Hitchhiker's Guide To The Galaxy

Recensie(s)

Vliegende walvissen, ruimtebureaucraten en een keizer met twee hoofden. Blader mee door de Hitchhiker’s Guide. 

Hoe The Hitchiker’s Guide to the Galaxy uit te leggen aan iemand die er nog nooit van heeft gehoord? Die de hoorspelen niet kent, de tv-serie gemist heeft en de boeken over het hoofd heeft gezien? Niet eenvoudig, want het betreft hier praktisch een religie, die wordt beleden door volgelingen van de schrijver Douglas Adams. Voor hen is er na jaren van plannen maken nu eindelijk een Hitchhiker-speelfilm. Maar als die uit de kosten wil komen, moet ook de rest van de wereldbevolking belangstelling tonen. Het is het probleem van de film in een notendop. Hitchhiker’s Guide to the Galaxy is een geslaagde sf-komedie, maar toch vooral voor ingewijden. 

Arthur Dent is een Britse loonslaaf die hulpeloos moet toezien hoe gemeenteambtenaren zijn huis komen slopen. Tegelijkertijd hebben bureaucraten uit het heelal bepaald dat de aarde moet wijken voor een interstellaire snelweg. Dus nog geen kwartier in de film is onze blauwe planeet al verdwenen. Arthur heeft het allemaal overleefd omdat hij mee kon liften met zijn vriend Ford Prefect. Deze medewerker van het ruimtehandboek The Hicthhiker’s Guide to the Galaxy loodst hem langs de vele obstakels van het interplanetaire wegverkeer. 

Adams’ boeken, vol krankzinnige namen en bizarre technologische verworvenheden, zijn amper verhulde parodieën op het science fiction genre. Feitelijk gaan ze gewoon over onszelf, en vertaalde Adams de alledaagse gekte van het aardse bestaan naar een galaxy, far far away. De makers van de film hebben hard hun best gedaan de filosofie van de auteur zo veel mogelijk recht te doen. Daarbij offerden ze echter geregeld de begrijpelijkheid van het verhaal op. Hoe amusant Hitchhiker soms ook is, een cultsucces lijkt het uiteindelijke lot van deze film.

© Copyright Preview Filmmagazine BV