Far Cry 2

Recensie(s)

Het is nacht. Terwijl ik last heb van hoge koorts dankzij de malaria besluit ik toch mijn hut te verlaten. Ik ben immers met vijftien diamanten betaald om in een nabijgelegen dorp het hoofd van de politie om te leggen. Mijn opdrachtgevers willen namelijk een statement maken. Ik sluip door het hoge gras van de savanne naar een berg. Vanuit hier heb ik een prachtig uitzicht over de basis. Door de verrekijker speur ik naar mogelijke vijanden. Na ze gevonden te hebben, pak ik mijn sluipschuttersgeweer erbij en knal ik een kogel door een bewaker zijn hoofd. Deze stond ver buiten de basis en omdat ik een demper op mijn geweer heb, merkt niemand zijn dood op. De volgende vijand gaat ook geruisloos dood. Pas bij het derde dodelijke schot word ik opgemerkt, maar dan is het eigenlijk al te laat. Mijn rocketlauncher ligt al op mijn schouder en met een gemikt schot op een gastank wordt het halve dorp opgeblazen en brandt alles wat er nog staat af. In het beeld verschijnen de woorden ‘Mission Accomplished’.

Welkom in de wereld van Far Cry 2, een wereld zoals je die nog nooit gezien hebt. Vijftig vierkante kilometer liggen er op je wachten en dat toneel staat garant voor vele, maar dan ook echt vele uren speelplezier. In de game ben jij een huurling die als doel heeft de zogenaamde Jackal om te leggen. Dit is een wapenhandelaar die de burgeroorlog in een fictief Afrikaans land aanwakkert. Voordat je echter de kans krijgt om bij hem in de buurt te komen moet je informatie inwinnen. In het hoofdverhaal betekent dat je de ene keer een missie voor de United Front for Liberation and Labor (UFLL) en de andere keer word je voor het wagentje van de Alliance for Popular Resistance (APR) gespannen. Een probleem is dat niet, want ik heb me enorm vermaakt met de missies in Far Cry 2.

Qua variatie en originaliteit zijn het geen hoogvliegers, maar leuk zijn ze wel. Het afschieten van vijanden is in Far Cry 2 namelijk fantastisch. Er zijn echt zoveel verschillende manieren waarop je een missie kunt benaderen. Persoonlijk houd ik ervan om mijn missie in de nacht te plannen, een hoge berg op te zoeken en met mijn sluipschuttersgeweer een paar vijanden af te schieten. Vervolgens sluip ik stiekem naar de basis met mijn MP5 en schiet ik stilletjes een aantal andere bewakers dood. Uiteindelijk red ik zonder al te veel kleerscheuren de gijzelaar en is mijn missie voltooid.

Vind je dat niks? Dan raad ik de Rambo-aanpak aan. In plaats van een sluipschuttersgeweer pak je een bazooka en de MP5 ruil je in voor een grof machinegeweer. Met het zonnetje op je bol ren je de basis binnen, gooi je vijf granaten naar de vijanden toe en schiet je op alles wat op een ontplofbaar tonnetje lijkt. Wat volgt is complete chaos zoals ik die nog maar zelden heb meegemaakt. Kleine hutjes vliegen de lucht in, vijanden worden weggeslingerd en droog gras vliegt in de hens. Het laat de kracht van de engine achter Far Cry 2 zien en ik word daar heel gelukkig van.

Ubisoft heeft voor Far Cry 2 de lat heel hoog gelegd en dat verdient respect. Keerzijde van de medaille is dat de game lichtelijk last heeft van pop-up en soms een paar seconden nodig heeft om een nieuw gebied in te laden. Kleine technische foutjes die perfectionisten kunnen irriteren, maar de liefhebber laat zich er niet door uit het veld slaan. Die maakt zich eerder druk om de slechte kunstmatige intelligentie uit de game. Ze wachten braaf naast een granaat totdat deze ontploft en zoeken nauwelijks dekking als jij ze onder vuur neemt. Ook het niet reageren op jou aanwezigheid, zelfs als je een meter of twee voor ze staat, komt te vaak voor.

