Grand Theft Auto - Vice City Stories

In Vice City Stories speel je met het karakter Vic Vance. Vic zit in het leger om geld te verdienen en daarmee zijn zieke broer te verzorgen. Vic wordt er echter ingeluisd door een officier die hem vuile klusjes laat opknappen. Hij wordt betrapt en uit het leger geschopt en moet op een andere manier geld zien te verdienen. Gelukkig zijn er wel mensen die hem willen helpen en al snel bouwt Vic zijn eigen criminele imperium op.

In GTA: Vice City Stories, de tweede GTA-game voor de PSP, bezoek je Vice City opnieuw, de stad waarin GTA: Vice City zich afspeelde. Ook in deze game kun je gaan en staan waar je wilt. De game bevat missies in allerlei soorten en maten. In sommige missies zul je vele vijanden moeten neerschieten, in andere missies zul je bijvoorbeeld moeten racen. Al met al biedt ook Vice City Stories zeer veel variatie op het gebied van de missies. Net als alle GTA-games bevat Vice City Stories veel voertuigen (waaronder helikopters en vliegtuigen), veel actie, veel bewegingsvrijheid, een goed verhaal en vele radiostations.

Recensie(s)

Je zit in je spierwitte Porsche 911, je hebt het dak omlaag, de wind wappert door je haren. Je wilt gezien worden, want je mag gezien worden. Langzaam rijd je langs hagelwitte stranden. Je voelt je goed, je donkere halflange haar strak achteren, je snor nauwkeurig bijgeknipt. Je maakt oogcontact met een in tangaslip geklede, rolschaatsende hete blondine. Ze ziet je zitten, en dat mag ook wel, want je ziet er goed uit met je gouden oorring, strakke spijkerbroek en roze polo. Je knipoogt naar haar en rijdt verder, luisterend naar Phil Collins die uit je speakers knalt. Je voelt je goed. Je bent de man… Zo fout en toch zo gaaf tegelijk, dat zijn de jaren ’80 en dat is precies wat GTA: Vice City en GTA: Vice City Stories (VCS) zo succesvol overbrengen. VCS heeft dan ook al één voordeel ten opzichte van Liberty City Stories; de setting. <p>Moord? Prostitutie? Daar is toch niets mis mee?Vice City is namelijk nog steeds verschrikkelijk vet, hoewel hoofdrolspeler Vic Vance er misschien iets anders over denkt. Vic zit in het leger om geld te verdienen en daarmee zijn zieke broer te verzorgen. Vic wordt er ingeluisd door een officier die hem vuile klusjes laat opknappen. Hij wordt uit het leger geschopt en moet op een andere manier geld zien te verdienen. Gelukkig zijn er wel mensen die hem willen helpen en al snel bouwt Vic zijn eigen criminele imperium op. Hierbij komt een nieuw element in GTA om de hoek kijken. In de stad is een aantal gebouwen dat je kunt overnemen. Dit doe je door bij zo’n gebouw een kleine bendeoorlog te beginnen. Wanneer je de gang members hebt verslagen, is het gebouw van jou. Nu kun je hier je eigen bedrijfje van maken in een industrietak naar keuze zoals drugs, prostitutie en smokkelen. Je kunt de bedrijven klein houden, of groot maken. Groot kost natuurlijk meer, maar je haalt er ook meer geld uit. Misschien zelfs wel iets teveel geld, want je hebt maar een paar bedrijfjes nodig om nooit meer geldzorgen te hebben.</p> <p>Wat Vice City Stories erg goed doet, is het neerzetten van personages. Er zitten weer meer dan genoeg bekende en nieuwe legendarische personages in. Allemaal zijn ze verschrikkelijk grappig en bovendien is de voice acting dik in orde. Neem nou Martinez, Vic’s officier in het leger. Deze psychopaat zit op zijn kantoor uitgebreid te kijken hoe pornoactrice Candy Suxxx het doet met een varken en een paard tegelijk. Eén van de mindere personages is misschien wel Vic zelf. Hij is namelijk een enorme hypocriet. Hij beweert een goede jongen te zijn die tegen drugs en geweld is, maar heeft nauwelijks overreding nodig om een flinke lading wiet op te halen of een sloot mensen overhoop te schieten. De hoofdpersonages in GTA waren altijd criminelen, maar Vic moet een goede jongen voorstellen en komt daar niet meer weg. Gelukkig valt hier best mee te leven, en zet Vice City Stories gewoon een heerlijk verhaal neer, met geweldige personages, een fantastische soundtrack en een grote lading humor. De personages in VCS zijn voor een groot deel beter uitgewerkt dan die in LCS, en dat is slechts één van de verbeteringen.