Je mag me altijd bellen

Beschrijving

Volledige beschrijving

Inkijkexemplaar (12)

Alle reviews (38)

Gemiddelde beoordeling:

 Je mag me altijd bellen en de lezing hierover

18 april 2009 | Leiden

Op 30 april 2008 is mijn man overleden. Ik heb hem jaren lang zelf kunnen verzorgen, wat heel zwaar was, mede omdat ik zelf een hersentumor heb. In februari dit jaar las ik in een oude Libelle over het boek Je mag mij altijd bellen, dat sprak mij erg aan en heb dit boek gelijk gekocht. Toen ik er in begon te lezen kon ik niet meer stoppen en heb het boek in een keer uitgelezen met tranen in mijn ogen. Er zijn zoveel dingen die je er in herkent over je zelf, maar ook over de mensen om je heen die ook veel verdriet hebben wat je zelf niet ziet omdat je bezig bent met je eigen verdriet. Op 16 april 2009 ben ik naar een lezing van Karin geweest. Toen herkende ik nog veel meer dingen. Het stukje film over was voor mij zo herkenbaar. Mijn man en ik zijn vele malen naar Indonesië geweest en daar hebben wij dezelfde ervaringen. Er waren voor mij zoveel erkenbare dingen. Het lijden en ziektebed van mijn man, de hersentumor van mijzelf, het stukje film, het boek. Op de avond van de lezing wilde ik dit wel vertellen maar sloeg ik dicht. Uit het boek en van de lezing put ik veel kracht uit. Ik mis mijn man elke minuut van de dag, we hebben zoveel prachtige dingen mogen doen en beleven. Veel mensen heb ik verloren na het overlijden van mijn man, dat vond ik vreselijk erg, maar nu heb ik zoiets van wat heb je aan mensen die zeggen ik bel wel of kom langs en vervolgens hoor je niets meer. Mijn leven is gericht op mijn man en daarnaast moet ik proberen om met de fijne dingen die wij samen hebben gehad te leven en proberen verder te gaan. Dat is heel zwaar. Ik kan alleen maar zeggen, mensen lees dit boek, ga naar de lezing van Karin. Ik vind het een fantastisch mens om een boek te schrijven van al haar ervaringen om dit met andere te delen en te helpen.

Vond je deze review nuttig? Ja (8) | Nee (0) | Ongepast?

 Herkenning

3 juni 2009 | Door: Jolanda | Duiven

Ik heb dit boek in 1 adem uitgelezen, niet dat het nieuw was, ben nu zelf zeven jaar weduwe en nog geen 50. heb veel overeenkomsten gelezen waarvan ik dacht dat ik "apart" was of deed. Heel goed om te lezen dat er veel normale reacties bijhoren. Rouwen is opnieuw een weg zoeken, zeker met ook in mijn geval in het gezin met drie kinderen verder. Heel veel dank voor deze herkenning van het proces!

Vond je deze review nuttig? Ja (1) | Nee (0) | Ongepast?

Meer reviews

2ehands exemplaren (8)

Conditie	Verkoper	Prijs
Als nieuw Bekijk exemplaar	Verkoper: ++ ANTIQUARIAAT MARJO SPAAN++ 4651 stemmen Het aantal sterren toont de klantwaardering voor deze verkoper op bol.com.	€ 12,94
Als nieuw Bekijk exemplaar	Verkoper: bloompje 4 stemmen Het aantal sterren toont de klantwaardering voor deze verkoper op bol.com.	€ 14,00
Als nieuw Bekijk exemplaar	Verkoper: C.N. Groeneweg 16 stemmen Het aantal sterren toont de klantwaardering voor deze verkoper op bol.com.	€ 14,10

Alle 2ehands exemplaren

Productinformatie

Auteur

Karin Kuiper

Taal

Nederlands

Afmetingen

18x184x145 mm

Gewicht

334 gr

Druk

1

ISBN10

9020978217

ISBN13

9789020978216

Je vindt dit boek in

Categorieën

Nederlandse boeken > Gezondheid & Psychologie > Gezondheid & Psychologie overig

 

Nederlandse boeken > School & Studie > Mens & Maatschappij > Rouwverwerking

Trefwoord(en)

Rouwproces , Verhalen

Meer boeken met dezelfde kenmerken

Selecteer één of meer kenmerken:

