Wanneer hij in 2002 als correspondent naar Parijs vertrekt, is Olivier van Beemen 23 jaar oud. Op zijn dienstmeisjeskamer van tien vierkante meter nabij de Sorbonne, kookt hij met een magnetron en een waterkoker. Maar in een nieuw appartement verschijnen al snel champagneglazen, een oestermes en slakkenbordjes. En als zijn Nederlandse jeugdliefde uit beeld verdwijnt, komt daar nog een jonge Parisienne bij. Frankrijk verandert. Aan de politieke top maakt de vermoeide charmeur Jacques Chirac plaats voor de ambitieuze hervormer Nicolas Sarkozy. Steeds meer Fransen hebben genoeg van de stakingsgolven die het land ieder jaar weer treffen, en in het straatbeeld van Parijs verschijnen ineens duizenden witte fietsen. Met groot gevoel voor stijl beschrijft Van Beemen het Frankrijk van het début de siècle. Hij reist in het kielzog van Sarkozy en ondergaat de grillen van zijn immer gebruinde huurbazin. Hij bezoekt de nationalist Jean-Marie Le Pen in zijn ouderlijk huis in Bretagne en wordt op hardhandige wijze geconfronteerd met het geweld in de banlieue. En van zijn kapper David leert hij dat zijn haar niet rood, maar Venetiaans blond is.
Recensie(s)
Olivier van Beemen belandt in 2002 als jonge correspondent in Parijs voor het Parool en later Knack en Elsevier. Op vermakelijke wijze beschrijft hij een bezoek aan Le Pen, net doorgedrongen tot de tweede ronde van de presidentsverkiezingen. Ook verslaat hij de rellen in de banlieu waarbij dagelijks honderden auto's in brand worden gestoken. In eerste instantie zit hij meer aan de linkerkant van het politieke spectrum, maar langzaamaan krijgt hij begrip voor bepaalde 'rechtse' politieke beslissingen. Hij probeert blanco te staan tegenover de relschoppers, maar het blijkt dat ze vooral met elkaar concurreren dan protesteren. En tijdens de studentenopstanden tegen het ontslagrecht zijn er meer studenten die niet willen staken dan wel, nieuws dat Nederland niet direct bereikt. Daarnaast schrijft hij over de opkomst van Sarkozy, daklozen, Bolkenstein en Europa en beren in de Pyreneeen. Het is interessant de recente geschiedenis van Frankrijk door de ogen van een kritische Nederlander te zien. Een mooi vervolg op 'Frankrijk achter de schermen' van Mark Chavannes (2000). Met katern kleurenfoto's.<br/><br/>Arjen van Meijgaard