Gears of War

Recensie(s)

Mond houden en gaan!Gears of War vertelt het verhaal van de planeet Sera. Deze planeet werd overspoeld door een kwaadaardig buitenaards ras, de Locust Horde. Deze hadden zich in enorme gangenstelsels onder de grote steden van Sera verschanst. Op een dag die nu bekend staat als Emergence Day openden ze een verrassingsaanval. Vele onschuldige mensen werden daarbij vermoord en steden zijn verwoest. De mens is de oorlog hard aan het verliezen van de veel sterkere Locust en het leger heeft alle hulp nodig die het kan gebruiken. Om deze reden wordt militair Marc Fenix uit de gevangenis gehaald om mee te strijden tegen de Locust. Dit is de setting waarin de game zich afspeelt, dieper dan dat wordt het verhaal niet. Gears of War hint echter wel naar een diepere laag in het verhaal, maar die komt nooit echt bovendrijven. De game doet wat dat betreft veel denken aan de film StarShip Troopers: niet te moeilijk doen, gewoon keiharde actie. Dat het verhaal niet zo meeslepend is, daar ben je helemaal niet mee bezig wanneer je je kettingzaag in iemands hersenpan plant.

Die kettingzaag is natuurlijk een klassiek wapen in de wereld van de shooter, maar Epic heeft het wapen weer helemaal nieuw leven ingeblazen. De zaag is in Gears of War namelijk een soort bajonet, hij is bevestigd op een wapen. Alle wapens hebben een zogenaamde mêleefunctie. Bij de meeste wapens betekent dit dat je ermee kunt slaan, een granaat kun je op iemand plakken en de Lancer, de mitrailleur, beschikt dus over die kettingzaag. Erg handig, en vooral erg leuk voor close combat-situaties. Een ander bruut wapen is de Hammer of Dawn. Wanneer je met dit wapen een aantal seconden op dezelfde persoon mikt, dan schiet een satelliet vanuit de ruimte een enorme laser op die locatie. Dit is met name handig voor de sterkere tegenstanders die je tegenkomt. Uiteraard is de Hammer slechts op een paar plekken te gebruiken, anders zou je echt fluitend door het spel heenlopen.

Haastige spoed kost je liters bloedIk heb dat trouwens wel een paar keer geprobeerd hoor, fluitend door een slagveld heenlopen, maar meestal lag mijn karakter dan na een paar seconden bloedspugend op de grond. Blind een slagveld oprennen terwijl je je wapen leegschiet is geen optie in deze game. De gameplay van Gears of War draait namelijk helemaal om het stop and pop-principe. Je moet steeds stoppen achter cover, om vervolgens tevoorschijn te poppen om je tegenstanders neer te schieten. Door A in te drukken, drukt Marcus Fenix, het hoofdkarakter, zich plat tegen de dichtstbijzijnde cover. Is dit een auto, dan zal hij bukken, is het een muur, dan blijft hij staan. Met de linker trigger kom je tevoorschijn en kijk je over je wapen. Je bent nu zichtbaar en dus kwetsbaar, maar tegelijk kun je nu ook goed mikken. Je kunt trouwens ook schieten zonder tevoorschijn te komen, dus zonder de linker trigger te gebruiken. Dat heet blindfiring en dat is dan ook de perfecte omschrijving. Marcus schiet namelijk een beetje op de gok en is erg onzuiver, maar als er opeens een monster vlak voor je neus staat kan dit je leven redden.

Ook het van cover naar cover rennen is zeer goed uitgewerkt. Als je aan de rand van je schuilplaats staat, dan moet je weer op A drukken om weg te rollen, staat daar bijvoorbeeld weer een muurtje, dan drukt Marcus zich daar weer automatisch tegenaan. Zo ren je voorzichtig van cover naar cover, erg handig wanneer je je vijand wil flankeren, maar niet al te zichtbaar wilt zijn. Je teammates maken ook uitgebreid gebruik van cover, misschien wel iets te veel, want ook als het helemaal rustig is drukken ze zich overal en nergens tegenaan. De AI in de game is ruim voldoende voor de Locust, deze zoeken altijd cover en sturen ook vaak enkele soldaten eropuit om jou te pakken. Je eigen teammates doen dat echter ook vaak en als een kip zonder kop rennen ze regelmatig op de vijand af. Dat is behoorlijk irritant, omdat ze dat vaak niet overleven.