Alle reviews (38)

6 november 2011 | Door: Lloekie | 40-49 jaar | Leiden

Alsof je het zelf geschreven hebt zo is dit boek van Karin Kuiper. Ik heb het gelezen toen ik 3 maanden weduwe was en daarna nog 2 keer. Een en al herkenning en zeer emotioneel. Ik ben op zoek naar de site van haar die ook zo heet maar die kan ik niet meer vinden.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

4 februari 2011 | Door: Bullmastiffje | 50-59 jaar | Hoogvliet

Mijn man is nu bijna 4 maanden geleden overleden en op internet zocht naar iets wat me met de rouw kon helpen of er iets over kon lezen. Dit boek is zo herkenbaar hoe mensen omgaan met iemand die een dierbare heeft verloren,ik heb het boek gelijk helemaal uitgelezen. Ook is het ontroerend ik heb het ook niet droog gehouden,het is een zeer goed boek. Sylvia

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

30 oktober 2010 | Door: Mos22 | 30-39 jaar

Heel mooi en praktisch boek, het geeft handvaten om een rouwende bij te staan / te kunnen helpen. Dat is zo moeilijk! Daarom werd ik er ook wel een beetje triest van hoor, hoe doe je het nou wel goed, wat heeft hij/zij nou echt nodig? Omdat de rouwende zelf ook in een rollercoaster aan emoties zit, kan hij/zij moeilijk aangeven wat ze nu precies nodig hebben. Dus ik vond het al met al een dubbel gevoel geven. Goed om een beetje te kunnen begrijpen wat de 'rouwende' doormaakt, maar het is ook heel persoonlijk en bij iedereen toch weer net iets anders. Mijn zusje die weduwe is geworden met 4 jonge kinderen heeft er veel aan gehad, en vond het heel herkenbaar. Fijn om haar ook wat beter te kunnen volgen en begrijpen. En iets voor haar te kunnen betekenen.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

15 september 2010 | Door: MartinSijtsma | 40-49 jaar | Drachten

Voor mij een boek met veel dingen die heel herkenbaar zijn. Dat maakt het fijn om te lezen, omdat je herkent dat je niet de enige bent die iets op die manier beleeft en voelt. Een goed voorbeeld is het verdriet dat Karin beschrijft op het moment dat ze de slingers ophangt voor de verjaardag van een van haar kinderen. Dat deden ze voorheen altijd samen. Ik voelde dat net zo. Daarnaast was ik als popmuziekhebber ook geraakt door de songteksten die bij elk hoofdstuk staan afgedrukt. Muziek en ook de teksten van liedjes roepen vaak herinneringen op en weten je altijd weer te raken. Bij Karin werkt dat dus net als bij mij. Dit boek is geschreven door een vrouw, vanuit de belevingswereld van een vrouw. Dat maakt wellicht dat ik als man, me niet overal in kan herkennen. Desalniettemin een absolute aanrader voor iedereen die rouwt, of te maken heeft met rouwenden.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

2 april 2010 | Door: Bolreviewer | 20-29 jaar

Doodgaan is iets waar maar weinig over gesproken wordt. Gek, want het gebeurt iedereen. Maar als er een dierbare overlijdt, blijkt het ontzettend moeilijk om de nabestaanden te steunen. 'Je mag me altijd bellen' is dan veelgehoord, maar zo ontoereikend. Dat wordt pijnlijk duidelijk in het boek van Karin Kuiper. Ervaringsdeskundige met schrijftalent. Die combinatie levert een prachtig boekje op, dat eigenlijk iedereen gelezen moet hebben. En nog een keer moet lezen, en nog een keer. Opdat, als het je overkomt, je een heel klein beetje beter weet wat je moet zeggen tegen je vriendin, broer, collega of buurvrouw. Nog meer tips? Lees dan het vervolg op dit boekje: 'wat kan ik voor je doen'. Heb je ze allebei uit, en nog eens, en nog eens? Geef het dan door, want ontkennen dat het gebeurt, heeft al helemaal geen zin.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

14 februari 2010 | Door: 13maart1946 | 60-69 jaar | Middelharnis

Dit is een boek waar iemand een hoop van kan leren. je moet het lezen en weer herlezen zodat je het niet vergeet. Je kan er andere mensen mee helpen en hen begrijpen.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

