden, omdat die om een andere benadering vragen. Met dit in mijn achterhoofd begon ik aan mijn eerste online kennismaking van F.E.A.R. 2: Project Origin.

Als ik deze modi in één woord mag samenvatten, dan ga ik voor ‘onderhoudend’. Het is absoluut geen nieuwe standaard in multiplayerland, maar maakt wel op een goede manier gebruik van een aantal vaste ‘multiplayerregels’. In eerste instantie zien we dit terug in de manier waarop jij je outfit bij elkaar sprokkelt. Je hebt een aantal punten en van die punten moet je je armor, je twee wapens, je granaten en je speciale vaardigheid kopen. De beste wapens kosten meer punten dan simpele pistolen en een zwaarder armor is natuurlijk duurder dan een lichte variant. Uiteindelijk kies je hetgeen dat het beste bij je past en daarmee ga je het strijdveld in.

Tijdens mijn speelsessies streden we in teamverband, drie tegen vier, omdat er te weinig journalisten op kwamen dagen. Met dit kleine clubje hebben we twee verschillende modi gespeeld, die ook niet echt de originaliteitprijs verdienen, maar wel onderhoudend zijn. We begonnen met een territory-variant, waarin er in totaal vijf verschillende punten waren. De winnaar is het team die ze alle vijf weet te veroveren, maar dan wel in de volgorde van één tot en met vijf. Het voordeel hiervan is dat de strijd zich altijd rondom één punt concentreert. Daarnaast is het erg tof dat er na twee veroverde punten een enorme Mech voor jouw team verschijnt. Eén speler kan hier in kruipen en de vijand keihard overhoop knallen.

De snelheid in F.E.A.R. 2 is redelijk hoog, zoals het eigenlijk ook wel hoort bij een shooter als deze. Het nadeel daarvan is dat het een tijdje duurt voordat je goed scherp kan schieten, waardoor in het begin alleen het machinegeweer geschikt is om te gebruiken in combinatie met de verschillende granaten. En mocht het dan een keer mis gaan, dan hoef je maar een seconde of vier wachten en dan mag je weer gaan beginnen.

De tweede modus die we voorgeschoteld kregen was een Capture The Flag-variant, waarbij je een verdedigend en een aanvallend team had. Doel van de aanvallers was om zoveel mogelijke chemische capsules te stelen van de twee spawn-punten en die terug te brengen naar hun basis. De verdedigers moeten dat natuurlijk voorkomen. Na het verstrijken van een tijdlimiet worden de rollen omgedraaid en is uiteindelijk het team dat binnen de tijd de meeste capsules weet te stelen de winnaar. In ons geval was het heel spannend. In de eerste ronde stond ik in de verdediging en hadden we niet goed door waar de capsulepunten waren en waar de vijandelijke basis zich bevond. Op die manier vielen we de eerste paar minuten tussen de wal en het schip. Daarna ging het beter en wist ik een paar keer vanuit een smerig camp-plaatsje de vijand in zijn rug te schieten en bleef de schade beperkt tot vier gestolen vaatjes, waarna het onze beurt was. Het begon goed omdat de vijand niet goed raad wist met onze gezamenlijke aanval op de twee spawn-punten.

Daarna bedachten zij dat het beter was om ons op te wachten bij onze eigen basis en dat bleek lang succesvol te zijn. Met de chemische capsule in je handen kun je nog altijd schieten, maar als vier man jou opwachten ben je redelijk kansloos. Hierop besloten we eerst de basis te ontdoen van vijanden voordat we weer de aanval kozen en met één iemand in de verdediging en twee in de aanval wisten we er uiteindelijk ook vier binnen te halen. Via de Sudden Death werd uiteindelijk ook de vijfde binnengehaald en was de winst binnen.

Vermaakt heb ik me deze twee potjes wel, maar de wil om door te blijven spelen was er eigenlijk niet. Een groot probleem aan de multiplayermodi op dit moment is het saaie leveldesign. Er zitten te weinig details in de omgevingen en origineel is het allemaal niet. Het is absoluut geen Call of Duty-killer. Het zijn enkel aardige, onderhoudende modi die je kunt spelen nadat je klaar bent met de singleplayermodus.

