Beschrijving
In dit boek schetst Miriam Janssen op liefdevolle wijze de laatste jaren van Annie Penders. Annie Penders, lerares, schrijfster, moeder, lijdt aan de ziekte van Alzheimer waardoor ze verandert van een zelfstandige intellectuele vrouw die midden in het leven staat in een vrouw die in bijna alles afhankelijk wordt van anderen en de greep op het leven steeds meer verliest.
Miriam Janssen vertelt over dit verlies vanuit de positie van de dochter. In dit mooie portret komt ook de invloed van de ziekt...
Volledige beschrijving
Reviews
Er zijn nog geen reviews.
Schrijf als eerste een review
Productinformatie
- Auteur
-
Miriam Janssen
- Taal
- Nederlands
- Afmetingen
- 10x213x137 mm
- Gewicht
- 147 gr
- Druk
- 1
- ISBN10
- 9461070012
- ISBN13
- 9789461070012
Meer boeken met dezelfde kenmerken
Selecteer één of meer kenmerken:
Beschrijving
In dit boek schetst Miriam Janssen op liefdevolle wijze de laatste jaren van Annie Penders. Annie Penders, lerares, schrijfster, moeder, lijdt aan de ziekte van Alzheimer waardoor ze verandert van een zelfstandige intellectuele vrouw die midden in het leven staat in een vrouw die in bijna alles afhankelijk wordt van anderen en de greep op het leven steeds meer verliest.
Miriam Janssen vertelt over dit verlies vanuit de positie van de dochter. In dit mooie portret komt ook de invloed van de ziekte van haar moeder op haar eigen leven naar voren.
Voor iedereen die zelf met zo'n proces van ouder of geliefde te maken krijgt biedt dit boek troost, omdat het ook laat zien wat er nog wèl is en wat altijd blijft. Maar ook omdat het laat zien, dat het soms zwaar is om 'ouder' van je moeder te worden, en omdat het laat zien, dat het je soms teveel wordt. Juist omdat pijn en zwaarte niet worden ontkend maar beschreven als een onderdeel van het hele proces, maakt dat dit boek zo waardevol is.
Miriam Janssen (1951, Heerlen) woont in Borne (Twente). Zij is psychologe, docent en schrijfster. Zij schrijft o.a. verhalen en gedichten
Recensie(s)
Taal is wat moeder (Annie Penders, onder andere lerares en schrijfster) en dochter (Miriam Janssen, onder meer docente taal, onderwijspsychologe en schrijfster) verbindt. In dit boekje schetst de auteur eerst een beeld van de moeder die volop van het leven geniet: leesclub, pianoles enzovoort. Daarna schrijft ze over het proces van achteruitgang, vanaf het moment dat haar moeder in 1999 haar eerste TIA kreeg. Na een periode waarin ze leed aan de ziekte van Alzheimer, overleed ze in 2008. De tekst is onderverdeeld in enkele periodes: 1999-2005, 'Langzaam bergafwaarts'; najaar 2005, 'Weg uit de Pijnboomhof'; januari 2006-zomer 2007, 'Is dit mijn huis?'; zomer 2007-najaar 2008, 'Het vege lijf'. In de trein op weg naar huis noteerde de auteur vaak haar waarnemingen na een bezoek aan haar moeder. Deze bewerkte ze voor dit boekje, aangevuld met haar eigen beleving als dochter. Haar proza wordt af en toe afgewisseld met enkele gedichten. Het is een prachtig, niet sentimenteel maar wel gevoelig document geworden. Het titelwoord 'Ouderdommigheid' is een vondst a la Koot & Bie.
Drs. Alice Rusch
Terug naar het overzicht
Reviews
Er zijn nog geen reviews.
Schrijf als eerste een review