Godfather - The Game (import)

Recensie(s)

Twee jaar geleden werd The Godfather aangekondigd. Het zou Electronic Arts’ antwoord zijn op de succesvolle Grand Theft Auto-serie. Acteurs als Marlon Brando, James Caan en Robert Duvall gaven hun medewerking aan het spel om alles zo authentiek mogelijk te laten klinken. Bovendien werd er behoorlijk veel geld in het project gestopt. The Godfather moest en zou hèt spel van het jaar worden, het ultieme bewijs dat een filmlicentie geen vloek is voor een game. En als je dan het cijfer bekijkt dat ik heb gegeven, dan weet je al dat The Godfather niet helemaal is geworden wat EA ons doet geloven.

Dat komt omdat The Godfather een aaneenschakeling van tegenstrijdigheden is. Er zitten goede punten in, maar tegelijkertijd ook punten die die goede punten onderuit trappen. Laten we beginnen met het verhaal. Je speelt namelijk niet als Al Pacino in de rol van Micheal Corleone, maar als een kruimeldief. Op zich is dit geen probleem, ware het niet dat het personage waar je mee speelt nauwelijks persoonlijkheid heeft. Het is een nobody die doet wat mensen tegen hem zeggen. Zelfs als je doorgroeit in de familie en omstanders meer respect voor je hebben bleef ik het gevoel houden dat ik niks voorstelde en het vuile werk aan het opknappen was. Het personage miste gewoon ballen.

Over het verhaal zelf heb ik ook tegenstrijdige gevoelens. Het is heel tof hoe de speler bij een aantal legendarische scènes is betrokken. Jij verstopt bijvoorbeeld het pistool voor Michael, waarmee hij vervolgens Solozzo afmaakt en je kijkt door het raam als Luca Brasi wordt gewurgd. De andere kant van de medaille is dat deze scènes voor de fan bekend terrein zijn. EA had dat waarschijnlijk wel door en heeft dan ook op een aantal momenten missies verzonnen die niet in de film zitten. Helaas blijken deze missies vol gaten te zitten. Zo schijn je op één moment opeens een vriendinnetje te hebben, die twee seconden later vrolijk wordt ontvoerd. Als men hier nou even wat meer aandacht aan had besteed, dan zou het een stuk aannemelijker zijn dat ik haar zou redden. Nu deed ik het puur om te vorderen in het spel, wat overigens behoorlijk snel ging. Ik heb het spel in zo’n dertig uur uitgespeeld, maar ik denk dat je het hoofdverhaal in zo’n acht tot tien uur kunt uitspelen. Veels te kort als je het mij vraagt.

Wat ik die andere twintig uur dan heb gedaan? Nou, lekker lopen klooien, want dat is in The Godfather best vermakelijk. Je kunt huurmoordenaar spelen, de plaatselijke bevolking lastig vallen of kleine zaken afpersen. Dat laatste is leuk gedaan. Meestal komt het er op neer dat je een zaak binnen loopt die onderdeel is van één van vier andere families. Vervolgens knal je wat vijandelijke lijfwachten af en bedreig je de eigenaar. Hoe meer je hem bedreigt, hoe meer hij wekelijks aan je af staat. Pas echter wel op, want als je hem teveel bedreigt slaat hij door en betaalt hij niks. Sterker nog, hij begint als een gek terug te vechten. Maar ook hier kleeft weer een nadeel aan. Het wordt namelijk snel eentonig. Je legt telkens hetzelfde patroon af. Schiet wat vijanden dood, loop naar binnen, bedreig een beetje en neem het zaakje over. Helemaal irritant is dat veel van de zaakjes van binnen precies hetzelfde zijn, zodat je op een gegeven moment precies weet waar de vijanden vandaan kunnen komen.

Overigens was dat laatste ook wel lekker, want zo kon je snel en gemakkelijk ‘respect’ scoren. Bij het afmaken van een vijand, het voltooien van een opdracht of het kopen van mooiere kleding gaat je respect omhoog. Hoe meer respect je hebt, hoe beter je jouw personage kunt maken. Zo kan hij beter leren schieten, vechten of beschikt hij over een betere gezondheid. En nu we het toch over respect hebben wil ik even weer het sprongetje naar de film maken. Hierin speelde respect naast de familiebanden van de Corleones een hoofdrol. In het spel merk je daar echter weinig van. Je bent alleen maar bezig om zoveel mogelijk vijanden af te schieten en zoveel mogelijk geweld te gebruiken. Ik had liever gezien dat je met andere familieleden kon praten en van daaruit een band te kweken. Misschien paste dat niet helemaal in het idee ‘GTA-killer’, maar ik vind dat The Godfather meer had moeten zijn dan een simpelweg ‘schiet zoveel mogelijk dood’ spel.

De graphics bestaan ook uit tegenstrijdigheden. De bekende personages in het spel zien er namelijk fantastisch uit en als je bij hen in de buurt bent krijg je echt het gevoel alsof je in de film zit. Loop je daarentegen door één van de New Yorkse wijken dan heb je echt zoiets ‘wat doe ik hier?’. Elke straat ziet er grauw uit, er zijn niet al te veel mensen op straat en de variëteit aan auto’s is ver te zoeken. Natuurlijk speelt het zich af in New York van de jaren vijftig en misschien was het toen een grauwe dooie boel, maar dat wil een gamer toch niet? Tenminste ik niet. Ik wil duidelijk verschil zien tussen verschillende buurten, zodat ik weet waar ik ben. Nu was ik echt veel te vaak de kaart aan het openen om te zien hoe ik van punt A naar punt B kwam.