Vraag een willekeurige horrorfilm-fanaat naar zijn of haar grootste angst en het antwoord zal ongetwijfeld "gestoorde, kleine meisjes" zijn. Nu is er natuurlijk niets mis met films als Carrie, The Ring, The Grudge of The Exorcist, maar het is natuurlijk wel heel verdacht dat er telkens een jonge actrice opgetrommeld wordt (en die na de filmopnames ongetwijfeld niet meer zo fijn slaapt 's nachts) om kijkers angst in te boezemen. Met horror-games zagen we de afgelopen jaren eigenlijk een soortgelijke trend ontstaan, al springt één game er nog steeds bovenuit: F.E.A.R. En van die game is, na talloze overzettingen en uitbreidingen, eindelijk een opvolger.

Waar horror in de vorige edities van F.E.A.R. nog altijd de hoofdmoot vormde, is de nadruk in F.E.A.R. 2: Project Origin duidelijk verlegd naar die van actie. Schrikken zul je in deze game zeker nog wel doen, maar zwetende handjes krijg je nog maar nauwelijks van het enge meisje Alma. Dat komt vooral doordat de horror-elementen duidelijker aangekondigd worden en minder 'recht in je smoel' zijn als de eerste F.E.A.R. Je omdraaien en je kapot schrikken gebeurt in Project Origin (gelukkig) dan ook minder vaak dan je gewend bent van de serie. Hierdoor voel je je als speler iets machtiger en neig je net iets meer om door levels heen te willen 'rushen'. Dit kun je op een aantal momenten zeker doen, maar vaak door de hoge intelligentie van de computer ook weer niet. De door de computer gestuurde vijanden zullen namelijk altijd van alles doen om jouw aanvallen te pareren. Ze zoeken dekking, springen door de omgevingen heen en reageren op jouw acties. Ga jij bijvoorbeeld in de dekking, dan kunnen ze een omweg vinden om je alsnog in de rug aan te vallen.

Er is echter nog steeds één element in F.E.A.R. waardoor je in het voordeel kunt zijn: het activeren van slow-motion. Met één druk op de knop vertraagt de tijd, zijn kogels opeens te ontwijken en heb je meer tijd om het vizier preciezer op vijanden te richten. F.E.A.R. was altijd al de koning op het gebied van slow-motion, maar F.E.A.R. 2 verbetert dit speelelement op zo'n manier dat het plezier alleen maar groter wordt. De manier waarop vijanden uit elkaar gereten worden doet af en toe denken aan de Saw-films, waarbij bloed en lichaamsorganen geheel natuurgetrouw in slow-motion door de ruimte heen zweven. Verder heeft F.E.A.R. 2 een aantal leuke dingen van andere games 'geleend', zoals een vlammenwerper die in de fik gezet kan worden door in zijn gastank een kogel te prikken of het gebruiken van voorwerpen als dekking. De slow-motion actie uit F.E.A.R. 2 is ongekend spectaculair en alleen al een goede reden om de game in huis te halen.

Toch is F.E.A.R. 2: Project Origin niet de meest vernieuwende opvolger die ik gespeeld heb. Sterker nog, de game oogt en speelt nauwelijks beter dan het origineel. Nu kun je stellen dat F.E.A.R. (uit 2005) destijds zijn tijd ver vooruit was, maar daarmee komt het niet helemaal mee weg natuurlijk. De graphics van F.E.A.R. 2 zijn bij vlagen namelijk best wel inspiratieloos en de game maakt iets teveel gebruik van dezelfde omgevingen om de spanning op te voeren. Verwacht dan ook wederom veel beklemmende kantoorgangen en dus geen wijde, open omgevingen waarin je keihard kunt gaan lopen knallen.

De multiplayer van F.E.A.R. 2 is ongetwijfeld de grootste misser van de game. Er is namelijk geen enkele modus die echt de moeite waard is, waardoor F.E.A.R. 2 zich op online-gebied nauwelijks weet te onderscheiden van de rest. Om de één of andere reden voelen de vuurgevechten en de actie nooit zo tof als in de singleplayer, wat grotendeels te verklaren is door het ontbreken van de slow-mo modus in de multiplayer. Wat overblijft is een standaard multiplayermodus met (variaties op) Deathmatch en Team Deatchmatch.Conclusie: F.E.A.R. 2: Project Origin is niet alleen een feest van herkenning voor de fans van het eerste deel, maar ook een leuke kennismaking voor mensen die ook nog maar nooit iets van F.E.A.R. gehoord of gezien hebben. De game is bovendien ook nog eens een stuk minder eng dan alle andere edities, waardoor ook shooter-fanaten met zweethandjes (zoals ik) nog meer plezier uit F.E.A.R. zullen halen. Het is jammer dat deze opvolger qua multiplayer echt weinig voorstelt, anders had F.E.A.R. 2 weleens de verrassing van dit voorjaar kunnen zijn. Misschien een gratis downloadable content, uitgever?