28 juni 2009 | Zwolle

Het boek leest als een trein. Je leeft mee met de schrijfster die haar man veel te vroeg verloren heeft. En je begrijpt haar ook. Aan de andere kant is het geen boek dat mij lang zal bij blijven.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

28 juni 2009 | Zwolle

Het boek leest als een trein. Je leeft mee met de schrijfster die haar man veel te vroeg verloren heeft. En je begrijpt haar ook. Aan de andere kant is het geen boek dat mij lang zal bij blijven.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

28 juni 2009 | Zwolle

Het boek leest als een trein. Je leeft mee met de schrijfster die haar man veel te vroeg verloren heeft. En je begrijpt haar ook. Aan de andere kant is het geen boek dat mij lang zal bij blijven.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

3 juni 2009 | Door: Jolanda | Duiven

Ik heb dit boek in 1 adem uitgelezen, niet dat het nieuw was, ben nu zelf zeven jaar weduwe en nog geen 50. heb veel overeenkomsten gelezen waarvan ik dacht dat ik "apart" was of deed. Heel goed om te lezen dat er veel normale reacties bijhoren. Rouwen is opnieuw een weg zoeken, zeker met ook in mijn geval in het gezin met drie kinderen verder. Heel veel dank voor deze herkenning van het proces!

Vond je deze review nuttig? Ja (1) | Nee (0) | Ongepast?

3 juni 2009 | Door: Jolanda | Duiven

Ik heb dit boek in 1 adem uitgelezen, niet dat het nieuw was, ben nu zelf zeven jaar weduwe en nog geen 50. heb veel overeenkomsten gelezen waarvan ik dacht dat ik "apart" was of deed. Heel goed om te lezen dat er veel normale reacties bijhoren. Rouwen is opnieuw een weg zoeken, zeker met ook in mijn geval in het gezin met drie kinderen verder. Heel veel dank voor deze herkenning van het proces!

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

3 juni 2009 | Door: Jolanda | Duiven

Ik heb dit boek in 1 adem uitgelezen, niet dat het nieuw was, ben nu zelf zeven jaar weduwe en nog geen 50. heb veel overeenkomsten gelezen waarvan ik dacht dat ik "apart" was of deed. Heel goed om te lezen dat er veel normale reacties bijhoren. Rouwen is opnieuw een weg zoeken, zeker met ook in mijn geval in het gezin met drie kinderen verder. Heel veel dank voor deze herkenning van het proces!

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

8 mei 2009 | SCHIEDAM

Wat een onroerend boek! Heel helder en eerlijk wordt beschreven hoe het is om verder te moeten na een nauwelijks te dragen verlies. Een gift voor de naasten van een verweduwde die vaak machteloos aan de kant staan. Dit boek geeft aan, wat men kan doen om actief het lijden te helpen dragen.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

8 mei 2009 | SCHIEDAM

Wat een onroerend boek! Heel helder en eerlijk wordt beschreven hoe het is om verder te moeten na een nauwelijks te dragen verlies. Een gift voor de naasten van een verweduwde die vaak machteloos aan de kant staan. Dit boek geeft aan, wat men kan doen om actief het lijden te helpen dragen.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

8 mei 2009 | SCHIEDAM

Wat een onroerend boek! Heel helder en eerlijk wordt beschreven hoe het is om verder te moeten na een nauwelijks te dragen verlies. Een gift voor de naasten van een verweduwde die vaak machteloos aan de kant staan. Dit boek geeft aan, wat men kan doen om actief het lijden te helpen dragen.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

25 april 2009 | Door: Frits van den Eijnden | HELMOND

Heb vandaag het boek ontvangen en in een adem uitgelezen. Ik heb zelf mijn vrouw verloren aan kanker bijna 16 maanden geleden. Het boek geeft zoveel herkenning en is bijna een "must" voor rouwenden.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

25 april 2009 | Door: Frits van den Eijnden | HELMOND

Heb vandaag het boek ontvangen en in een adem uitgelezen. Ik heb zelf mijn vrouw verloren aan kanker bijna 16 maanden geleden. Het boek geeft zoveel herkenning en is bijna een "must" voor rouwenden.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

25 april 2009 | Door: Frits van den Eijnden | HELMOND

Heb vandaag het boek ontvangen en in een adem uitgelezen. Ik heb zelf mijn vrouw verloren aan kanker bijna 16 maanden geleden. Het boek geeft zoveel herkenning en is bijna een "must" voor rouwenden.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

