Gears of War 2

Recensie(s)

Het is een vreselijk cliché om een game in een recensie te bestempelen als een achtbaanrit. Meestal gebruiken we dat cliché om aan te geven dat je te maken hebt met een game die je van begin tot het einde doorspeelt en je een enorme adrenalinestoot geeft. Alhoewel het dus een vreselijk cliché is, is het wel de perfecte omschrijving voor Gears of War 2. Het eerste deel was uitstekend en datzelfde kunnen we voor de opvolger zeggen.

Gears of War 2 is een veilige sequel. Voordat ik begon met spelen had ik veel grote veldslagen verwacht, meer buitenlocaties (die zouden laten zien dat de engine ook mooie kleurtjes op het beeld kan toveren) en meer diepgang in het verhaal. Na de game te hebben voltooid zijn die drie verwachtingen allemaal gedeeltelijk uitgekomen. De game speelt zich voor zo’n tachtig procent in binnenlocaties af, waar je vooral te maken hebt met korte, hevige vuurgevechten.. Als een kip zonder kop op de vijand afstormen is een zeker enkeltje naar het laatste checkpoint. Dekking zoeken is dus weer een must, goed nieuws is het dus dat het coversysteem lekker werkt. Wanneer je naar een muur rent, dan duik je daar automatisch achter. Ook het springen vanuit de dekkig gaat makkelijker dan in het origineel en mag een goede verbetering worden genoemd. Irritant is nog altijd de manier waarop je over een muur heen springt. Hieraan moet je weer een tijd wennen voordat je het goed doorhebt.

Erg cool is ook het feit dat je meer mogelijkheden hebt om de vijand te omsingelen. Vooral in de coöperatieve modus is het een feest. Je spreekt af dat jij de vijand onder druk zet, terwijl jouw vriend naar de vijand toe sluipt. Is hij dicht genoeg genaderd, dan zet hij de kettingzaag in de vijand. Het levert niet alleen een bloederig spektakel op, het maakt ook in één keer korte metten met de vijand. Een groot verschil met het eerste deel is dat de vijanden na hard geraakt te zijn naar hun medesoldaten kruipen. Zij lappen de gewonde strijder op, waarna hij jouw het leven weer zuur kan maken. Het is een voorbeeld van de verbeterde intelligentie. Hetzelfde kan gezegd worden voor Dom. Hij maakt nog altijd wat domme foutjes, maar het is een stuk beter dan in het origineel. Vijanden zijn niet alleen beter bewapend, ze zoeken ook veel beter dekking. Dat maakt de gevechten niet alleen langer, het zorgt er ook voor dat je minder vaak raak schiet. Daardoor kom je eerder zonder kogels te zitten en moet je eerder naar alternatieve wapens grijpen.

Qua wapens zijn er veel moordmachines uit het eerste deel overgestapt, maar deze worden heerlijk aangevuld met dingen als de minigun en de vlammenwerper. Toch blijft het sluipschuttersgeweer mijn favoriet. Het maken van een headshot is een spektal. Het hoofd knalt er op bloedige wijze vanaf, waarna het lichaam anderhalve seconde nodig heeft om in elkaar te zakken. Gears of War 2 is een echte 18+-game.

Dat zien we mede terug in het verhaal. Details geef ik niet weg, maar er zitten redelijk wat volwassen elementen in die laten zien dat het leven van een soldaat over alles behalve rozen gaan. Jammer is alleen wel dat het liefdesverhaal tussen Dom en zijn vrouw niet hetgeen brengt wat van te voren was beloofd. Er zitten een paar mooie momentjes in, maar een hechtere band met Dom bouw je er niet mee op. Mijn held is en blijft Cole, die er echt fantastische oneliners uitgooit, waarbij er niet wordt bezuinigd wordt op de scheldwoorden.

Kijken we dan naar de setting waarin de game zich afspeelt, dan voelt het allemaal zeer vertrouwd aan. Het begin is spectaculair met prachtige buitenomgevingen, maar na anderhalf uur duik je toch echt weer onder de aarde en is er geen mogelijkheid meer tot grote veldslagen. Wel is het erg tof dat er meer nadruk is gelegd op het coöperatieve element van de game. Er zijn veel momenten waarop je een voertuig beklimt en waarbij de ene speler rijdt en de andere de vijanden onder vuur neemt. Tevens zijn er veel momenten waarop er moet worden gekozen tussen twee paden. De paden hebben altijd met elkaar te maken. Of het nou zo is dat de ene schakelaars om moet zetten zodat de andere aan een vuurzee ontkomt of dat er één speler een berg beklimt om van daaruit met zijn sluipschuttersgeweer zijn medespeler te helpen. Het steekt allemaal goed in elkaar en het is echt een feest om te spelen. Bovendien is het spel een paar uur langer dan het origineel. Tien uur zul je wel nodig hebben.