De beste strijd voer je met zijn tweeënOnder andere doordat je teammates vaak zo dom doen, is de coöperatieve modus juist zo vet. Je kunt met een vriend op de bank in split-screen spelen, wat geweldig leuk is. Het nadeel daarvan is dat de game een stuk onoverzichtelijker wordt, doordat je scherm twee keer zo klein is. Nog leuker is daarom de coöp via Xbox Live, wat ik een tijdje heb gedaan met een kerel uit Michigan. Af en toe had ik wel last van lag, maar over het algemeen viel het best mee. Gears of War komt verreweg het beste tot zijn recht in de coöpmodus, maar de versus-mode is ook zeer goed. Deze bevat verschillende team-based spelmogelijkheden waarin je met vier tegen vier kunt spelen. Althans, ik heb me door die kerel uit Michigan laten vertellen dat het heel erg goed is, want ik heb het niet kunnen testen. Coöp spelen was geen probleem, maar ik kon in geen enkele server komen om een Versus-potje te spelen. Dat is jammer, maar geeft me wel weer ruimte om nog één opvallend aspect van Gears of War te behandelen: de graphics. Hoewel ik graphics bij lange na niet het belangrijkste aspect vindt van een game, is dat wel echt het paradepaardje van Gears. De game ziet er dan ook bijzonder goed uit, prachtige effecten, uitgebreide omgevingen en zeer gedetailleerde textures. Gears of War is met recht de mooiste game die ik ooit heb gespeeld, zowel op een HDTV als op een normale SDTV.Klik hier voor een artikel over de Versus-mode van Gears of WarConclusie: Gears of War mag met recht dé Xbox 360-topper genoemd worden. Naar mijn mening is dit de eerste échte system seller voor Microsoft’s console. De prachtige graphics zijn leuk, maar het is vooral de verfrissende gameplay en de briljante coöpmodus die deze game tot een echte klassieker maken.

Toch is het gevaarlijk om zonder nadenken lyrisch te zijn over Gears of War, want laten we eerlijk zijn: Microsoft doet heel goed zijn best een flinke hype te creëren rond die game. Maar niet zonder reden. Het is al vaker gezegd en ik kan slechts bevestigen: Gears of War is grafisch top. De charactermodels, het design, de actie, de emoties en uitdrukkingen op de gezichten van de personages en natuurlijk de scherpte zijn een lust voor het oog. Maar Epic kan behalve mooie dingen ook goede dingen maken. Dat werd wel duidelijk toen we zelf – na maanden en maanden jaloers te zijn geweest op Jaap, Kris en Marvin, die op de E3 al konden spelen – met de game aan de slag gingen.

Op de X06 werden alle facetten van het spel belicht. Op de showvloer was de singleplayer speelbaar en in een meeting room kon er lekker tegen elkaar geknald worden. Geen van beide heeft een duidelijke voorkeursbehandeling gekregen, waardoor beide kanten van het spel meer dan de moeite waard zijn.

In de singleplayer begin jij, Marcus Fenix, in de cel, waar je door het leger waar je nu voor vecht bent ingegooid. Je wordt door een vriend (genaamd Dom) bevrijd en begint je strijd tegen de The Locusts, rare wezens die van onder de grond komen (voor de details kun je de eerdere impressies nog even doorlezen). Vanaf dat moment is het een komen en gaan van actiemomenten. Het is echter niet zo dat je alleen maar aan het rondrennen en knallen bent: Gears of War vraagt wel enig tactisch inzicht van de speler. Zo kun je met de A-knop makkelijk van dekking naar dekking gaan. Dit is echt een must, want dekking is letterlijk je leven in het spel. Dat je daarbij af en toe een tikkie oploopt omdat je wel erg hard tegen een muurtje aanknalt met je lichaam, moet je dan maar voor lief nemen. Cliff Bleszinski, oftewel CliffyB: “Als ik een shooter speel, dan gaat alles me te langzaam. Ik loop naar een muur toe en druk dan op een knop om dekking te zoeken, maar ‘in het echt’ zou ik dan allang dood zijn. Als er kogels op mij afvliegen, duik ik liever als een gek tegen het dichtstbijzijnde punt van dekking aan.” Die benadering zie je goed terug in Gears of War en mede dankzij de relaxede en simpele besturing werkt dat heel goed.

