Get Him To The Greek

Recensie(s)

Hoe prop je in de rij voor de douane op het vliegveld een bolletje heroïne in je achterste? Get Him to the Greek geeft het hilarische antwoord, maar gaat verder vooral over de meest mysterieuze vorm van vriendschap ter wereld: die tussen mannen.

Judd Apatow is niet te stoppen. De koning van de ‘bromance' of ‘bromedy' zit als producent ook weer achter dit would-be vervolg op de hit Forgetting Sarah Marshall uit 2008. Het recept is inmiddels onverwoestbaar: zet een paar eeuwig puberende volwassen kerels bij elkaar, voeg er een scheutje relatieproblematiek aan toe en gooi er als toetje een happy end tegenaan. Meestal eindigt de held in de armen van zijn vriendin, maar let op: de films van Apatow en consorten vieren vooral de herenliefde, de platonische variant wel te verstaan.

Get Him to the Greek is de zoveelste variant op de formule. Russell Brand is als Aldous Snow opnieuw de narcistische Britse popster uit Forgetting Sarah Marshall. Jonah Hill, in die eerdere film nog een ober met muzikale aspiraties, speelt Aaron Green, werknemer van een platenmaatschappij, die de aan drugs en dranks verslaafde lastpak Snow in Londen moet ophalen voor een comeback-concert in Los Angeles. Sullige papzak Green wil vooral zijn baas, gespeeld door Sean ‘P.Diddy' Combs, behagen. De naar rocksterren uit de jaren 70 gemodelleerde Snow doet alles wat God en Green hem verboden heeft: zoveel zuipen, blowen en neuken, dat hij tegen de tijd dat hij het podium op moet compleet van de wereld is.

Maar hoe tegengesteld hun karakters ook zijn, uiteindelijk ontstaat de chemie tussen Green en Snow, en niet met de voor de vorm op de achtergrond figurerende vriendinnen. Noem het een herhaling van zetten, noem het een doorzichtige showcase voor beide komieken, die filmisch op het niveau van een sitcom blijft steken. Allemaal waar. Maar hoe dan, na afloop van alle puberale ongein, die brede grijns op uw gezicht te verklaren?

© Copyright Preview Filmmagazine BV