Wel merkte ik tijdens mijn speelsessie enkele vervelende bugs. Tijdens een eindbaasgevecht bleef mijn medestrijder tot twee keer toe ergens in de lucht vasthaken, waarna hij genadeloos werd afgeslacht. Dat betekende dat er twee keer een checkpoint geladen moest worden, waarbij we uiteindelijk de tussenscène voor de derde keer verplicht moesten bekijken. Dat irriteerde wel. Daarna bleef ik ergens anders haken en moest mijn medespeler doorlopen totdat hij een nieuw checkpoint bereikte. Dit soort dingen zijn echt irritant en mogen als minpunt genoemd worden.

Maar als je daar eenmaal voorbij bent en het spel uiteindelijk weet uit te spelen, dan overheerst de voldoening. Het verhaal sluit een derde deel niet uit, maar is sluitend genoeg en bovendien heb je een heerlijke speelervaring achter de rug. Alsof je net uit de achtbaan bent gestapt zelfs. Klaar met de game ben je dan nog niet. De multiplayermodus is zeer sterk vooruit gegaan ten op zichte van het eerste deel. De balans in de vijf-tegen-vijf-potjes lijkt te zijn verbeterd. Met een shotgun op de vijand afstormen is geen goede tactiek meer en ook moet er meer dekking worden gezocht. Misschien dat in de aankomende dagen of weken er een nieuwe ‘exploit’ wordt gevonden, maar zoals ik het nu beleef is het haast perfect. Tevens zorgen de nieuwe gamemodi, zoals de Capture The Flag-variant waarin je een burger moet ontvoeren naar een locatie en Wingman, waarin je met een vriend het opneemt tegen vier andere teams, voor de nodige variatie.

Daarbij komt nog de Horde-variant, die gewoon heel erg tof is. Nadeel van Horde is dat je echt met bekenden moet gaan spelen. Zonder een werkende tactiek, gecombineerd met de nodige verbale communicatie, is de kans klein dat je echt ver komt. Met maten heb je dat probleem niet en ontstaat er bovendien een fantastisch gevoel van saamhorigheid. De perfecte gamemodi om in een weekend vijf televisies in een kamer te zetten en daar vijf Xbox 360’s onder te plaatsen en vervolgens niet meer buiten te komen!Conclusie: Gears of War 2 is een heerlijke opvolger op een fantastische game. Maak je klaar voor een echte achtbaanrit, waarbij je heel veel toffe dingen meemaakt. Ben je daar klaar mee, dan zul je heel wat stukjes online opnieuw gaan spelen samen met een vriend. Ook kent de game een boeiende competitieve multiplayermodus, waarin je lekker op ander gamers kunt schieten. Vind je dat niks, dan heb je met Horde een perfecte andere modus, die je een hele tijd kunt spelen. Dankzij het gebrek aan vernieuwing en de vervelende bugs die ik tegen kwam, scoort hij een kwart puntje lager dan het origineel. Laat je daar echter niet door uit het veld slaan. Gears of War 2 is een gruwelijk vette aanvulling op jouw collectie!

Elk jaar zijn er vlak voor de grote releases een aantal perstripjes. Een perstripje is in principe altijd een feest, maar soms maakt de game waarvoor je naar het buitenland gaat het net even iets specialer. In mijn agenda had ik al heel lang een rood kruis gezet. Het kruis stond voor een afspraak met wellicht de beste game van 2008: Gears of War 2!

Uiteraard bouwt de game verder op hetgeen waar het goed in is. Dat betekent dat de speler overspoeld wordt door een tsunami van actie, waar dekking zoeken nog altijd zeer belangrijk is. Doe je dat niet, dan worden er heel wat gaten in je geschoten. Daarnaast is het een must om gericht te schieten en snel en juist te herladen. Al deze elementen zijn terug en werken net zo goed en hier en daar beter dan in het origineel. Tegelijkertijd zijn er ook echte belangrijke veranderingen te vinden.

Zo is de intelligentie van Dom sterk verbeterd. Waar hij eerst als kip zonder kop op de vijand afrende, zoekt hij nu braaf dekking en schiet hij op de momenten waarop het kan. Daarom is het niet langer nodig om online te gaan en de game samen met een vriend uit te spelen. Uiteraard is dat wel een stuk leuker, want meer zielen zorgen voor meer vreugd. Op elk gewenst moment neemt de tweede speler de rol van Dom over en vechten jullie zij aan zij tegen de Locust.

Het verhaal speelt daarbij een veel belangrijke rol. Uiteraard staat de oorlog tegen de Locust centraal en probeer je de mensheid van de ondergang te redden, maar de manier waarop dat wordt gebracht is interessanter. Al na twee minuten keek ik naar een zeer indrukwekkende scène, waarin de Chairman (soort van wereldpresident) zijn soldaten toesprak. Hij gaf in eerlijkheid toe dat hij had gehoopt de Locust met de operatie uit het eerste deel uit te schakelen, maar in plaats daarvan zijn zij sterker teruggekomen. De mensheid staat aan de vooravond van vernietiging en er zit nog één ding op: de vijand massaal aanvallen en uitroeien.