Een ander irritant minpunt is te vinden in de vele gewapende checkpoints in de game. Op bijna elk kruispunt is een kleine basis te vinden gevuld met agressieve vijanden. Als zij jou zien stellen ze geen vragen, maar openen ze het vuur. Het past goed bij het burgeroorlogidee, maar het haalt wel het tempo er uit als je tussen jouw begin- en eindpunt door vijf van die checkpoints heen moet scheuren. Helemaal irritant is dat de gedode vijanden op jouw terugreis er weer doodleuk staan. Ik had liever gezien dat als je een checkpoint had voltooid, je er in de toekomst geen last meer van had, maar dat zit er helaas niet in.

Het is een kleine smet op een voor de rest enorm avontuur. Naast de hoofdmissies in de game zijn er overal zijmissies te vinden, bestaande uit het opblazen van transporten en het liquideren van hoge functionarissen. Als beloningen ontvang je diamanten en speel je nieuwe wapens vrij, die met de verdiende diamanten gekocht worden. Schatzoekers kunnen hun hart ook ophalen en op zoek gaan naar meer dan tweehonderd koffers die in de game te vinden zijn en gevuld zijn met diamanten. De kans dat je de game binnen twintig uur naast je neer legt is zeer klein.

Vooral omdat de game naast een indrukwekkend avontuur in je eentje ook nog een uitgebreide multiplayermodus biedt. Hierin maak je gebruik van arena’s die Ubisoft heeft gemaakt en waarin je met jouw gekozen wapens lekker los kunt gaan. Daarnaast heeft elke versie van Far Cry 2 zijn eigen editor waarmee het mogelijk is om zelf arena’s te creëren. Is dat niks voor jou, dan ga je gewoon los in de arena’s die door de andere gebruikers zijn gemaakt. De game in de kast leggen omdat je alle arena’s uit je hoofd kent is er absoluut niet bijConclusie: Foutloos is Far Cry 2 niet, maar de lol die je er mee beleeft doet dat snel vergeten. De ongelofelijke grote wereld maakt indruk, vooral in combinatie met de enorme explosies die zijn te creëren. Dankzij de vele hoofd- en zijmissies ben je echt dagen zoet en mocht je klaar zijn met het avontuur, dan biedt de multiplayermodus nog veel meer uren vertier. Smetje op dit alles is de kunstmatige intelligentie van de vijanden en de checkpoints die het tempo onnodig uit de game halen.

Eind vorig jaar was ik op bezoek bij Ubisoft in het sneeuwwitte Montreal. Van de kou buiten werd ik al snel in de hitte geworpen van de Afrikaanse steppes. Waar de eerste Far Cry zich afspeelde op een tropisch eiland, voert het tweede deel spelers naar een fictief Centraal-Afrikaans land. Verwacht in dit deel dus geen mooie palmbomen en foute overhemden, maar verdord gras en veel zand. Far Cry 2 lijkt daardoor op het eerste gezicht nog maar weinig op het origineel. Als je dieper kijkt, zie je echter wel degelijk overeenkomsten.

Eén van de meest opvallende elementen aan Far Cry was de openheid van de wereld. Je kon verschrikkelijk ver kijken en als je iets kon zien, dan kon je er in principe ook komen. Maar hoewel Far Cry open aanvoelde, was dat eigenlijk een farce. De paden die je bewandelde waren van tevoren bepaald, ook al waren die paden dan wel erg breed. Far Cry 2 lijkt op dit gebied in ieder geval op een echte opvolger, want de game is nu wel echt open. Het spel geeft je meer dan vijftig vierkante kilometer om je helemaal in te verliezen en dit keer kun je je eigen routes bepalen.

Je bepaalt je routes met behulp van een kompas en een kaart. Waar je heen moet is afhankelijk van je missie, maar waar je heen gaat is afhankelijk van jezelf. Hoe de opbouw van missies precies in elkaar steekt is nog niet helemaal duidelijk, maar op dit gebied verschilt de game in ieder geval aanzienlijk van de eerste Far Cry. In dat spel speelde je met de in rood hawaïshirt gestoken Jack Carver die toevallig tegen wil en dank in een groots avontuur werd gestort. In Far Cry 2 moet je zelf een personage selecteren en trek je ten strijde tegen The Jackal. Deze crime lord heeft een oorlog ontketend in een Afrikaans land. Twee facties met huurlingenlegers strijden er nu om de macht. Door voor één of beide facties te werken, werk je jezelf op tot je dicht genoeg bij The Jackal komt om hem af te maken.

