Het Meisje Zonder Gezicht

Recensie(s)

NBD|Biblion recensie
Lila wordt op een morgen wakker, kijkt in de spiegel en schrikt zich wild: ze heeft geen gezicht meer, geen sproeten, geen kuiltje in haar kin, alleen maar een paar gaatjes. Samen met haar familie en vrienden zoekt ze in de vuile wasmand, de ijskast, vier boekenkasten. Ze gaat o.a. naar de bakker, de dokter, de politie, maar niemand kan haar gezicht vinden. Iedereen denkt alleen aan zijn eigen dingen. Hierbij komen grappige, karakteristieke eigenschappen van haar familieleden naar voren: een dikke, eetzieke vader, een leesgraag broertje, roddeltante Soof, oma, die de weg een beetje kwijt is, en opa die zegt: 'Als we het allemaal echt willen. Dan zie je er morgen weer gewoon uit.' Zo gaat iedereen naar bed. Verhaal met een wat dunne plot. Het boek begint en eindigt met bijna dezelfde illustratie: een meisje voor de spiegel, eentje zonder en eentje met een gezicht. Herhaling is ook een van de stijlelementen van de auteur, waarmee hij de personages op humoristische wijze weet neer te zetten. De tekst bestaat uit korte zinnen en is in tekstblokken geplaatst. Grappige, karikaturale oliefverfillustraties soms met functionele kleurvlakken op de achtergrond. De gaatjes in Lila's gezicht zijn niet getekend. Voorlezen vanaf ca. 5 jaar, zelf lezen vanaf ca. 7 jaar.

(Biblion recensie, M.J. Taselaar-Callenbach)