Jaren In Zeedorp

Recensie(s)

NBD|Biblion recensie
In het veelzijdige werk van de dichter en romanschrijver Ten Berge (1938) is deze roman over een generatie iets nieuws. 'De liefde was toen de wereld', zegt de hoofdpersoon, een vijftigjarige publicist, wanneer hij aan zijn huidige geliefde over zijn adolescentie in het Noordhollandse Zeedorp vertelt. Hij noemt zichzelf een 'wellustige knaap met hang naar ascese', die ietwat wereldvreemd zowel wat het leven als de kunst betreft in afwachting verkeerde van iets groots. Zijn grootste liefde bezorgt hem met haar wispelturigheid ook de grootste problemen; hun relatie drijft op misverstanden. Dit portret van een 'trage kustbewoner' in de jaren vijftig is tevens een groepsportret, hoe een generatie de toenmalige initiatieriten onderging. Het verwarde gevoelsleven van de aankomende kunstenaars en intellectuelen wordt met een zekere ironische afstandelijkheid geschetst. Maar sprekend wordt het portret doordat de jongeren uit de tijd van de nieuwe jazz en wilde feesten in de taal van toen spreken - en praten deden ze veel, dag en nacht. De verteller geeft wel commentaar, maar retoucheert nauwelijks, alsof hij zelf verbaasd is over degene die hij in dat niet eens zo verre verleden was.
(Biblion recensie, J.F. Vogelaar.)