Ook hier heb je dus te maken met openheid: je bepaalt zelf voor wie je werkt. Althans, dat beweert Ubisoft. Het is natuurlijk nog maar de vraag of de open missiestructuur wel echt zo open is. De manier waarop je de missies aanpakt is wel iets waarin je vrij bent. Stel je bent in één van de twee steden van Far Cry 2 en je krijgt de opdracht om naar een kamp enkele kilometers verderop te gaan om iedereen af te maken. Net als in het eerste deel kun je een voertuig gebruiken om daar te komen. De huurlingen vertrouwen je echter niet, dus een auto lenen kun je vergeten. Stelen is de enige oplossing en dit is niet gemakkelijk, want als je gezien wordt, zetten de huurlingen direct de achtervolging in. Je moet dan dus maar hopen dat je een dikke terreinwagen te pakken krijgt. Die is namelijk niet eenvoudig van de weg te rammen. Pak je echter een oude gedeukte Datsun, dan krijg je het moeilijk.

Maar dankzij de vrije opzet van het spel, heb je zelfs met die Datsun een kans. Je kunt er bijvoorbeeld voor zorgen dat je tegenstanders je niet kunnen achtervolgen. Als je bijvoorbeeld een smal bergweggetje oprijdt, dan kun je uitstappen en een paar verdorde bosjes in de hens steken. De huurlingen zijn misschien een stel stoere bikkels, maar niet zo gek dat ze door een muur van vuur heenrijden. Dit is maar een klein voorbeeld van hoe Far Cry 2 je vrij laat om te bepalen hoe je situaties aanpakt. Vuur is daarbij een interessant element, doordat het heel realistisch reageert. Als je een stuk gras in brand steekt, dan zal het vuur zich verspreiden tot het geen brandstof meer heeft, of het begint te regenen. Waar het vuur heengaat is afhankelijk van de windrichting. Als de wind dus in de richting van het kamp waait, kun je het gras aansteken en zien hoe het vuur naar het kamp toe kruipt. Zodra het in brand vliegt breekt er paniek uit en is het eenvoudiger om je tegenstanders uit te schakelen.

Dit is slechts één van vele (en één van de leukste) voorbeelden om deze situatie aan te pakken. Je kunt binnenstormen op de Rambo-manier, maar ook sluipend een kamp binnen gaan. Er zit net als in het eerste deel niet echt een stealth-systeem in Far Cry 2, maar je kunt wel voorzichtig zijn. Of je in of uit de schaduw zit, maakt dus niet uit, je moet gewoon zorgen dat je uit het blikveld blijft van je tegenstanders. Zo kun je je tegenstanders één voor één uitschakelen met een wapen met geluidsdemper. In weer een ander scenario ga je op een nabijgelegen heuvel liggen met een sluipschuttersgeweer in je handen. Je kunt als een kip zonder kop op je vijanden schieten, maar dan hebben ze je na twee schoten ontdekt en pakken ze een jeep om je af te maken. Zolang je maar één schot lost, word je niet ontdekt. Je kunt daarom ook iemand in zijn been schieten. Twee van zijn vriendjes zullen hem dan oppakken om hem naar veiligheid te slepen. Op dat moment kun je dus snel en eenvoudig nog twee vijanden neerschieten, om daarna weer een ander plekje op te zoeken.

Het gescripte gedrag van je tegenstanders gaat dan ook een stuk verder dan in Far Cry. Ze helpen hun vrienden, komen je achterna in een auto als dat nodig is en ze hebben hun eigen taken: overdag zijn ze aan het werk en ’s nachts gaan ze slapen. Het kan daarom een goed idee zijn om ’s nachts een verrassingsaanval te doen. Ondanks deze zeer interessante elementen, laat de AI soms wel wat te wensen over (iets wat in het vorige deel ook al het geval was). Zodra het op close combat aankomt, lijken de tegenstanders een stel hersenloze apen. Zo komen ze gerust op hoog tempo een hoekje om rennen terwijl ze weten dat jij daar zit. Ik houd hier nog wel even een slag om de arm, ik heb namelijk nog niet genoeg gezien van de game om hierover een goed oordeel te vormen.