Sowieso zit Gears of War controller-technisch goed in elkaar. Neem bijvoorbeeld de Y-knop. Door een druk op die knop, kijk je automatisch naar je ‘point of interest.’ Dat kan bijvoorbeeld een deur zijn waar je heen moet of een vijandelijke heli die overvliegt, maar ook een van je metgezellen die gewond op de grond ligt en die jouw hulp nodig heeft. Het is een handig trucje om de gamer duidelijk te maken waar hij op dat moment mee bezig is – dat wil in het heetst van de strijd nog wel eens wat op de achtergrond raken. Een handig hulpstukje dus, zeker voor mensen die niet dagelijks een shooter spelen. Overigens maakt Gears of War daar zelf een scheiding in. In plaats van makkelijk, normaal en moeilijk kun je kiezen voor Casual of Hardcore (en Insane, maar die is niet direct beschikbaar), corresponderend met de ‘status’ die je jezelf zou toekennen als speler van shooters.

Simpele besturing en de keuze voor Casual betekent echter nog niet dat het spel makkelijk is. Als je even vergeet je dekking te houden en besluit maar gewoon te knallen, overleef je niet lang. Gelukkig kun je jezelf soms een handje helpen, bijvoorbeeld tijdens het herladen. Als je herlaadt, gaat er een balkje lopen, met daarin een bepaalde zone. Stop je het balkje daarin, dan doe je een quick reload en kun je sneller weer schieten. Echter: mis je de zone, dan loopt je geweer even vast en duurt het juist langer! Deze ‘minigame’ is niet verplicht, maar soms wel handig. Wel is het een slim trucje om een stukje passieve gameplay - je zit normaal gesproken gewoon te kijken hoe iemand aan het herladen is - in actieve gameplay te veranderen. Een ander hulpmiddeltje is de manier waarop je granaten gooit; je ziet precies waar je granaat neer gaat komen. CliffyB: “Ik word een beetje moe van lukraak granaten gooien in de hoop dat ze komen waar je ze wilt hebben. Een soldaat weet echt wel hoe hij een granaat moet gooien, dus ik vind dit wel zo makkelijk.”

Het grootste gedeelte van het killen zul je vast zelf voor je rekening nemen, maar de aanwezigheid van teamgenoten is van groot belang: ”There is no ‘i’ in team”. Je teamgenoten houden zich goed staande, voornamelijk dankzij de sterke kunstmatige intelligentie. Die AI komt ook terug in verschillende vijanden, al kregen we op de X06 voornamelijk knalvoer voor onze guns. Dit maakt de singleplayer in elk geval nog boeiender en meeslepender, mocht dat nog niet genoeg het geval zijn.

Eigenlijk is Gears of War zonder de multiplayer-modus al een dijk van een spel. Je zou de multiplayer dus kunnen zien als extraatje, maar daarmee doe je het spel echt tekort. Epic heeft gekozen voor een kleinschalige aanpak: een laag aantal spelers op een klein speelveld. Dat speelveld (in dit geval: Canals) herbergt een aantal plaatsen die zich bij uitstek lenen voor vuurgevechten. Opvallend was vooral dat er niets aan te merken viel op de balans tussen de Coalition of Ordered Governments en de Locust Hoard, iets wat bij veel multiplayer-games vóór de launch toch vaak wel een probleempje is. Qua losse elementen – denk aan wapen-types en variatie in mappen – lijkt de multiplayer van Gears of War een standaard invulling te hebben, maar de heel eigen gameplay van het spel zorgt toch voor een unieke ervaring en op zo’n moment is het jammer dat je op een event als de X06 maar beperkt tijd hebt voor elk spel.

Ik denk dat ik de halve site wel zou kunnen vullen met verhaaltjes over Gears of War, maar dan ga ik ook deuren intrappen die al zo vaak zijn opengezet, bijvoorbeeld door Kris in zijn E3 impressie van Gears of War. Feit is dat de Gears of War dé trekpleister van deze X06 was en logischerwijs ook dé 360-game van deze winter wordt. Op 17 november verschijnt de game in de winkels en ik heb me inmiddels aangesloten bij de grote groep gamers die nu al niet meer kan wachten op deze datum!