Polleke is altijd een getalenteerd dichter geweest, maar het lijkt erop dat ze haar talent kwijt is sinds ze weet dat haar vader Spiek nooit een dichter zal zijn. Het gaat slecht met Spiek, hij is aan de drugs en zwerft door de stad. Op aanraden van haar vriendje Mimoen vertelt Polleke Spiek de waarheid: 'Je moet afkicken, pap. Anders kan ik het niet meer.' Spiek stemt toe, maar alleen als Polleke meegaat bij het afkicken. Ze schrikt ervan, maar besluit toch mee te gaan.
Guus Kuijer ontving voor het eerste deel uit de Polleke-reeks, Voor altijd samen, amen, in 2000 de Gouden Griffel. In 1979 kreeg hij de Staatsprijs voor kinder- en jeugdliteratuur en in 2007 de E. du Perronprijs voor zijn gehele oeuvre.
Recensie(s)
Polleke heeft allerlei dingen in haar leven die nogal moeilijk liggen. Dat geldt vooral voor haar relatie met haar vader die verslaafd en dakloos is. Hij noemt zich dichter, maar schrijft nooit een gedicht, terwijl bij haar de gedichten gewoon opborrelen. Uiteindelijk ziet ze in dat hij nooit een dichter zal zijn en steeds verder afglijdt en ze stelt hem een ultimatum: afkicken of bij haar wegblijven. Tot haar verbazing wil hij afkicken, maar alleen als zij meegaat en ook al vindt haar familie het niets, ze zetten door en samen gaan ze op weg naar het opvanghuis. In dit levendige ik-verhaal komt op een nuchtere, geloofwaardige manier de (gedachte)wereld van een meisje naar voren, waarin met liefde alle personen worden beschreven die een rol in haar leven spelen, vanuit hun eigen achtergrond. Daardoor is identificatie met de personages heel gemakkelijk Het originele, eigentijdse taalgebruik waarin de humor niet is vergeten, gedeeltelijk in de vorm van kleine gedichtjes, nodigt uit tot (door)lezen. In het verhaal, in korte zinnen met veel spreektaal, wordt geen woord te veel gebruikt. Geillustreerd met kleine zwart-wittekeningen; omslagtekening in kleur. Vervolg op 'Voor altijd samen, amen'*. Vanaf ca. 10 jaar. Gebonden editie in pocketformaat.<br/><br/>M.G.M. Koedijk-Schraag