</p> <p>Onzichtbare muren doen ook pijnOok is de stad groter en interessanter, het verhaal duurt een stuk langer, Vic Vance kan zwemmen en er zitten in dit spel vliegtuigen en helikopters. Het nadeel van de helikopters en vliegtuigen is dat er al vrij laag een soort onzichtbaar plafond is toegevoegd, wat inhoudt dat je niet heel hoog kunt vliegen. Dit heeft ongetwijfeld te maken met de rekenkracht van de PSP en is dan ook wel een begrijpelijke keuze. De PSP heeft op bepaalde momenten wel moeite met de game. Als je hard rijdt, kom je al snel wegen en gebouwen tegen die een soort grote waas over zich heen hebben omdat de gedetailleerde textures nog niet zijn ingeladen. Voor hekjes en muurtjes geldt dat je ze vaak überhaupt nog niet kunt zien, maar je knalt er net zo hard tegenaan. En dat gaat irriteren.</p> <p>Jammer genoeg is dat niet het enige irritante, want iedereen die GTA heeft gespeeld kent de vaste problemen wel. Zo mikt Vic regelmatig op onschuldige mensen in plaats van op de persoon die op jou schiet, en als je een missie niet haalt moet je helemaal opnieuw beginnen, inclusief de missie-uitleg en de behoorlijk lange laadtijden. Dat maakt korte speelsessies een stuk lastiger, en dat is toch belangrijk voor een handheld. Hoe langer ik Vice City Stories speel, hoe vaker ik een laadscherm te zien krijg, hoe meer ik me begin af te vragen of de game wel zo geschikt is voor de PSP. Rockstar haalt alles uit de PSP en gaat daarbij misschien wel iets te ver.</p> <p>Geweld is het leukst met z'n zessenEen groot voordeel dat GTA op de PSP dan weer wel heeft, is dat het een multiplayermodus bevat. Je kunt met zes personen allerlei destructieve spellen spelen. Je kunt racen, of met zijn vijven op één andere jagen. Degene die het het langst volhoudt wint dan. Dat speltype is er ook in een vorm waarbij die ene persoon in een tank zit. Uiteraard is er ook een deathmatch modus, en is er een modus waarbij je auto’s moet ophalen en moet afleveren op een bepaalde locatie. In totaal zijn er tien verschillende speelmodi waarop je je destructieve lusten kunt botvieren. Ook hier merk je dat er aardige problemen zijn met lag, en dat er hierdoor wat kleine bugs ontstaan, maar ondanks die problemen is de multiplayer wel echt heel erg vet.Conclusie: Ik weet dat ik nu vrij negatief klink over VCS, maar dat wil ik echt niet zijn. Rockstar heeft een zeer knap staaltje werk afgeleverd en heeft heerlijk veel vette GTA-actie en grote hoeveelheden GTA-humor op een klein UMD-schijfje weten te proppen. De game wil op alle fronten een volwaardige GTA-game zijn, en op de hardwarebeperkingen na lukt dat ook. Het is aan jou of jij die beperkingen voor lief neemt, en dat mag je best doen, want ook met die kritiekpunten blijft GTA: Vice City Stories gewoon een heel erg vet spel.</p>
Het is best wel vet dat je op een perstripje voor Bully – pardon, Canis Canem Edit – ineens te horen krijgt dat je eerst een uitgebreide presentatie en speelsessie met GTA: Vice City Stories krijgt. Samen met een andere Nederlandse journalist betrad ik het eerste donkere kamertje die dag sinds ik mijn eigen donkere slaapkamer uitrolde, en kreeg ik een slick klein beeldschermpje in mijn handen gedrukt, waarop ik goed kon zien wat degene die speelde allemaal uitvoerde. De build die ik te zien en te spelen kreeg voelde aan alsof hij af was, met hier en daar misschien een enkel schoonheidsfoutje. Maar waar het om gaat is dat ik mij in die presentatie van nog geen uur, kostelijk vermaakt heb. <p>Twee jaar voor de gebeurtenissen in Vice City, ergens in 1984 dus, is de stad nog flink in aanbouw. Dit zorgt, samen met het duidelijke verschil tussen arme en rijke wijken, voor een wat grimmigere sfeer dan we gewend zijn van Vice City. Jij stapt in de schoenen van Vic Vance, een 28-jarige soldaat en een echte ‘though guy’. Misschien dat de naam ‘Vance’ je bekend in de oren klinkt, en dat klopt; Vic is namelijk de oudere broer van Lance Vance die ook in Vice City zat. Als Vic kom je terecht in een stad vol corrupte politici, criminaliteit en drugshandel. Gelukkig maar dat Vic zijn mannetje staat, want dat is ook wel nodig in de verscheidene missies die het spel rijk is.