Faces of War

Beschrijving

Trailers & screenshots (5)

Productspecificaties

Productinformatie

Promotiebundels

Beschrijving

Faces of War is de onofficiële opvolger van Soldiers: Heroes of World War II en bovendien van dezelfde Russische ontwikkelaar Best Way. Iedereen die Soldiers ook maar één keer heeft gespeeld, weet dat die game zo verschrikkelijk moeilijk is dat het soms gewoon niet meer te doen is. Toch was het spel redelijk intens, vooral vanwege de grafische details en het feit dat alle objecten in het spel verwoest konden worden. Op het eerste gezicht lijkt Faces of War ook sterk op Soldiers en er zijn meer dingen die het spel gemeen heeft met zijn voorganger. Zo zien we in Faces of War weer het Direct Control systeem terugkomen. Hiermee kun je iedere afzonderlijke eenheid ‘direct’ besturen, door op de CTRL of End knop te drukken. Met de pijltjestoetsen kun je vervolgens bewegen en met de muis kun je preciezere aanvalsdoelen opgeven. Deze functie vind ik wederom slecht werken, aangezien het tempo van direct control stokt met de snelheid van de missies. Wanneer je bijvoorbeeld belaagd wordt door een grote groep vijandelijke eenheden (en die zul je zeker tegenkomen in Faces of War), is er namelijk vrij weinig tijd om op je 'dode gemakje' een eenheid te selecteren en daarmee aan de wandel te gaan.

Aan het begin van iedere missie kun je kiezen of je ten strijde wilt trekken in de Tactics of Arcade modus, je moet in beide modi alles volgens het boekje doen en er is geen ruimte om te improviseren. Alleen zo kun je een bepaalde actie triggeren (zoals de benodigde versterking krijgen of dat een vijandelijk radarsysteem wordt opgeblazen) en verder te komen in het spel. Toch zal die lineairheid sommigen juist aanspreken, net zoals velen dat leuk vonden bij de vroegere Commandos-serie.

Recensie(s)

Wie dacht dat het oorlogs-RTS genre dood was, moet toch iets vaker InsideGamer gaan bezoeken. Pas geleden hadden we nog de uitstekende moderne oorlogsgame Joint Task Force, en binnenkort ligt ook (het nu al bejubelde) Company of Heroes in de winkels. Daar tussendoor vinden we ook nog Faces of War, een spel dat door Ubisoft naar Europa is gehaald om wellicht mee te liften met de oorlogs-RTS hype.

Net als in vrijwel ieder andere game tegenwoordig, met de Tweede Wereldoorlog als thema, kun je in Faces of War kiezen tussen de Duitsers, de geallieerden of de Russen. Wel nieuw aan Faces of War is dat het zich afspeelt in vrijwel de laatste periode van de oorlog en niet voor de standaard conflicten (Stalingrad, Operation Market Garden) heeft gekozen.

Voordat ik begon aan Faces of War kreeg ik het toch een beetje benauwd. Faces of War is namelijk de onofficiële opvolger van Soldiers: Heroes of World War II en bovendien van dezelfde Russische ontwikkelaar Best Way. Iedereen die Soldiers ook maar één keer heeft gespeeld, weet dat die game zo verschrikkelijk moeilijk is dat het soms gewoon niet meer te doen is. Toch was het spel redelijk intens, vooral vanwege de grafische details en het feit dat alle objecten in het spel verwoest konden worden. Op het eerste gezicht lijkt Faces of War ook sterk op Soldiers en er zijn meer dingen die het spel gemeen heeft met zijn voorganger. Zo zien we in Faces of War weer het Direct Control systeem terugkomen. Hiermee kun je iedere afzonderlijke eenheid ‘direct’ besturen, door op de CTRL of End knop te drukken. Met de pijltjestoetsen kun je vervolgens bewegen en met de muis kun je preciezere aanvalsdoelen opgeven. Deze functie vind ik wederom slecht werken, aangezien het tempo van direct control stokt met de snelheid van de missies. Wanneer je bijvoorbeeld belaagd wordt door een grote groep vijandelijke eenheden (en die zul je zeker tegenkomen in Faces of War), is er namelijk vrij weinig tijd om op je 'dode gemakje' een eenheid te selecteren en daarmee aan de wandel te gaan.

