Need for Speed: Shift

Recensie(s)

Als iemand mij vorig jaar had gevraagd of ik ooit nog iets zou geven om Need for Speed, dan had ik hem waarschijnlijk keihard uitgelachen. En vier Need for Speed-games in 2009? Ik dacht echt even dat EA de weg kwijt was. Maar inmiddels weet ik wel beter, want met één titel lijkt het in ieder geval goed te komen en dat is Need for Speed: Shift.

Opvallend is dat Need for Speed: Shift het tegenovergestelde is van wat we de afgelopen jaren van de serie hebben gezien. In plaats van dat de nadruk ligt op bijzaken zoals het verhaal (Undercover) of competitie (ProStreet) staat in Shift de race-ervaring voorop. Shift is namelijk een racesimulator zoals GRID of GTR waarin je rondjes rijdt op allerlei circuits. De ontwikkeling ligt dit keer dan ook niet in handen van een interne studio van EA, maar in die van Slighty Mad Studios. In dit team zitten gasten die hebben gewerkt aan het ultrarealistische GTR voor de PC.

Of Shift net zo’n diepgaande racesimulator gaat worden als GTR valt nog te bezien, maar het wordt in ieder geval wel een pure simulatie. Verwacht dus in ieder geval alles wat je uit andere racesimulators bent gewend. Zo rijdt iedere auto anders, afhankelijk van de uitrusting van de auto. Ligt de motor bijvoorbeeld achterin? Dan stuurt deze auto anders dan wanneer de motor voorin ligt. Ook anticiperen computergestuurde auto’s op jouw acties en kunnen ze foute beslissingen maken met crashes als gevolg. Verder zit er een schademodel in, dus brokkenpiloten zullen niet ongestraft blijven. De auto kan weliswaar niet total loss, maar een paar botsingen hier en daar maakt het er zeker niet makkelijker op.

Dat de race-ervaring in Shift voorop staat is het beste te zien aan de aandacht die is besteed aan de cockpitview. Natuurlijk kun je racen vanuit de bekende camerastandpunten, maar het camerastandpunt vanuit de auto moet voor de meest intense ervaring zorgen. EA heeft hier twee dingen op bedacht. De camera zit bij dit standpunt niet vast aan de auto, maar aan de speler waardoor je nog meer het gevoel moet krijgen dat je echt in de auto zit. Trek je als een gek op dan schiet de camera even naar achter en trap je keihard op de rem dan schiet de camera even naar voren. Neem je een scherpe bocht dan beweegt de camera mee en zo gaat het door.

Daarnaast vervagen je stuur, dashboard en interieur – die allemaal vol detail zitten - wanneer je op hoge snelheid rijdt. En hoewel dit effect er tof uitziet, heb ik in de paar rondjes die ik heb kunnen rijden nog niet het gevoel gehad dat het écht iets toevoegt aan de ervaring. Misschien dat dit met mijn race-skills te maken heeft, maar bij een racesimulator ben je toch vooral bezig met op tijd remmen, het nemen van bochten; kortom, je let vooral op de weg, Dus tenzij je constant naar je snelheidsmeter zit te staren, zul je weinig van het blurren meekrijgen. Wanneer het effect wel tof werkt, is als de auto hard crasht. In dat geval wordt niet alleen het interieur vaag, maar heel het scherm. Hierdoor heb je echt even het gevoel compleet van de wereld te zijn, zeker met het suizende geluid dat uit de speakers komt. De ontwikkelaar vergelijkt het zelf een beetje met geraakt worden in Call of Duty en het wekt inderdaad dit gevoel op.

Veel meer hebben we op basis van de paar rondjes nog niet kunnen concluderen over Shift. Met het gevoel van snelheid zit het in ieder geval wel goed en ook grafisch komt het dik in orde. Maar welke race-modi en wat voor carrièremodus kunnen we bijvoorbeeld verwachten? Doelloos rondjes rijden is immers niet ieders natte droom. Wat we in ieder geval hebben ontdekt is dat er een soort leveling-systeem aanwezig is, dat je waarschijnlijk beloont voor bepaald rijgedrag. Hoe dit precies werkt houdt EA helaas geheim tot de E3. Net zoals welke auto’s en circuits we kunnen verwachten, wat het spel online biedt en hoe het zit met tuning. Maar heb je wat met racesimulators of circuit-racers, dan is Need for Speed: Shift absoluut een titel om in de gaten te houden.

Ziek, zwak en misselijk, dat was de Need for Speed-serie. Na het Underground-tweeluik is het bergafwaarts gegaan. Omdat zelfs de verkoopcijfers daar last van begonnen te krijgen, was het tijd om de serie totaal om te gooien. Het resultaat daarvan is het vermakelijke Need for Speed: Shift geworden.

Het begin is er Ik heb altijd al een vette sportauto willen hebben, maar het geld heb ik er niet voor. Gelukkig krijg je soms van uitgevers presentjes die je op weg helpen. Zo kregen we van EA twee autobanden om ons uit te nodigen op een race-event op Zandvoort.Om een beeld van de game te schetsen, is het handig om de vergelijking te trekken met Race Driver: GRID. Zowel Shift als GRID proberen een realistisch race-ervaring neer te zetten, maar dan wel met één goed gevoel voor spektakel. Need for Speed: Shift is realistischer dan alle voorgaande delen van de serie, maar gaat niet zo diep als bijvoorbeeld een Gran Turismo. Zo zag ik hoe mijn collega al driftend en beukend alsnog de eerste plek wist te bereiken, iets wat in een Gran Turismo natuurlijk onmogelijk is. Daar moet ik wel bij zeggen dat dit op het makkelijkste niveau was, met de schade uit, want als je het jezelf iets pittiger maakt, dan is het nodig om iets geconcentreerder te rijden.

