Tekken 6

Recensie(s)

Tekken 5 op de PS2 is waarschijnlijk de vechtgame waarin ik het vaakst de strijd ben aangegaan. En anders is het wel een van de andere delen uit de Tekken-serie. De serie staat bekend als toegankelijk en wordt soms zelfs een buttonbasher genoemd. Toch heb ik zoveel potjes gespeeld dat ik vol vertrouwen durf te zeggen dat ik alle uitdagers op hun plek kan wijzen. En die plek is dan natuurlijk onderaan de ladder die ik zelf tot de laatste trede beklommen heb.

Toen wij Tekken 6 hier op de redactie binnen kregen, bleek echter dat deze game een heel andere ladder had. Ik werd namelijk door de grootste falers, waaronder enkele Tekken-maagden, keihard in elkaar geragd. Nu heb ik normaal gesproken wel meteen mijn smoesjes paraat: ‘ik moest er nog inkomen’, ‘ik heb thuis mijn knoppen anders ingesteld’, en desnoods begin ik waarde van iemands overwinning te ontnemen met ‘jij doet alleen maar hetzelfde’. Maar deze keer was ik echt sprakeloos, ik had echt geen idee. Het wordt weer flink oefenen de komende tijd, want met mijn overgehevelde Tekken-skills kom ik deze keer niet ver.

Verslagen en uitgelachen begon ik dus maar aan de Scenario Campaign. Deze modus is coöperatief, dus ik kon in ieder geval van niemand verliezen. Wie weet kon ik al mijn frustraties even flink kwijt op alle computergestuurde voetsoldaatjes. Het begint allemaal met een lange proloog, waarin de hele geschiedenis van het Mishima-imperium per Tekken-deel wordt verteld. Dit gebeurt beknopt in een fraai animé-stijltje. We zien hoe Jin Kazama uitgroeit tot het hoofd van de Mishima Zaibatsu-organisatie en de sterkste vechter op aarde.

Hier gaat de Scenario Campaign van start. Lars Alexanderson, kapitein in de Tekken Force, leidt een groepje soldaten tijdens een aanval op G Corporation. Hij stuit hier op een cyborgmeisje, Alisa Bosconovitch, maar voordat er meer duidelijk kan worden, vinden er complicaties plaats. Lars weet niet meer dat ie Lars is, laat staan wat de bedoeling verder is. Gelukkig stelt Alisa vast dat het enige lijden dat hij nu nog doet, het aan geheugenverlies lijden is. Daarbij weet ze nog wel even te vermelden dat hij op de dodenlijst staat van G Corp. Vanuit deze benarde situatie ga je samen met Alisa op zoek naar de redenen achter dit alles.

Voor degenen die niet bekend zijn met de Tekken-serie zal ik alvast verklappen dat de zoektocht van Lars en Alisa gepaard gaat met de nodige stoten, schoppen en andere gespecialiseerde vechttechnieken. Keer op keer springen er weer mannetjes uit de bosjes, over een hekje of vanachter een boom vandaan. En allemaal vragen ze om klappen. Aangezien Lars en Alisa de beroerdste niet zijn, delen ze die klappen graag uit. Het grootste gedeelte van de tijd zijn de vijanden in de meerderheid en dus worden de krachten van de vechters meestal verdeeld. Eens in de zoveel tijd kom je echter een soort van eindbaas tegen, zoals oude bekende Bryan Fury. Kun je lekker met zijn tweeën op die ene inbeuken, weet je wel. Ware het niet dat deze baas gelijk ook wat knaapjes heeft opgetrommeld om voor wat afleiding te zorgen.

Iedere keer als je een level hebt voltooid, kun je een van de nieuwe vrijgespeelde levels selecteren op een grote wereldkaart. Ook krijg je door je prestaties de mogelijkheid om andere vechtersbazen te kiezen om de zoektocht mee voort te zetten. Deze opzet werkt lekker verslavend en samen met de overdaad aan tussenfilmpjes zorgt dit ervoor dat de Scenario Campaign veel meer een op zichzelf staand gedeelte van Tekken wordt, dan het extraatje dat de Force-modus was in voorgaande delen.

Na de verliespartijen tegen collega’s heeft de Scenario Campaign al mijn frustraties weer weggenomen. Het wordt voor mij dan ook weer oefenen, oefenen en nog eens oefenen totdat Tekken 6 in de schappen ligt. Dan kan ik daarna weer al mijn vrienden op de bank een flink pakkie rammel geven. Ik kan niet wachten om de nieuwe Tekken-ladder weer tot de bovenste trede te beklimmen.

