Hellboy

Recensie(s)

Hellboy wordt tijdens WOII door de nazi’s via een occulte ceremonie opgeroepen uit het Rijk der Duisternis. Als de Amerikanen het vuurrode duivelsjong in handen krijgen, wordt het door Dr. Broom (John Hurt) opgevoed tot bestrijder van het Kwaad. Deze paradox – een duivel die de mensheid beschermt tegen het Kwaad – is slechts een van de dingen die van Hellboy een interessante en complexe figuur maken. Niets menselijks is hem vreemd. Het hart van de film is Hellboy’s onbeantwoorde liefde voor Liz (Selma Blair), een meisje met de gave van spontane ontbranding. Uit angst voor haar gave, die ze amper onder controle heeft, zondert Liz zich af van haar collega’s bij het Bureau for Paranormal Research and Defense, dat met behulp van bovennatuurlijk begaafden de strijd aanbindt tegen het Kwaad.

Wanneer FBI-agent John Meyers (Rupert Evans) ten tonele verschijnt, lijkt ze echter voor hem te vallen. De aandoenlijk onvolwassen manier waarop Hellboy met zijn rivaal in de liefde omgaat, maakt de film genietbaar op een ander niveau dan dat van een groots spektakel vol bulderende actie en cgi-hoogstandjes. Want laten we eerlijk zijn: op dat vlak biedt Hellboy niets dat we niet eerder gezien hebben. De grootste troef van de film is echter hoofdrolspeler Ron Perlman, zonder wie Guillermo del Toro de film niet wilde maken. Del Toro’s vasthoudendheid heeft zich dubbel en dwars uitbetaald. Perlman is fantastisch als Hellboy, zowel in de tedere scènes als wanneer hij zijn tegenstanders, kauwend op zijn sigaar, scherpe one-liners toebijt.

© Copyright Preview Filmmagazine BV