Kane & Lynch 2: Dog Days

'Kane & Lynch 2: Dog Days' is een rauwe en brute actiegame en biedt een intens verhaal waarin twee gestoorde criminelen huishouden in de onderwereld van Sjanghai. 'Kane & Lynch 2: Dog Days' is geïnspireerd door documentairemakers en het tijdperk van Youtube en Facebook. Elke aspect van deze game biedt een fris perspectief op woorden als 'intensiteit' en 'realisme' in videogames.

Kane en Lynch sporen niet helemaal, al is de een nog net iets normaler dan de ander. Lynch is een roekeloze psychopaat, terwijl Lynch een alles berekenende moordenaar is. Samen moeten deze twee criminelen overleven. Het tweetal moet proberen heelhuids uit Sjanghai weg te komen, maar de gehele onderwereld zit achter hen aan. Kane en Lynch kunnen niemand vertrouwen, zeker elkaar niet. Maar ondertussen is 'elkaar' alles wat ze hebben. Zeker niet wanneer Lynch gek dreigt te worden en Kane niet langer de nuchterheid zelve meer is.

'Kane & Lynch: Dog Days 2' beschikt over een singleplayer-avontuur, en diverse online-mogelijkheden. De spelmodus 'Fragile Alliance' keert terug dankzij het succes van deze spelmodus in het eerste deel, en daarnaast wordt de online ervaring uitgebreid met 'Undercover Cop', 'Cops & Robberts' en een Arcade-modus. Welke spelmodus er ook gespeeld wordt, alles draait om hebzucht, verraad en zeker ook wraak!

Recensie(s)

