Guitar Hero: Van Halen

Recensie(s)

Guitar Hero: Van Halen is de derde uitgave uit de serie die is toegespitst op één band. Aerosmith en Metallica gingen de mannen al voor, en het concept is precies hetzelfde gebleven. Als speler heb je de keuze uit ongeveer 25 nummers van de band, plus een aantal nummers van groeperingen die Van Halen hebben beïnvloed, of zich door Van Halen hebben laten beïnvloeden. De muziekaanbod van Eddie en consorten is uitstekend. Praktisch alle hits zitten in de game verwerkt, en ook de wat minder bekende hardrock-goedheid van de vier heren is vertegenwoordigd. De andere aanweizge bands zijn echter minder speciaal. De artiesten lijken nogal willekeurig gekozen, en passen lang niet altijd bij de algemene sfeer van de game. Neem bijvoorbeeld de bijdrages van Blink182 en Yellowcard, opzich geen ongeschikte bands voor in Guitar Hero, maar ze passen echt niet bij een band als Van Halen.

De setlist mag dan niet optimaal zijn, dit wil niet zeggen dat gitaristen, bassisten, drummers en zangers geen uren plezier aan Guitar Hero: Van Halen kunnen beleven. De game zit boordevol met gitaarsolo’s (en flink zieke ook, wij wensen je bijvoorbeeld veel sterkte vijf sterren te halen op Eddie’s “Eruption”), vermakelijke drumriffjes en ook voor zangers valt er een hoop eer te behalen. De moeilijkheidsgraad ligt zoals vanouds weer lekker hoog. Op de momenten dat dit alles werkelijk tot zijn recht komt, zoals in de solo van ‘Jump’, dan zien we weer de serie waar we al sinds jaar en dag van houden. De serie die een nieuwe dimensie heeft toegevoegd aan muziek luisteren.

Guitar Hero’s dark side laat zich helaas ook iets te vaak zien. Aan de hele aankleding van de game is af te lezen dat het spel is afgeraffeld. Waar Guitar Hero: Metallica vol zat met artworks, feiten, weetjes, nooit vertoonde live-video’s en andere extra’s, moet Van Halen het slechts doen met een wat songteksten en een paar tekeningetjes. Hierdoor voelt het spel aan als een veredeld trackpakket, in plaats van de ode aan een van ’s werelds grootste hardrock-bands die het had moeten zijn.

Wat overigens ook een vreemde zet is geweest, is het gebruik van de GH: Metallica-engine voor deze game. We waren al een tijd gewend aan de superieure engine uit Guitar Hero 5 en Band Hero, en deze stap terug is niet te vergeven. Waar zijn de leuke challenges bij elk nummer? Waar zijn de naadstrakke animaties? Wat is er met de snelle online-interface gebeurd? Waarom is het niet mogelijk de nummers naar GH5 te exporteren? Het is door zetten als deze dat de serie haar geloofwaardigheid aan het verliezen is.

Oh en ik zou graag nog één ding willen zeggen: waarom is Van Halen in hun jonge jaren pas aan het eind van de game speelbaar? De eerste veertig nummers moeten we het doen met de bandleden zoals ze er nu uitzien, waardoor er een hoop coolheids-punten worden misgelopen. Voor de volgende keer: minder stroeve oude mannen in hun midlife-crisis, en meer foute hardrock-goden met absurd veel lichaamsbeharing. Dankjulliewel.

Conclusie: Neversoft’s afscheid van de Guitar Hero-serie is nabij, en de kans op een glansrijk afscheid is met Guitar Hero: Van Halen aanzienlijk kleiner geworden. Waar deel vijf van alle kanten klopte, voelt deze uitgave veel te afgeraffeld aan en zijn er waanzinnig veel kansen onbenut gebleven. Het gebruik van de engine uit GH: Metallica is bijvoorbeeld onacceptabel, en ook in de setlist zijn een aantal dubieuze keuzes te vinden. Dit wil overigens niet zeggen dat de game niet leuk is om te spelen, integendeel: nog altijd kan er worden genoten van deze selectie hard rock-klassiekers, die doorgaans erg leuk zijn om te spelen.