Gelukkig zijn er twee punten in het spel waar ik alleen maar lof voor heb. Dat zijn ten eerste de laadtijden, die nauwelijks aanwezig zijn. Je kunt honderden gebouwen in en uit gaan zonder dat je ook maar één moment hoeft te wachten en dat is wel zo fijn. Daarnaast ben ik zeer tevreden over het gevechtsysteem, dat zeer gebruiksvriendelijk werkt. Het is een kwestie van locken op je vijand om hem vervolgens met de rechter thumbstick af te tuigen. Kleine bewegingen zorgen voor kleine stootjes, terwijl grote bewegingen voor enorme uithalen zorgen. Maar ja, dat is toch echt niet genoeg als je een spel van het jaar wilt afzetten.

Conclusie: Ik zou nog wel even door kunnen gaan met het noemen van plus- en minpunten, maar ik denk dat het inmiddels wel duidelijk genoeg is. The Godfather is een aardige game, met een aantal leuke elementen, maar tegelijkertijd rammelt het aan alle kanten. Wat ik ook erg jammer vind is dat de echte The Godfather-sfeer ontbreekt. In de film ging het om eer, respect voor elkaar en de familiebanden. In het spel gaat het eigenlijk puur om zoveel mogelijk vijanden omleggen, zowel in missieverband als voor de lol en daar verdien je dan je respect mee. Misschien dat men van deze fouten leert en met het vervolg komt dat een stuk beter is. En dan hopelijk ook met Al Pacino die zijn stem en evenbeeld verleent.

Tijdens de E3 mocht Jurian al even aan The Godfather ruiken, en nu was het mijn beurt om naar een uitgebreide presentatie op de EA Hot Summer Night te luisteren. Het belangrijkste nieuws is dat het spel is verschoven naar het eerste kwartaal van 2006. Jammer, maar nu hebben de ontwikkelaars in elk geval meer tijd om hem te perfectioneren.

Zoals bekend speel je in The Godfather niet met Micheal Corleone, maar met je eigengemaakte alter ego. Die kun jezelf helemaal ontwerpen; dik of dun, lang of kort, harig of kaal: jij bepaalt het en daarna komt hij in dat uiterlijk in de vele tussenfilmpjes terug. De makers zijn hier behoorlijk trots op en om eerlijk te zijn ziet het er ook best wel kicken uit.

In The Godfather speelt reputatie en geld een belangrijke rol. In de demo kregen we onder andere de interactie met de verschillende Non Playing Characters te zien. In het begin zullen ze niks van je moeten weten, maar hoe verder je komt, des te vriendelijker de speler wordt ontvangen. Overigens was het in de demo wel erg stil op straat. Ik hoop dan ook dat je in de uiteindelijk versie wat meer mensen tegenkomt. Dan het geld. Daarmee kun je in eerste instantie wat kleren kopen, maar geld kan natuurlijk ook voor de nodige omkooppraktijken gebruikt worden. Agenten en andere gangsters zullen door een gift van jou eerder hun mond houden.

Maar hoe verdien je geld en respect? Geld ligt voor de hand. Laat je inhuren om een moord te plegen, jat een vrachtwagen en lever die af of pers de lokale winkelier af om hem een deel van zijn winst aan jou te geven. Doet hij dat niet meteen? Dan zit er niks anders op dan de beste man eens flink in elkaar te trappen om hem zo bang te maken. Het verkrijgen van respect is voornamelijk gebaseerd op hoe goed je de opdrachten uitvoert die de familie Corleone je opdraagt. Daarnaast scoor je ook punten als je iemand op mooie wijze afmaakt. Een molotovcocktail voor de voeten gooien en het dood schieten van een afstand levert het minst aantal punten op, terwijl je met een hoofdschot van dichtbij of door iemand te wurgen goede zaken doet.

In The Godfather zijn er meer dan 150 gebouwen waar je in kunt, zonder dat het spel hoeft te laden. Dit in tegenstelling tot Grand Theft Auto, waar The Godfather toch een beetje de tegenhanger van is. Binnenlocaties zijn prachtig met de straten verweven. Dit werd vooral duidelijk gemaakt toen het hoofdpersonage vanuit een winkel een agent doodschoot die op straat liep. Bovendien ging de kogel dwars door een winkelruit, die daarna in duizenden stukjes glas uiteen spatte. Knap staaltje werk in mijn ogen.

Tot slot werden we verder ingelicht over het gang-systeem. De familie Corleone is namelijk niet de enige familie die in New York de boel onder controle wil houden. Er zijn een stuk of zes andere families, die allemaal over een eigen stuk van de stad regeren. In die buurten zul je dus gangleden vinden die je soms maar al te graag willen afmaken. Gelukkig kun je zelf ook een klein legertje optrommelen. Daarbij is het erg grappig dat, naast de leden van de Corleone-familie, ook een aantal omgekochte agenten de helpende hand toesteekt.

Begin 2006 is nog wel even weg, maar aan de andere kant is het ook wel lekker. Het eindejaarseizoen van 2005 gaat behoorlijk vol zitten met een aantal mooie titels en de lancering van de Xbox 360. Bovendien kunnen de ontwikkelaars de tijd goed gebruiken, want ondanks dat de potentie er is, moet hier en daar nog flink aan het spel gesleuteld worden. Tot die tijd kunnen ons nog prima vermaken met de films natuurlijk.