Red Steel 2

Recensie(s)

Bij de Wii-lancering was er een game die alle beloften van de Wii meteen probeerde in te willigen. Red Steel moest de nieuwbakken Wii-bezitter direct laten voelen hoe vet het wel niet is om je Wii-mote te gebruiken als vuurwapen of als vlijmscherp zwaard. Hoewel de besturing toen best aardig leek te werken, kunnen we achteraf stellen dat het allemaal nog niet zo geweldig voelde als gehoopt. Zwaardslagen voelden toch wat generiek aan en het richten kon bij vlagen flink wat problemen opleveren door kuren met de Wii-mote. Een paar jaar en een controlleruitbreiding (de Wii MotionPlus) later probeert Red Steel 2 een echt solide mix tussen keiharde knalactie en bruut zwaardvechten naar de Wii te brengen.

Tot op heden ben ik op het gebied van de besturing nog niet helemaal overtuigd door Red Steel 2. Hoewel het schieten een stuk accurater werkt, moest ik af en toe flink zoeken naar mijn raar bewegende crosshair. Een aantal keer bleef deze namelijk onder in het scherm ‘hangen’ waardoor ik niet makkelijk om me heen kon kijken, laat staan schieten. Dit was best storend, maar gelukkig werd ik er niet continu mee geconfronteerd.

Dan het zwaardvechten, dat door de toevoeging van de Wii MotionPlus echt flink is verbeterd. In de eerste Red Steel waren er een aantal zwaardvechtanimaties in de game gestopt, die jouw bewegingen slecht een beetje wisten te benaderen. In Red Steel 2 werkt het zwaardvechten bijna één-op-één. Wanneer ik korte zwiepjes van links naar rechts maak, slaat mijn zwaard beheerst van links naar rechts door het scherm. Met een grotere en krachtigere zwiep krijg ik op het scherm een veel sterke zwaardslag te zien.

Hoewel Red Steel 2 vrij goed waarnam en in beeld omzette in welke hoeken ik de controller bewoog, waren er ook wat fouten te ontdekken. Het steken met het zwaard wordt bijvoorbeeld vaak niet eens waargenomen en wanneer dat wel gebeurt, is dit vaak met een kleine vertraging. Een vreemde zaak, aangezien de rest van het zwaardvechten wel goed werkt.

Gelukkig valt er voor de rest niet heel veel op de game aan te merken. Zo ben ik bijvoorbeeld erg te spreken over de stijl van Red Steel 2. In een westernsetting, waarin overigens ook hypermoderne technologieën en Japanse tempels zijn gehuisvest, wordt namelijk alles cell shaded in beeld gebracht. Hierdoor maskeert Red Steel 2 de technische achterstand van de Wii en krijgt de game bovenal een lekker gek sausje met zich mee.

Dat gekke sausje belooft toch wel één van de sterke punten van Red Steel 2 te zijn. De game is namelijk totaal niet realistisch en straalt dat in alles uit. Zo zit de game barstensvol omgevingsvoorwerpen, zoals vuilniszakken en houten kratten, waarin bijna altijd geld is te vinden. Een leuke sneer naar realistische(re) games waarin je soms ook de meest gekke zaken in kratten en tonnen tegen kan komen. De creative director van Red Steel 2 heeft stiekem ook toegegeven hiervoor veel inspiratie te putten uit de Zelda-games, waarin hij ook als een malle grassprietjes afhakt om rupees te vinden.

Alle gekheid op een stokje daargelaten, is het natuurlijk wel de vraag of Red Steel 2 zich überhaupt kan meten met de realistische(re) games die hij toch wel een beetje te kijk probeert te zetten. Ik denk van niet, aangezien Red Steel 2 wel zijn oneffenheden heeft. Hopelijk blijkt dit in de uiteindelijke versie allemaal mee te vallen en kunnen Wii-bezitters gaan genieten van een geweldige vormgegeven game.

Wat stelt een Mario-platformer nu voor wanneer je er niet in kunt springen? En wat is Tetris met tetromino’s die niet uit vier, maar uit drie blokjes bestaan? Je kunt zeggen dat elke game in zijn kern grofweg draait om maar één – of in ieder geval een beperkt aantal – spelmechanisme(n). Werkt dit niet, dan is de game rijp voor de prullenbak. Dit was zo’n beetje het geval met Red Steel, een launchgame voor de Wii die veel beloofde, maar waarin het vechtsysteem uiteindelijk toch teleurstelde. Toen zagen we het voor een deel door de vingers omdat het nieuw was. Nu, drieënhalf jaar later, bewijst het tweede deel hoe het eigenlijk moet.