Qua auto-aanbod heeft Need for Speed: Shift het goed voor elkaar. Bekende merken als Audi, BMW en Nissan zijn vertegenwoordigd en als je verder komt, krijg je ook toegang tot de meer exotische en erotischere merken. Elke auto rijdt weer anders, wat betekent dat er ook wat zwabberauto’s tussen zitten. Nu weet ik dat je met een voorwielaandrijving anders rijdt, dan wanneer de aandrijving aan de achterkant zit, maar dat het onmogelijk is om de auto met voorwielaandrijving op de baan te houden gaat me iets te ver. Hier kwam ik pijnlijk achter toen ik al mijn centen in een prachtige Porsche had gestoken, die vervolgens bij elke bocht al zijn lak verloor aan de vangrail en bij kleine stuurcorrecties op het rechte stuk gelijk in een slip raakte. Hoe netjes ik ook probeerde te rijden, de wagen onder controle krijgen staat in geen verhouding tot de ‘normale’ wagens met achterwielaandrijving. Hierdoor kun je het wagenaanbod bijna door tweeën delen.

Gelukkig staat hier dan weer een pluspunt tegenover en dat is carrièremodus. Deze wint niet de originaliteitsprijs, maar hij is wel goed uitgewerkt. Net als in zoveel andere racegames begin je onderaan de ladder met de keuze uit een paar pauperbakken. Het winnen van races levert geld op en daarmee kun je het rijdend stuk schroot verbeteren of een nieuwe kopen. Hieraan gekoppeld zit een sterrensysteem. Met de sterren die je verdient, speel je nieuwe races of raceclasses vrij. En juist het verdienen van sterren is in de game goed uitgewerkt en maakt het leuk om races opnieuw te rijden.

Er zijn drie manieren waarop de sterren verdiend kunnen worden. De meest voor de hand liggende, en de minst spannende, is door races te winnen. Interessanter worden de sterren die gekoppeld zijn aan de door jou verdiende punten. In elke race die je rijdt krijg je punten voor net of juist agressief gedrag. Hierdoor wordt er een profiel van spelers opgebouwd, waarmee vervolgens races worden vrijgespeeld die aansluiten op jouw gedrag. Bovendien speel je nieuwe skins en andere dingen vrij als je na genoeg behaalde punten in levels omhoog gaat. Jawel, Shift heeft een soort van experience-systeem en dat bevalt zeer goed. Tot slot verdien je een laatste ster door een bepaalde prestatie te vervullen. Daarbij kun je denken aan het neerzetten van de snelste rondetijd of het ‘masteren van elke bocht’ van het circuit. Dat laatste doe je door een bocht op een perfecte snelheid, via de perfecte lijn, zonder te slippen, door te rijden. Ook dit is weer in elke race een bepaalde uitdaging die zeer interessant is. Je bent daarom een hele tijd zoet met Shift.

Dit is vooral ook omdat er redelijk veel verschillende soorten modi in zitten. Je hebt uiteraard de gewone races, waarbij je het met jouw auto het opneemt tegen anderen. Daarnaast is er de Time Attack, waarin je probeert de snelste raceronde neer te zetten. Je hebt duels waarin je het in een één-tegen-één-gevecht tegen een andere rijder opneemt en er zijn Drift-evenementen. Die laatste kennen we uit de voorgaande Need for Speed-games en hadden ze beter uit deze game kunnen laten. De auto’s waarin je rijdt slippen vaak te veel door, waardoor je niet de benodigde punten behaalt en de race opnieuw moet beginnen. Het is een frustrerende modus, die niet alleen slecht werkt, maar ook totaal niet past bij deze Need for Speed. Gelukkig kun je hem overslaan en de benodigde sterren in andere races halen.

Kijken we dan naar het visuele plaatje, dan zit het in orde. De auto’s zien er goed uit, de circuits zijn zeer goed nagemaakt en de cockpit-view is zeer spectaculair. Het enige wat de game mist is een goed schadesysteem. In de vroege codes die ik van de game te spelen kreeg, waren de deuken in de auto zwaar overdreven, terwijl ik nu met 200 kilometer per uur op een muur kan beuken, met als gevolg dat slechts de motorkap er af ligt. Daar had meer in gezeten, bijvoorbeeld een verfomfaaid stuk metaal dat geen meter meer kan rijden…Conclusie: Jammer van die auto’s met voorwielaandrijving die besturen als een geblokkeerd winkelwagentje en het schademodel, puntje voor volgende keer! Eén ding staat echter als een paal boven water: de Need for Speed-serie heeft zich op het juiste moment opnieuw uitgevonden. Het racegevoel is bij de meeste auto’s fantastisch te noemen, de game ziet er goed uit, er valt genoeg te beleven en het experience systeem nodigt de speler uit races opnieuw te gaan spelen.