Ook de moeilijkheidsgraad in Faces of War is behoorlijk hoog en dat komt vooral door de opbouw van de levels. De missies zijn namelijk superstrak georganiseerd en bieden je vrijwel geen vrijheid in het voltooien van de levels. Al kun je aan het begin van iedere missie kiezen of je ten strijde wilt trekken in de Tactics of Arcade modus, je moet in beide modi alles volgens het boekje doen en er is geen ruimte om te improviseren. Alleen zo kun je een bepaalde actie triggeren (zoals de benodigde versterking krijgen of dat een vijandelijk radarsysteem wordt opgeblazen) en verder te komen in het spel. Toch zal die lineairheid sommigen juist aanspreken, net zoals velen dat leuk vonden bij de vroegere Commandos-serie.

Toch blijft het vaak erg onduidelijk hoe een missie zal verlopen en wanneer deze eigenlijk eindigt. Zo wordt je een paar keer aan het einde van een missie compleet overlopen door de vijand (wat niet echt op je gemoedstoestand werkt) en zit je in de meeste missies te vechten tegen deze hordes van vijanden, in de hoop dat er ooit een einde aan komt. Wat ik echter het meest heb gemist in Faces of War, is het gevoel van verbondenheid met je eenheden. Wanneer ik oorlog wil voeren op mijn PC, wil ik dat mijn soldaten doen wat ik wil en zichzelf pas gaan opofferen als ik vind dat het mag. Door een AI die steeds commando’s onderbreekt (neergezet als positief en inventief gedrag van je eenheden), krijg ik bij Faces of War het gevoel alsof ik nooit de totale controle heb over mijn team. Wanneer ik bijvoorbeeld mijn soldaten het commando geef om dekking te zoeken achter een paar zandzakken, dan verlaten ze soms toch de dekking of staan ze op om terug te schieten. Ook hebben je eenheden de neiging om elkaar steeds op te zoeken, zodat het op een gegeven moment gewoon veel te druk (en gevaarlijk) wordt op een bepaalde plek. Hier moet je dan ook weer voor gaan opletten, wat voor de nodige irritatie zorgt.

Grafisch weet Faces of War nog wel voor het nodige verzet te zorgen. Het draait namelijk vrijwel op dezelfde game-engine als Soldiers en dus kan ook in dit spel een hoop kapot. Het blijft indrukwekkend om een tank op te blazen en vervolgens alle onderdelen de lucht in te zien gaan, of om een muur met zandzakken te doorzeven met kogels tot dat alle zakken op de grond liggen. Het zijn deze details, die ervoor zorgen dat Faces of War niet helemaal gezichtsverlies lijdt.

Conclusie: In mijn ogen is Faces of War een teleurstellend spel, dat zich niet meer kan meten met de huidige RTS-standaard van vandaag de dag. Het controlesysteem is weliswaar erg uitgebreid, maar daardoor ook erg onhandig. Daarnaast is het spel behoorlijk pittig en helpen een aantal knullige fouten in het spel ook niet mee aan die moeilijkheidsgraad. Mocht je nou per se een Tweede Wereldoorlog-RTS willen aanschaffen, dan zou ik toch nog even wachten tot Company of Heroes uit komt en dan pas een keuze maken.

Ergens in een heel klein kamertje bij Ubisoft behind-closed-doors stond Faces of War. Een spel waar ik nog niet veel van wist. Maar goed, Jelle had een afspraak voor me geregeld, en die kun je maar beter nakomen wil je niet ‘s morgens wakker worden door een rottig geintje dat gepaard gaat met veel licht en lawaai en de relatie met de buren zeker niet zal verbeteren.

