Kieken zonder kop

Een rij huizen, godverlaten, tussen twee dorpen. Waarom ze daar geplaatst zijn, moet ge u niet afvragen. Ze staan daar te scheelogen met bocht aan de fundering en tocht door elke kier. Een hoopje miserie, een beetje klei, wat beesten op het erf.'

Het is oudejaarsdag 1933. De dag ervoor heeft hij zijn moeder vermoord, maar dat weet nog niemand. Manu, Emmanuel voor zijn moeder, is de held van de dag omdat hij voor zijn buurtbewoners een eindejaarsfeest organiseert. Met Gustje-zonder-benen, een klompenmaker wiens vrouw met een Duits korporaaltje is weggegaan na de oorlog. En de drie zusters, elk getrouwd met een postbode, en elk met een paar kinderen. Dat huis is één groot 'kiekenkot'. Monique houdt café op de hoek.'In café De Donkere Wolk drinkt de baas meer dan 't volk.' En tot slot Wilfried en zijn moeder. Hij denkt dat zijn moeder onbevlekt ontvangen is.

Iedereen draagt zijn steentje bij om de avond vrolijk te laten verlopen. Alleen Maria, de drie maanden zwangere vrouw van Manu, vraagt zich af waar haar schoonmoeder is gebleven.

Recensie(s)

Debuutroman van de Vlaamse onderwijzer Raf Goossens (1962). Het broeierige verhaal speelt in een Vlaams dorp in de donkere dagen van de jaarwisseling van 1934, in de crisistijd dus. Hoofdpersoon is Manu, die met zijn drie maanden zwangere vrouw Maria in een armetierig rijtjeshuis woont, 'godverlaten tussen twee dorpen', en tussen zonderlinge typen, zoals Gust (die in de Grote Oorlog beide benen verloor), Wilfried (die denkt dat zijn moeder onbevlekt ontvangen heeft) en Monique (een cafehoudster die meer drinkt dan haar bezoekers). Via Manu's moeder wordt de lezer direct op de hoogte gebracht van de bizarre omstandigheden waaronder Manu een nieuwjaarsfeestje voor zijn buurtbewoners organiseert: hij heeft haar met een spade de nek afgestoken. 'Zomaar', volgens haar. Maar via terugblikken, ook van de dode moeder, komt de lezer erachter wat Manu tot zijn daad heeft gebracht en krijgt hij medelijden met hem en zijn gemankeerde buren. Prachtig verteld, kleurrijk, door en door Vlaams verhaal, met een subtiel evenwicht tussen ernst en vertier, en een open eind dat stemt tot nadenken. Normale druk.<br/><br/>L.A.A. Kruse