Vlak voor de launch van de PSP (de eerste ja) werd mij voor mijn verjaardag toegezegd dat ik het apparaatje zou gaan krijgen. Mijn vrienden hadden een mooie kaart gemaakt met de inmiddels legendarische tekst: ‘Kun je wat vaker Tekken oefenen. Misschien zuig je dan wat minder.’. Een jaartje later mocht ik eindelijk Tekken: Dark Resurrection in mijn kleine PlayStation stoppen, maar genoten dat ik heb. De draagbare versie van Tekken 5 overtrof het PS2-origineel. Met extra modi, twee nieuwe vechters en de terugkeer van Tekken Bowling was dit schijfje alles wat mijn hartje begeerde…en meer.

Iets meer dan een maandje nadat Tekken 6 de winkelschappen voor de eerste maal sierde en nu de Goedheiligman ons landje weer verlaten heeft, kunnen we het nieuwste deel van het IJzeren Vuist-toernooi dan ook eindelijk in onze broekzak steken. Tijd voor de vergelijkingscheck. Het introfilmpje hetzelfde? Check. Voor ik verder mag, moet er een favoriete krijger worden aangewezen. Alle veertig vechters aanwezig? Check. Arcade, Ghost, Time Attack en Survival-modi? Check. Lame Scenario Campaign? Nee, die is er niet. Wel zie ik een Story-modus. Deze blijkt identiek aan dat wat de Arena in de Scenario Campaign te bieden had. Ook op de PSP zijn de grappige verhaallijnen en eindfilmpjes weer vrij te spelen. En gelukkig worden we niet nog een keer blootgesteld aan die halfbakken RPG/Beat ‘m Up.

De Gold Rush-modus, die we nog kennen uit Dark Resurrection, zit exclusief in de PSP-versie van Tekken 6. In deze spelvariant zet je schade die je de tegenstander berokkent om in goud, de geldeenheid in de game. Met dit goud kunnen er weer nieuwe haarstijlen, pakjes en attributen gekocht worden voor de verschillende vechtersbazen. Deze zien er uiterst fraai uit en komen goed tot hun recht op de PSP. Eigenlijk doen ze niet onder voor hun console-evenbeelden. Voor de omgevingen gaat dit in iets minder mate op. Om het spel draaibaar te houden, vinden de gevechten plaats in afgeslankte arena’s in vergelijking met de PS3 en Xbox 360. Toch weten ze de essentie goed weer te geven. En houden ze het kleine schermpje levendig genoeg rondom de knokpartijen op de voorgrond.

Voor het vechten zelf heb ik niets dan lofuitingen. In mijn eerdere recensie van Tekken 6, hebben jullie al kunnen lezen hoe gecharmeerd ik ben van het vechtsysteem dat gewoon ijzersterk is. Ook op de PSP zijn de geweldplegingen geweldig. De actie is snel en de nadruk ligt nog steeds op het anticiperen op combinaties van je vijand. Zo combineren Eddy, Christie en ook Bob ellenlange acrobatische aanvallen aan elkaar en kun je deze uitslovers weer genadeloos afstraffen met recht toe rechtaan vechters als Jin of Paul. Met een verpletterende rechtse directe laat je de tegenstander dubbelklappen en als een zoutzak naar de vlakte gaan. Ook kunnen panda’s sumoworstelaars weer fijnknijpen alsof het niets is, en laten kleine meisjes stoere macho’s stof happen. Kortom, een perfecte overzetting van juist dat wat Tekken zo goed maakt.

Ten opzichte van Dark Resurrection bewegen de vechtersbazen zich in deze Tekken net wat soepeler. Ook zijn ze beter in balans gebracht en heeft elke oudgediende wat nieuwe moves in het arsenaal gekregen. Daarbij scharen zeker vier van de zes nieuwkomers zich onder de toffere deelnemers van het toernooi, maar dat wil niet zeggen dat die andere twee lamstralen zijn.

Dan nog een paar positieve en negatieve kanttekeningen. Ik miste bijvoorbeeld de Tekken Dojo-modus, die mij menige uurtjes zoet had gehouden in Tekken: Dark Resurrection en Azazel, de eindbaas, is nog net zo irritant als dat ie was op de grote spelcomputers. Wederom hangt het van geluk af of je deze demoon naar de eeuwige jachtvelden stuurt of niet. Positief is dan weer wel dat je pogingen elkaar een stuk sneller kunnen opvolgen. De laadtijden zijn namelijk aanzienlijk korter dan op de PS3 of zelfs de Xbox 360. Heb je 380 MB vrij op je geheugenstok/ memory stick dan is het helemaal feest. Na het installeren van het spel vervagen de laadtijden bijna compleet. Het houdt de vaart er lekker in en zorgt ervoor dat naast de gebruikelijke NS-vertragingen, het wachten tijdens je treinreizen beperkt blijft.

Conclusie: Tekken 6 op de PSP doet alles wat het moet doen…en meer. Het laat alle overbodige toeters en bellen achter zich en brengt de essentiële elementen op sublieme wijze naar de draagbare PlayStation. Het is eigenlijk wat Tekken 6 op de consoles had moeten zijn: de beste vechtgame op het platform!