Die relatie met de buren in ons hotel was sowieso al niet zo goed omdat ze A: Het niet op prijs stelden dat Robert s' avonds laat nog even ging urineren door het raam, en B: we te maken hadden met Duitsers natuurlijk. De Fransen daar bij Ubisoft moeten wellicht in hetzelfde hotel bij ons gezeten hebben want met het eerder verschenen Brothers in Arms, Brothers in Arms: Earned in Blood, Soldiers of World War II en het aankomende Brothers in Arms: Hell’s Highway mochten we al flink wat van onze oosterburen over de kling jagen. Faces of War is een welkome toevoeging aan deze reeks oorlogsgames.

Ik werd in de perskamer ontvangen door de vriendelijk ogende producer van het spel. Een uitgebreide beschrijving was niet nodig, want Faces of War liet zich al vanaf de eerste minuut kort samenvatten: Brothers in Arms, maar dan van bovenaf. Dit houdt in dat je een eigen vaste squad hebt, en ook niet meer. Je kunt je squad orders geven door ze met een muisklik naar de gewenste positie te bewegen, individueel of in een groep. Zie het als een kruising tussen een strategiespel en een schietspel.

Je squad bestaat meestal uit een commandant, een sniper, een bazookateam en een zooitje soldaten. Het interessante is dat werkelijk alles in de omgeving te gebruiken en te vernietigen is. Ik gaf mijn squad de opdracht achter een muur te schuilen om niet in het spervuur van de Duitsers verderop te komen, maar voordat ik het wist was de muur helemaal kapot geschoten en stonden mijn mannen daar open en bloot. Ik was gelijk verslagen, en de producer begon te grijnzen. Hij gaf me een paar tips. Het was het beste om een goed overzicht te krijgen, beweeg snel van cover na cover, en als je een veilige plek vindt waar de Duitsers je niet kunnen raken moet je wachten en vervolgens tot actie over gaan. “Positioneer bijvoorbeeld een sniper naast het gebouw van de Duitsers, terwijl twee soldaten ze van de andere kant bezighouden”, vertelde de producer van het spel. En het werkte, want ik knalde ze één voor één neer terwijl ze verdwaasd om zich heen keken waar die kogels toch vandaan kwamen. Fantastisch om te zien!

Je zult dus echt enorm tactisch te werk moeten gaan, wellicht nog wel meer dan in eerder genoemde games. Voor de iets minder tactisch aangelegde speler is het ook mooi dat je met een druk op de knop zelf kunt richten met het geweer van je geselecteerde soldaat. Dit werkte nog niet helemaal vlekkeloos had ik het idee, maar dat kan ook een kwestie van wennen zijn. Wellicht dat ik hem iedere keer mistte, wellicht niet, maar ik zou toch zweren dat ik iedere keer recht op het hoofd van die Duitser mikte.

Afgezien van dit minpuntje ben ik zeer benieuwd naar Faces of War, dat deze maand moet verschijnen. In de uiteindelijke versie vinden we nog missies in Afrika, Rusland en Normandië in drie verschillende campagnes met ook drie verschillende squads. Daarnaast moet ik zeggen dat Faces of War op het eerste gezicht grafisch niet zo indrukwekkend is. Maar in het heetst van de strijd merk je dat de ontwikkelaar niet stil heeft gezeten op het gebied van techniek. Enorme explosies die je beeldscherm laten trillen, physics die correct reageren en complete constructies die zonder pardon opgeblazen worden terwijl je soldaten keihard doorbikkelen. Ja, combineer dit met het strategische aspect, dat in het heetst van de chaos moet worden toegepast, en dan weet je dat dit echte oorlog is. Bring it on!

Trailers & screenshots (5)

Terug naar het overzicht

Gegevens

Technische gegevens

Spelopties