Het tekent Ubisoft dat ze gewacht hebben totdat het meerwaarde had om een nieuwe game op de markt te brengen. Inderdaad: ‘een nieuwe game’ en geen ‘vervolg’. Vergeet dus de Japanse setting, het verhaal rondom de plaatselijke maffia en het onnauwkeurig zwiepen met de Wii-mote. Maak in plaats daarvan kennis met het woestijnstadje Caldera, hypermoderne ninja’s en een eeuwenoude groepering genaamd de Kusagari die dit stadje al jaren beschermen. Jij kruipt in de huid van een naamloze verschoppeling die de aangewezene is om het stadje en de paar inwoners die er nog over zijn van de ondergang te redden.

Dit in geheimzinnigheid gehulde scenario met zijn papierdunne personages mag je vergeten, want uiteindelijk is het verhaal vooral bedoeld om de hordes vijanden die je tijdens het avontuur tegenkomt te verantwoorden. Vijanden die je één voor één met een grote glimlach op je gezicht naar de eeuwige jachtvelden helpt; iets dat helemaal toegeschreven mag worden aan het ontzettend bevredigende vechtsysteem. Om Red Steel 2 te spelen ben je verplicht de Wii MotionPlus aan je afstandbediening te plakken. Dit kleine, witte blokje zorgt ervoor dat bewegingen nauwkeuriger naar het scherm vertaald worden en dat merk je. Zet je kleine zusje voor de televisie neer, vertel haar dat de Wii-mote het heft van een zwaard is en ze zal haar weg vinden. Het is intuïtief, het gaat soepel en bovenal: het werkt!

Tijdens het zwaardvechten zijn er een aantal basisbewegingen die vaak terugkomen: een steekbeweging, een horizontale slag en een verticale slag (met natuurlijk alles hier tussenin). Het spel onderscheidt of je hard of zacht zwaait, hoe groot het bereik is en vanzelfsprekend de richting. Een verwaarloosbaar klein moment later wordt deze beweging vertaald naar het spel en steek je vrolijk een ninja lek. Meteen vanaf het eerste moment is duidelijk wat er van je verwacht wordt en kun je aan de slag. Dit resulteert aanvankelijk in wat ongecontroleerd gezwiep, maar gelukkig maakt dit geleidelijk aan plaats voor meer gecontroleerde slagen.

Een beetje tactisch te werk gaan wordt dan ook van je verwacht. Sommige vijanden moet je bijvoorbeeld eerst ruw van hun pantser ontdoen voordat je aan het fijne werk kunt beginnen, terwijl andere schurken enkel op hun rug een zwakke plek hebben. Wat tactiek is dus noodzakelijk om in leven te blijven. Daarnaast leer je gaandeweg het spel talloze nieuwe manoeuvres die er niet alleen übercool uitzien, maar ook daadwerkelijk meerwaarde bieden. Ram bij ‘The Bear’ je zwaard in de grond en een heuse aardbeving ontstaat die je vijanden tijdelijk bevriest. Of trek je pistool en schiet een vijand bij ‘The Shot’ recht in zijn gezicht, om de strijd vervolgens met je zwaard te beslissen. Realistisch? Absoluut niet. Leuk? Jazeker!

Stelletje afzetters!Gedurende de game krijg je de mogelijkheid om nieuwe pistolen, upgrades voor je zwaard en een langere levensbalk te kopen bij één van de weinige overgebleven inwoners van Caldera. Deze onderdelen gaan voor woekerprijzen over de toonbank. Best raar eigenlijk: je zou toch denken dat deze afpersers hun lieflijke stad graag weer bevrijd zien van al die ninja’s. Eén goedmakertje: het geld in Red Steel 2 ligt letterlijk voor het oprapen.‘The Shot’ is meteen één van de weinige technieken die de twee manieren van vechten in Red Steel 2 – met je zwaard en met je pistool – verenigt. Voor het overgrote deel van de tijd kies je voor de één of de ander, waarbij het zwaard meestal wint. Begrijp me niet verkeerd, richten is door Wii MotionPlus nauwkeuriger dan ooit en je vijanden van een afstand met een welgemikt schot door het hoofd schieten is erg bevredigend, maar zwaardvechten is in de praktijk vaak praktischer en geeft meer voldoening.