Misschien wel het meest herkenbare aan de eerste Far Cry is de setting, het tropische eiland met felgroene bomen en het strakke cleane uiterlijk. De ontwikkelaars zijn met deze versie een andere weg ingeslagen. De omgevingen in deze sequel zijn dor, droog, smerig en realistisch. En dat heeft Ubisoft ver doorgevoerd. Dit blijkt bijvoorbeeld uit auto’s die onder de modder komen te zitten en wapens die op vervelende momenten kunnen blokkeren. Sterker nog, je wapens kunnen na veelvuldig gebruik zelfs kapot gaan. Je hebt hier niet te maken met de goed gesmeerde machinegeweren van het Amerikaanse leger, maar compleet verstofte AK’s die al jaren worden gebruikt. Ook als je geraakt wordt, word je geconfronteerd met de harde realiteit. Een kogel kan bijvoorbeeld in je hand of voet blijven steken. Deze zie je zitten en moet je à la Rambo zelf verwijderen om geen bloed te blijven verliezen.

Voor inspiratie is het ontwikkelteam zelfs in Afrika geweest en hun ervaringen hebben Far Cry 2 naar eigen zeggen een veel realistischer en dus meer smerige kant opgeduwd. Hoewel ik vind dat Far Cry 2 er erg vet uitziet, hadden ze van mij nog best wat verder mogen gaan. In het Afrikaanse land van FC2 leven bijvoorbeeld helemaal geen Afrikanen. Je komt geen stammen tegen die bezig zijn met hun eigen ding. Ik snap het wel: Ubisoft kiest voor de veilige weg en wil niet dat spelers onschuldige Afrikanen gaan afschieten, maar van mij hadden ze best wat risico mogen nemen. Het had de wereld nog een stuk levendiger en echter gemaakt. Ik vraag me dan ook wel een beetje af of die vijftig vierkante kilometer die je tot je beschikking hebt wel interessant blijft. Natuur is leuk, maar ik weet niet of dit genoeg is om je geboeid te houden op de eenzame steppes van Afrika. Het enige dat je tegenkomt zijn kuddedieren zoals gnoes, zebra’s en gazelles. Wel kun je af en toe vrienden tegenkomen. Deze kunnen je helpen bij een aanval, of je redden van een slagveld als je bent neergeschoten. Voor deze vrienden geldt echter wel dat als ze dood zijn, ze ook niet meer terugkomen. Voor hen dus geen continues of meerdere levens. De overige inwoners van het Afrikaanse land zijn de huurlingen van de twee strijdende facties. Als je Far Cry goed kent, weet je nu dat er nog een belangrijk aspect van het origineel niet in de opvolger zit: de mutanten. De monsters uit het eerste deel zijn namelijk verdwenen. Dit is erg opvallend, maar de meeste mensen zullen dat helemaal niet erg vinden. Het moment waarop de monsters in Far Cry verschenen is het moment waarop veel spelers afhaakten. De mutanten deden volgens mij meer afbreuk aan de Far Cry-ervaring dan dat ze iets toevoegden, dus ik ben blij dat Ubisoft deze keuze gemaakt heeft

Resumerend is er veel veranderd sinds de eerste Far Cry. Far Cry 2 is meer open opgezet dan zijn voorganger, en de game is nog steeds een first person shooter met voertuigen die zich in het heden afspeelt. De frisse tropische omgevingen hebben echter plaats moeten maken voor een vuil Afrika, Jack Carver is vervangen door een anonieme held en mutanten zijn in geen velden of wegen te bekennen. Toch voelt Far Cry 2 op een bepaalde manier nog steeds als een Far Cry-game aan. Veel belangrijker is dat Far Cry 2 gewoon een hele goede game gaat worden. Met name de keuzevrijheid die je hebt zorgt ervoor dat ik echt zin krijg om het spel zelf te proberen.