Kane en Lynch zijn twee ware psychopaten, ze knallen zonder moeite iemand neer en als ze niet in geldproblemen zouden zitten, zouden ze alsnog banken overvallen, puur voor de kick. De galg wacht echter nog steeds op beide mannen en dus zijn ze ieder ondergedoken. Lynch heeft ervoor gekozen om dit in de grote Chinese stad Shanghai te doen, terwijl Kane lekker in The States is gebleven. “Eens een crimineel, altijd een crimineel”, zo blijkt maar weer wanneer Lynch voor een wapensmokkelklus de hulp van Kane inschakelt. En wat moest eindigen in een snelle smokkel en grote zakken geld, eindigt in een ware nachtmerrie.<br/>Het eerste dat gelijk opvalt wanneer ik plaatsneem achter de console, is het grauwe filter dat over de game heen hangt. Waarschijnlijk hebben jullie dit al gezien in de trailers die de afgelopen weken online zijn gezet. Met Kane and Lynch 2: Dog Days wil ontwikkelaar Io-Interactive namelijk een sfeer neerzetten zoals je die in amateurfilmbeelden van burgeroorlogen en sommige documentaires ziet. De camera zal bij een sprintje dan ook echt “met je mee rennen” en bij heftige shoot-outs gaan schokken. Dit stijltje is in het begin even wennen, maar wanneer je eenmaal bezig bent met de game, krijg je echt het gevoel dat je echt in de actie bent beland.<br/><br/>Het level dat we te spelen krijgen is het vierde level uit de game. In dit level zitten Kane en Lynch in een restaurantje te eten, wanneer plotseling de politie van Shanghai de maaltijd komt verstoren. Kane en Lynch duiken allebei achter de bar en dan begint de actie. Het is opvallend dat je nergens meer veilig bent. De beschutting van de bar is al snel aan flarden geschoten en je moet telkens naar de volgende beschutting rennen. Het dekkingssysteem van het eerste deel, Dead Men, is overboord gegooid en het dekking zoeken gaat nu met een druk op de A-knop. Het voelt enigszins aan als het dekking zoeken in Gears of War, maar voelt vreemd genoeg toch “realistischer” aan. Lynch zal namelijk echt strak tegen de muur aanduiken en bij een grote kogelregen automatisch verder zijn dekking in kruipen. Dit geeft toch een extra gevoel van angst en komt een stuk geloofwaardiger over dan wanneer iemand enorme slidings maakt over het asfalt.<br/><br/>De volgende momenten zijn alles behalve georganiseerd te noemen. Aangezien Dog Days draait om Lynch, gaat het schieten puur op killersinstinct en is er van organisatie totaal geen sprake. Waar je in Dead Men nog richtte met een klein wit puntje, is dit puntje in Dog Days helemaal verdwenen. Je kunt er voor kiezen om “ongeveer” te richten, of langs je wapen te kijken voor het precieze richtwerk. Wanneer je langs je wapen kijkt, verschijnt er overigens wel een crosshair. Het richten gaat erg soepel, maar in combinatie met de terugslag van wapens is dit toch nog enigszins uitdagend.<br/><br/>Het Chinese restaurantje bestaat uit allerlei houten wandjes en al gauw is nergens meer dekking te vinden. Ik krijg van één van de agenten een schot in mijn borst en vlieg met een klap op de grond. Dog Days maakt gebruik van het zogehete “Down not Dead-systeem”. Door dit systeem krijg je als speler nog een laatste mogelijkheid om rond te kruipen en je tegenstander nog om zeep te helpen, zodat je jezelf de tijd verschaft om te herstellen en zelf weer overeind te kruipen. Het is te vergelijken met het Last Stand uit Modern Warfare 2. Waar je na een Last Stand in MW2 alsnog de pijp uit zult gaan, kun je bij een Down not Dead altijd verder met de actie, mits je uiteraard geen kogels meer vangt terwijl je over de grond kruipt.De basis van het Down not Dead-systeem is goed, maar het systeem moet nog wel worden bijgeschaafd. Zo was het richtsysteem vanaf de grond veel te gevoelig en schoot ik overal behalve daar waar ik werkelijk op wilde schieten.Daarnaast kon er nog gerust een heel magazijn in me leeg worden geschoten voordat ik daadwerkelijk het loodje legde. Toch heeft dit systeem veel potentie en is het tof om eens wat anders te zien dan een standaard levensbalk.<br/><br/>Nadat ik mijzelf uit het restaurantje heb weten te knallen, kom ik terecht in een van de vele gure steegjes die Shanghai kent. Er staan wat politieauto’s die de weg blokkeren, maar verder is het helemaal uitgestorven. Lynch belt zijn vriendin op en zegt vervolgens tegen Kane dat we naar de hoofdstraat moeten lopen. De hoofdstraat is bezaaid met mensen en overal zijn felle neonlichten die de winkels promoten. De politie is echter nog niet klaar met Kane en Lynch, want in de verte komen ze al op ons af sprinten. Met de shoot-out van het restaurant nog vers in mijn geheugen, besluit ik om meteen dekking te zoeken. Even verderop roept Kane dat ik de gastank van een van de vele restaurantjes kapot moet schieten. Na even gezocht te hebben schiet ik de gastank kapot en vliegen er tientallen lichamen door de lucht van zowel agenten als van het gewone volk. Ik ben geheel door mijn kogels heen, maar met één druk op de knop krijg ik overal te zien wat voor wapens er liggen. Op deze manier hoef je niet te blijven zoeken naar nieuwe kogels, maar kun je lekker snel verder met de game.