Dit wil niet zeggen dat alles koek en ei is met Red Steel’s grootste trekpleister. In tegendeel, zwaardvechten kent zijn mankementen. Zo is het lock-on systeem op momenten wat frustrerend. Midden in een intensief gevecht plots ontdekken dat je op een houten ton staat te hakken, vindt niet iedereen even leuk. Ook is het jammer dat de bewegingen die je maakt nooit helemaal één op één naar het spel vertaald worden. Dit wordt pijnlijk duidelijk wanneer je de finishing moves (de beslissende aanvallen) maakt. Een half afgemaakte beweging is voldoende om een vaststaande animatie te ontketenen. Heel erg is dit dan weer niet, omdat deze brute aanvallen vermakelijk genoeg zijn om te blijven boeien.

De reden hiervoor is dat ze erg simpelweg geweldig uitzien. Er vloeit weliswaar geen spatje bloed, je verbeelding doet de rest. De gevechten lopen bovendien altijd vloeiend, zelfs wanneer er tot wel acht vijanden tegelijk op je afstormen. Dat dit alles gebeurt tegen een ongelooflijk sfeervolle en mysterieuze achtergrond, maakt het plaatje compleet. Het zanderige westernstadje ademt sfeer en de vreemde, maar geslaagde toevoeging van futuristische en Japanse elementen is zondermeer geslaagd. De eerste keer zal het je misschien verbazen een stalen deur midden in een uitgestorven goudmijnstadje tegen te komen, later zul je erkennen dat het bijdraagt aan de sfeer. Deze vreemde mix van stijlen creëert zo een passende en unieke setting die in combinatie met de spannende tonen op de achtergrond heerlijk is om in rond te dolen.

SpierpijnWii Sports was de eerste en meteen ook laatste Wii-game die mij op liet staan van mijn luie stoel en me actief liet bewegen. Goed, het hoefde niet, maar het maakte het er stukken leuker op. Bij Red Steel 2 is dit een ander verhaal. Zittenblijvers kunnen ervoor kiezen om de spelstand ‘Relaxed’ in te schakelen, maar zelfs zij zullen het na een uurtje warm krijgen. Na een paar dagen van intensief zwaardvechten kan ik in ieder geval beamen: Red Steel 2 is vermoeiend… en bezorgt je behoorlijke spierpijn!En hoewel Red Steel 2 ook op dit onderdeel volledig overtuigt, zijn er opnieuw een paar kleine kanttekeningen te maken. Zo is het jammer dat de ingesproken stemmen nooit helemaal tot hun recht komen, omdat de personages die ze vertegenwoordigen nooit het clichématige ontstijgen. Daarnaast doet het feit dat het merendeel van de spelwereld statisch is ook enigszins af aan de ervaring. De veelvertegenwoordigde vuilniszakken, kisten en hekjes kun je vernietigen – wat steevast enorme geldbedragen oplevert – maar daar houdt het op. Het spel geeft duidelijk aan dat afdwalen niet de bedoeling is en schotelt je een kraakhelder pad voor. Nadenken over meerdere routes of omgevingspuzzels is niet aan de orde, de weg van punt A naar punt B is duidelijk. Goed, zijmissies zorgen voor wat eigen input, maar op een paar uitzonderingen na komen deze ook niet veel verder dan ‘schiet alle wanted-posters kapot’.

De hoofdmissies zijn gelukkig iets afwisselender: je blaast vrachtwagens op, dwaalt door serene tempels en rent op het dak van een rijdende trein. Het tempo ligt hoog met spectaculaire tussenfilmpjes en leuke MotionPlus-foefjes als het draaien aan hendels en openen van kluizen. Acties als het springen over kliffen en beklimmen van rotswanden gebeuren automatisch na een druk op de A-knop, waardoor je aandacht altijd op het vechten gericht blijft. Het is dan ook jammer dat er na elke voltooide missie van je verwacht wordt naar één van je opdrachtgevers terug te keren voor een volgende missie. Tijdens deze terugreis kom je vaak geen levende ziel tegen, wat het tempo ietwat omlaag haalt. Zonde, want Red Steel 2 is op zijn best tijdens de absurde gevechten, die door deze momenten juist op zich laten wachten.Conclusie: Het mag gezegd worden: de dames en heren bij Ubisoft verdienen een dikke pluim! Niet alleen zijn zij de eersten die een volwaardig avontuur baseren op de Wii MotionPlus-besturing, ook het uitbrengen van zo’n intense [i]hardcore[/i]-game op de Wii verdient een pluim. Red Steel 2 ademt sfeer en kwaliteit, maar nog belangrijker: het vechtsysteem werkt heerlijk intuïtief en is tegelijk verrassend diepgaand. Het avontuur is niet perfect, maar laat je wél voor de eerste keer ervaren hoe een actiegame op de Wii eigenlijk vanaf het begin had moeten zijn!