Het geheel deed een beetje denken aan de grote speeches uit het verleden. Het was alsof Roosevelt na de aanval op Pearl Harbor het Amerikaanse volk toesprak en het was zoals gezegd indrukwekkend. Onder deze strijd zit ook nog een persoonlijk verhaal. Dom is namelijk wanhopig op zoek naar zijn vrouw, waar hij nog altijd zielsveel van houdt. Door die wanhoopd lijkt hij soms een beetje suïcidaal te worden en in zijn woede zoveel mogelijk vijanden te willen doden. Vechten in Gears of War 2 gaat met een achterliggende gedachte.

Goede verbeteringen, maar dat is nog maar het topje van de ijsberg. Visueel is de game bijvoorbeeld een stuk beter geworden. Het grauwe uit het origineel is er nog wel, je bent namelijk nog altijd in een soort apocalyptische wereld, maar daarnaast is er ook ruimte voor meer kleur. Al heel snel bevond ik mij in de bergen, waar bomen nog in bloei stonden en de sneeuw op de toppen lag. Het was een prachtig plaatje, maar uiteraard kon het niet lang mooi blijven. De Locust vallen aan terwijl je op een enorm grote tank zit en de actie spat gelijk weer van het beeld.

De scène met de tank liet gelijk zien dat er op gameplaygebied meer variatie te vinden is. Elke scène moet volgens Cliff Bleszinski weer anders zijn, zodat de speler zich geen enkel moment hoeft te vervelen. Ook is er iets meer vrijheid gekomen. Er zijn meerdere paden waaruit valt te kiezen en als je niet tevreden bent met het gekozen pad, dan loop je terug en kies je gewoon de andere. Variatie is ook terug te vinden in de wapens en de vijanden. De Locust komen met nog grotere malloten op je af en dat zorgt voor een aantal nieuwe enorme vijanden, maar ook voor een groot aantal kleinere en snellere jongens. Om met ze af te rekenen heb je de beschikking over een heerlijk sadistische vlammenwerper, een enorm machinegeweer en een schild dat kogels opvangt. Ben je fan van de laatste, maar is die niet beschikbaar, dan pak je als alternatief een halfdode vijand en gebruik je hem als schild.

Er valt zoveel meer te beleven in Gears of War 2, dat de game al over zijn voorganger heen klapt, maar daarnaast is hij ook nog een stuk langer. Hoeveel langer, dat kan Cliff nog niet vertellen, maar goed nieuws is dat uiteraard wel. Bovendien is het replay-gehalte van de game hoog met de online co-op. Zoals eerder gezegd kun je op elke moment een vriend joinen om op elk moment weer de biezen te pakken. Maar wat erg fijn aan het tweede deel is, is dat elke speler met een andere moeilijkheidsgraad kan spelen. Zo ga jij op Insane spelen en doet je vriend het wat rustiger aan op Casual. Het zorgt er voor dat iedereen op zijn eigen niveau geniet van het avontuur.

En dan hebben we nog de aparte online modi. Maak je klaar voor een aantal fantastische vijf-tegen-vijf-potjes, waarin je elkaar afknalt of een Capture The Flag-variant speelt. Tijdens de E3 kregen we de Team Deathmatch-modus te spelen en dat was fantastisch. Toch was het de modus Horde die het meeste indruk maakte. Met zijn vijven neem je het op tegen de Locust in zogenaamde golven. Elke golf is weer iets moeilijker en spannender. Tijdens het persevenement zat ik met drie van mijn collega’s echt samen te werken. We schreeuwden naar elkaar wat we moesten doen en een overwinning zorgde voor een euforisch gevoel. Uiteraard lukte dat niet altijd en gingen we een aantal keer dood. In de spanning die rondom het gevecht hing kreeg onze lieve Heer het er dan ook flink van langs.

Zoals gezegd was de multiplayermodus tegen elkaar niet aanwezig, maar er valt wel iets over te vertellen. Ten eerste is Epic druk bezig geweest de balans terug te brengen om zo te voorkomen dat mensen met shotguns op de vijand afrennen. Wanneer je nu op iemand afrent en door kogels licht geraakt wordt, dan wordt de speler enorm afgeremd, zodat hij een nog makkelijker doelwit wordt voor de tegenstander. Spelers worden gedwongen dekking te zoeken en tactischer te werk gaan. Ook kregen we te horen dat er een modus komt waarin jij het met een teamgenoot opneemt tegen vier andere teams. Kortom, vijf teams van twee man die samenwerken om de anderen af te maken.

Het is jammer dat deze tekst vooral open deuren intrapt, maar dat betekent wel dat de game aan alle verwachtingen voldoet. Er is geen reden om niet enthousiast te worden over Gears of War 2. Het is zeer reëel dat wij eind dit jaar met een prijs naar Microsoft gaan, de prijs van Beste Game van het Jaar 2008.