</p> <p>Vice City Stories wordt ontwikkeld door Rockstar Leeds (in samenwerking met Rockstar North) en zal ongeveer even groot zijn als Vice City - misschien zelfs iets groter. Gelukkig zijn er ook een hoop nieuwe gebieden, waaronder een aantal binnenlocaties. En omdat de stad zoals eerder gezegd nog in aanbouw is, zullen een heleboel bekende omgevingen er toch anders uitzien. Bovendien heeft Rockstar een nieuwe techniek die ze clumping noemen. Deze techniek zorgt er voor dat er zo weinig mogelijk dezelfde character-models en auto’s bij je in de buurt rondlopen en rijden. Niet meer tegen telkens dezelfde voetgangers aankijken dus.</p> <p>Verwacht overigens niet dat Rockstar het wiel opnieuw gaat uitvinden met Vice City Stories. Net als voorganger Liberty City Stories is dit een soort hele uitgebreide poort van het origineel op de Playstation 2. Wat je wel kunt verwachten, zijn talloze nieuwe missies, nieuwe vervoersmogelijkheden een flinke dosis typische GTA-humor. Toen ik de game een beetje bekeken had, was het tijd om zelf met een paar missies aan de slag te gaan. In de eerste missie die ik speelde moest Vic enkele stunts doen in een speelfilm van een nogal ‘extravagante’ (lees: over-the-top nichterige) filmregisseur. Ik nam plaats op een racemotor en moest langs verschillende checkpoints racen, terwijl ik over schansen sprong en door het verkeer heen raasde. Een stukje verder op moest ik van de motor afspringen, om te water verder te gaan op een voor GTA-begrippen nieuw voertuig: de jetski.</p> <p>Een stukje lastiger wordt het wanneer je missies samen met je broertje Lance moet doen. Lance weet zich met zijn grote mond namelijk altijd wel in de stront te werken. Wat dit oplevert zijn een paar vette missies, maar ook enkele geweldige cutscenes. Meerdere keren lagen de jongens van Rockstar en wij in een deuk om de dreuge dialogen tussen de verschillende characters, en dan vooral Lance. In één missie moet je een helikopter besturen en zodanig in balans houden dat Lance een aantal Hell’s Angels kan neerknallen. Eenmaal bij de basis van deze motormuizen aangekomen weet je broertje het uiteraard weer voor elkaar te krijgen om uit de helikopter te vallen, precies in het gebied waar de meeste van deze bikers zich bevinden. Jij mag het weer oplossen, dus meer dan twintig bikers en een hele hoop kogels verder kom je eindelijk aan bij de plek waar je broer is ‘neergestort’, waarna hij vrolijk en wel op een motor aan komt rijden. “Look what I got Vic, this is one hell of cool bike!!”</p> <p>Audiovisueel scoort het spel net als andere GTA-games niet bizar hoog, maar vergeleken met zijn voorgangers boekt het spel juist wel vooruitgang. De draw-distance is een stuk hoger (je kunt dus een stuk verder kijken dan bij Vice City op de PS2) en zelfs het aantal polygonen is hoger dan op de PS2-versie. Toch zijn graphics niet belangrijk bij een GTA-game, wat bijvoorbeeld veel interessanter is is de soundtrack, die in het origineel al erg populair was. Voor dit deel heeft Rockstar weer geprobeerd een berg nieuwe nummers uit de jaren ’80 tevoorschijn te halen. Helaas kan ik daar in verband met licenties nog niet teveel over kwijt, maar lukt het ze de nummers binnen te halen die ik gehoord heb (waar ik wel vanuit ga) dan zul je weer een paar heerlijke nummers kunnen spelen terwijl in je blitse sportwagen over de boulevard (en enkele voetgangers) rijdt.</p> <p>GTA: Vice City Stories wordt nóg uitgebreider, nóg mooier en nóg beter dan zijn voorgangers. En dat allemaal op handformaat. Aan de ene kant zou je je af kunnen vragen wanneer Rockstar een keer met echte vernieuwing gaat komen, maar aan de andere kant voelden de missies die ik in Vice City speelde weer zo lekker aan, dat ook deze game ongetwijfeld weer een succes gaat worden. Slechts de online-modus heb ik niet gespeeld, maar ga er vanuit dat deze minstens dezelfde opties bevat als Liberty City Stories. Voor de rest kun je met dit spel in ieder geval solo weer talloze uurtjes pure fun tegemoet gaan.</p>