18 april 2009 | Leiden

Op 30 april 2008 is mijn man overleden. Ik heb hem jaren lang zelf kunnen verzorgen, wat heel zwaar was, mede omdat ik zelf een hersentumor heb. In februari dit jaar las ik in een oude Libelle over het boek Je mag mij altijd bellen, dat sprak mij erg aan en heb dit boek gelijk gekocht. Toen ik er in begon te lezen kon ik niet meer stoppen en heb het boek in een keer uitgelezen met tranen in mijn ogen. Er zijn zoveel dingen die je er in herkent over je zelf, maar ook over de mensen om je heen die ook veel verdriet hebben wat je zelf niet ziet omdat je bezig bent met je eigen verdriet. Op 16 april 2009 ben ik naar een lezing van Karin geweest. Toen herkende ik nog veel meer dingen. Het stukje film over was voor mij zo herkenbaar. Mijn man en ik zijn vele malen naar Indonesië geweest en daar hebben wij dezelfde ervaringen. Er waren voor mij zoveel erkenbare dingen. Het lijden en ziektebed van mijn man, de hersentumor van mijzelf, het stukje film, het boek. Op de avond van de lezing wilde ik dit wel vertellen maar sloeg ik dicht. Uit het boek en van de lezing put ik veel kracht uit. Ik mis mijn man elke minuut van de dag, we hebben zoveel prachtige dingen mogen doen en beleven. Veel mensen heb ik verloren na het overlijden van mijn man, dat vond ik vreselijk erg, maar nu heb ik zoiets van wat heb je aan mensen die zeggen ik bel wel of kom langs en vervolgens hoor je niets meer. Mijn leven is gericht op mijn man en daarnaast moet ik proberen om met de fijne dingen die wij samen hebben gehad te leven en proberen verder te gaan. Dat is heel zwaar. Ik kan alleen maar zeggen, mensen lees dit boek, ga naar de lezing van Karin. Ik vind het een fantastisch mens om een boek te schrijven van al haar ervaringen om dit met andere te delen en te helpen.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

18 april 2009 | Leiden

Op 30 april 2008 is mijn man overleden. Ik heb hem jaren lang zelf kunnen verzorgen, wat heel zwaar was, mede omdat ik zelf een hersentumor heb. In februari dit jaar las ik in een oude Libelle over het boek Je mag mij altijd bellen, dat sprak mij erg aan en heb dit boek gelijk gekocht. Toen ik er in begon te lezen kon ik niet meer stoppen en heb het boek in een keer uitgelezen met tranen in mijn ogen. Er zijn zoveel dingen die je er in herkent over je zelf, maar ook over de mensen om je heen die ook veel verdriet hebben wat je zelf niet ziet omdat je bezig bent met je eigen verdriet. Op 16 april 2009 ben ik naar een lezing van Karin geweest. Toen herkende ik nog veel meer dingen. Het stukje film over was voor mij zo herkenbaar. Mijn man en ik zijn vele malen naar Indonesië geweest en daar hebben wij dezelfde ervaringen. Er waren voor mij zoveel erkenbare dingen. Het lijden en ziektebed van mijn man, de hersentumor van mijzelf, het stukje film, het boek. Op de avond van de lezing wilde ik dit wel vertellen maar sloeg ik dicht. Uit het boek en van de lezing put ik veel kracht uit. Ik mis mijn man elke minuut van de dag, we hebben zoveel prachtige dingen mogen doen en beleven. Veel mensen heb ik verloren na het overlijden van mijn man, dat vond ik vreselijk erg, maar nu heb ik zoiets van wat heb je aan mensen die zeggen ik bel wel of kom langs en vervolgens hoor je niets meer. Mijn leven is gericht op mijn man en daarnaast moet ik proberen om met de fijne dingen die wij samen hebben gehad te leven en proberen verder te gaan. Dat is heel zwaar. Ik kan alleen maar zeggen, mensen lees dit boek, ga naar de lezing van Karin. Ik vind het een fantastisch mens om een boek te schrijven van al haar ervaringen om dit met andere te delen en te helpen.

Vond je deze review nuttig? Ja (8) | Nee (0) | Ongepast?