Infernal: Hell's Vengeance

Recensie(s)

Het is bijna november, dus dat betekent dat de gametsunami van 2009 in volle gang is. Eerder deze maand kwamen er al toppers als Borderlands, Forza Motorsport 3 en Uncharted 2: Among Thieves uit, en met het gegeven dat er nog titels als Assassins Creed 2 en Call of Duty: Modern Warfare 2 in het verschiet liggen, kunnen we stellen dat er zoals vanouds weer moeilijke keuzes zullen moeten worden gemaakt. Eigenlijk is het dan ook wel prettig dat er ook een aantal C-titels uitkomen, dat houdt de boel immers een beetje overzichtelijk. Infernal: Hell’s Vengeance bijvoorbeeld, een titel waarvan het eigenlijk een schande is dat deze met eerdergenoemde toppers in dezelfde alinea staat.

Op papier is het spel nog enigszins veelbelovend: de speler kijkt door de ogen van Ryan Lennox, een beroepsengel die zijn baan is verloren en zich bij de duivel aansluit om wraak te nemen op zijn oude werkgever. Wat volgt is een epische strijd tussen de hemel en de hel waarbij geen enkel middel wordt geschuwd. Op zich een originele verhaallijn, maar hij wordt volledig om zeep geholpen door de beroerde verhaalvertelling. De voice-acting is matig en door de constante stroom aan slechte grappen van Ryan is het onmogelijk je goed in te leven in wat er gaande is.

Helaas is het de mannen van Metropolis Software ook niet gelukt om de game op het gebied van gameplay (positief) op te laten vallen. Ondanks een paar aardige pogingen, zoals de duivelse krachten waarmee je landmijnen kunt zien, kunt teleporteren of sterkere kogels mee af kunt vuren. Dit zou voor aardige puzzels en een strategische speelaanpak kunnen zorgen, maar helaas: de puzzels gaan vrijwel nooit verder dan “teleporteer naar plaats X en schiet camera Y kapot” en veel strategie heeft ondergetekende tijdens het spelen niet nodig gehad. Dan is er nog een coversysteem, maar dat is alleen nuttig tijdens een handvol eindbaasgevechten.

Echter zijn dat niet alle steekjes die Infernal laat vallen. Ik heb me bijvoorbeeld ook suf geërgerd aan het missen van een autosave-functie, aan kamers die zo op elkaar lijken dat het minstens een half uur kost om uit te zoeken waar je precies heen moet (van een kaart is uiteraard geen sprake), aan de onhandige besturing (reken er maar op dat je voor het spelen eerst een half uur de gevoeligheid van je rechterstick bij moet stellen) en aan de A.I. die naar huidige maatstaven absoluut niet goed genoeg is. De vijanden zijn niet heel dom, maar ze doen bij praktisch elk gevecht hetzelfde trucje, waardoor de verveling al na een paar uur toeslaat. Gedurende het spel worden de vijanden sterker, maar jouw wapens worden ook beter, dus reken niet op een frisse wind die halverwege door het spel gaat waaien.

Mocht je zelf over duivelse gaven beschikken en in staat zijn je over deze perikelen heen te zetten, dan heb ik goed nieuws voor je: Infernal: Hell’s Vengeance heeft pluspunten! Allereerst is het spel de zevende hemel voor de Achievement-prostituees. Als je de game op hard uitspeelt, wat vrij eenvoudig is, tik je die 1000 Gamerscore zo binnen. Verder zijn er nog de graphics die, hoewel getergd door een paar framerate-problemen, enigzins door de beugel kunnen. Lichteffecten, physics, een hoop C-titels hebben het niet, maar Infernal lekker wel. Uiteraard gaat Infernal er geen voldoende voor krijgen, maar dat pluspuntenvakje onderaan is tenminste niet zo leeg.Conclusie: De score voor Infernal: Hell’s Vengeance had met een paar extra maanden ontwikkeltijd best op een voldoende uit kunnen komen. Helaas ligt de game al in de winkelschappen en daarom zal het spel door de matige uitwerking van het verhaal, de povere A.I., het slechte leveldesign en nog een handvol schoonheidsfoutjes de geschiedenisboeken ingaan als een typisch voorbeeld van een C-titel. Jammer.