<br/><br/>Na deze explosie kruip ik door het gat dat de explosie heeft gecreëerd en kom ik uit bij een parkeergarage. Bij de parkeergarage staat een brandblusser, een van je vele vrienden in de game. Deze brandblussers kun je oppakken, richting je tegenstanders gooien en met een simpele druk op de knop kapot schieten. Heel effectief, zo blijkt wanneer de volgende shoot-out begint. Ik mik de brandblusser met een mooie boog boven de hoofden van de agenten en schiet precies op dat moment de blusser kapot. Een krachtige knal en ook deze horde is weer verslagen. Met deze explosie kwam er helaas ook een einde aan dit level.<br/><br/>Al met al lijkt Kane and Lynch 2: Dog Days een betere game te worden dan het origineel. Het systeem van dekking zoeken is in dit deel sterk verbeterd en ook het richten is in positieve zin aangepast. Het grauwe filter dat over de game heen hangt geeft een psychopathisch sfeertje, wat goed bij het personage Lynch past. Het Down not Dead-systeem heeft een goede basis, maar de juiste balans moet zeker nog gevonden worden. Na deze speelsessie ben ik in ieder geval behoorlijk enthousiast geworden over deze game.
Normaal gesproken ben ik een liefhebber van een recensie waarbij je met een inleiding je tekst mooi opbouwt. In het geval van Kane & Lynch 2: Dog Days doe ik dat niet. Ik houd het lekker kort en krachtig. Daarmee doe ik de game eer aan, want na vier uur te hebben gespeeld, zie je de ending credits voorbij rollen.<br/>Euh, wat? Echt waar, Kane & Lynch 2 mag dan een ontwikkelbudget hebben van vele miljoenen, het is duidelijk dat die miljoenen niet in de lengte van de game gepompt zijn. Vier uur is voor een Xbox Live Arcade-titel netjes, maar voor een volledige game is het een zware belediging. Overigens zijn het geen dikke vier uren. Als ik het goed heb geteld, heb ik de game zelfs in drie uur en drie kwartier uitgespeeld. Zo’n korte speelduur is op geen enkele manier goed te praten en dat is dan ook de belangrijkste reden om de game een dikke onvoldoende te geven.<br/><br/>Maar ook op andere punten slaat de game de plank mis. Zo springt het verhaal in het begin van de hak op de tak en doe je niks anders dan hersenloos vijanden af schieten. Pas halverwege de game (na twee uur tijd…) begin je er een beetje in te komen. Op dat moment gebeurt er iets in het verhaal waardoor je de achterlijke strijd van Kane & Lynch begint te begrijpen en je een band krijgt met de gestoorde personages. Maar doordat de eerste twee uur van een vier uur durend verhaal waardeloos zijn, ben je eigenlijk al klaar met het verhaal op het moment dat het begint te boeien.<br/><br/>De vier uur (ik kan het niet vaak genoeg benadrukken) durende keten van hersenloze shoot-outs wordt verziekt door de grillen van jouw computermaatje Kane, die niet altijd doet wat jij zou willen. Flanken doet hij maar zelden en het is geen verstandige optie om zelf maar het slagveld op te rennen. Negen van de tien keer word je dan afgeschoten. Wat dan rest is het schuilen achter een muurtje en wachten tot de vijand zijn kop om het hoekje steekt om een kogel door zijn schedel te schieten. Tot overmaat van ramp laten de tegenstanders zich in deze situaties van hun slechtste kant zien. Zij steken namelijk altijd hun hoofd op precies dezelfde plaats om het hoekje… Een duidelijke gemiste kans.<br/><br/>Gedeelde smart… Het spreekwoord ‘gedeelde smart is halve smart’ gaat zeker op voor Kane & Lynch 2. Als je de game met twee man speelt, zijn de shoot-outs een stuk minder vervelend. In dat geval kun je namelijk de verschillende vijanden op bijna onnavolgbare wijze flanken om zo de levels (nog sneller…) tot een goed einde te brengen. In de co-op is de game minder vervelend, maar hoogstaand wordt het nooit.<br/><br/>.Datzelfde mag je eigenlijk zeggen ook over de gekozen stijl zeggen. Met het camerastandpunt heeft men getracht een zo’n rauw mogelijke game neer te zetten. De actie wordt in beeld gebracht met een grauw filter en een camera die vlak achter het personage heen en weer zwiept. Het ziet er hierdoor een stuk minder Hollywood-achtig uit, dus in het creëren van rauwe beelden zijn ze geslaagd. Tegelijkertijd lijkt het erop dat ze deze stijl ook hebben aangegrepen om op de andere vlakken van het visuele gebied maar minder hun best te doen. Zo zijn zowel Kane als Lynch niet alleen grof in gedrag, maar ook in hun uiterlijk door de ongedetailleerde gezichtsuitdrukkingen en lichaamsanimaties. Daarnaast is de omgeving vaak dodelijk saai en repetitief en zie je door het grauwe filter niet altijd even goed waar je heen moet.<br/><br/>Tot overmaat van ramp zit er een smerige censuur op. Het is te gek voor woorden dat een game die om twee gestoorden draait en die duidelijk voor een volwassen publiek is gemaakt, gebruikt maakt van blokjes zodra het iets te gewelddadig wordt. Een headshot? Blokjes. Een naakte dame? Blokjes. Een gast die zijn keel doorsnijdt? Blokjes. Het slaat werkelijk nergens op dat een 18+ game als Kane & Lynch zijn eigen grofheid de nek omdraait via censuur.Conclusie: Uiteindelijk is Kane & Lynch 2 niet meer dan een veel te korte game zonder een echte identiteit, die bovendien gebouwd is op repetitieve gameplay. Je doet niks anders dan van de ene shoot-out in de andere rennen en dat maakt de game oninteressant. Door al deze missers is de game gewoon niet aan te raden en daar verandert een redelijke multiplayer niets aan. Kane & Lynch 2: Dog Days is gewoon één grote teleurstelling.