Katamari Forever

Recensie(s)

Er zijn nog maar weinig games die zo verschrikkelijk extravagant Japans zijn als Katamari. Het typerende liedje dat bij de serie hoort alleen al blijft met zijn onnavolgbare tekst gegarandeerd in je kop zitten (na-na-na-na-na-na-na-na-na Katamari Damacy!) en als de muziek dat niet doet, dan doet het hoogst aparte verhaal achter de gameplay dat wel.

Rare familieIk weet niet precies wat de regels zijn voor drugsgebruik op de Japanse werkvloer, maar het kan niet anders dan dat een aantal ontwerpers tijdens het werken aan deze game aan speciale paddenstoelen heeft lopen knabbelen. In de levels rol je zo nu en dan neven en nichten van de Prince op als nieuwe speelbare personages, waarvan de ene nog vreemder oogt en heet dan de andere. Alsof dat nog niet genoeg is, word je om de zoveel missies getrakteerd op bizarre tekenfilmpjes met de Queen of all Cosmos of een viertal gekleurde superhelden in de hoofdrol. Ik weet eigenlijk nog steeds niet wat ik daar precies van moet denken.

Zoals je misschien wel weet hebben wij in deze kosmos een grote koning, The King of All Cosmos, die ietwat arrogant is en gelukkig getrouwd is met zijn vrouw, The Queen of All Cosmos. De streken van deze koning brengen echter behoorlijk wat ellende met zich mee. Als hij weer eens moet bewijzen hoe oppermachtig en geweldig hij is, stoot hij zijn hoofd aan een laagvliegende komeet. Met hun koning bewusteloos zijn diens volgelingen ten einde raad, waardoor ze massaal besluiten om een robotgelijkenis van hun heerser te maken (volg je het nog?). Deze mecha-koning blijkt echter niet helemaal naar wens te werken en vernietigt in een nogal onhandig ongeluk het halve universum, compleet met alle sterren en planeten. Gelukkig is daar nog de piepkleine Prince of All Cosmos, die in zijn strakke groene pakje de problemen maar even moet oplossen. En dan gaat het balletje natuurlijk rollen.

Dat laatste kun je erg letterlijk nemen, want de Prince moet nieuwe sterren, planeten en satellieten maken door in allerlei levels met een bal nieuwe voorwerpen te verzamelen. Deze bol, ook wel Katamari genoemd, heeft de unieke en handige eigenschap dat spullen eraan blijven kleven. Een grotere Katamari krijg je dus door steeds grotere objecten in de wereld op te rollen. Over het algemeen begin je dan ook als een piepklein balletje en ventje dat in het rond rolt als een mestkever, maar groei je uit tot een ware kolossus die niets ontziet in zijn missie om steeds groter te worden.

Katamari is door het aparte spelconcept sinds het eerste deel al een rasechte cultklassieker en is in vijf jaar tijd behoorlijk onveranderd gebleven. Nog steeds is het de bedoeling om voorwerpen op te rollen aan de klevende Katamari (die deze keer wel kleine sprongetjes kan maken, iets waarmee veel onnodige frustratie voorkomen wordt) en ook de uitzinnige J-Pop soundtrack is nog altijd aanwezig. Iedereen die dus al eens eerder heeft mogen rollebollen met Katamari zal voor weinig verrassingen komen te staan. De humor is ook deze keer weer vooral afkomstig van de King of All Cosmos met zijn compleet willekeurige uitspraken, al doet zijn mechanische tegenpool (die bijna constant depressief en behoorlijk onzeker is) nauwelijks voor hem onder.

Dit tweetal stuurt de Prince op zijn missies naar aarde om daar vervolgens aan het rollen te gaan. Nu is het zeker niet zo dat je telkens een zo’n groot mogelijke bal moet maken, want er zit wel degelijk wat variatie in de opdrachten. Zo rol je het ene moment een sumoworstelaar voort die je zoveel mogelijk moet voeren, zodat hij zijn rivaal in de ring aankan. In een andere missie is het de bedoeling om een stuk verdroogd land te bewateren door er met een natte Katamari overheen te rollen. De levels zelf zijn ook behoorlijk gevarieerd en zitten boordevol met visuele geintjes. Iedere omgeving ligt namelijk bezaaid met voorwerpen van verschillende formaten en de manier waarop dit allemaal neergezet is, doet nog het meest denken aan een melig plaatjesboek.

Ondanks het feit dat er zeker geprobeerd wordt om de nodige variatie toe te voegen, blijf je toch vooral veel troep oprollen. Zoiets als de grafische filters die in bepaalde missies zitten doen daar helaas weinig aan, al geven sommigen wel een mooi ‘Take on me’-achtig effect aan het spel. Die broodnodige afwisseling is helaas ook niet te vinden in de aanwezige (offline) multiplayer, waarin je – drie keer raden – spullen moet oprollen met een Katamari. Het is inmiddels allemaal een beetje bekende koek, net als het hele spelconcept zelf, dat sinds de eerste game nauwelijks veranderd is. De originaliteitfactor is er na al die jaren toch een beetje vanaf.Conclusie: Katamari Forever is creatief in de variatie van opdrachten en in de grafische stijlen, maar brengt verder pijnlijk weinig echte vernieuwingen. Heb je al een Katamari-game in je bezit, dan haal je met Forever weinig nieuws in huis. Iedereen die zichzelf echter nog nooit heeft durven wagen aan de Katamari-mania kan gelukkig wel zijn lol op met deze uitvoering, maar let wel op: dit is een game die slechts kleine groep echt weet te waarderen.