King Of Fighters XII

Recensie(s)

Als er één ontwikkelaar is die zichzelf grootmeester mag noemen op het gebied van 2D graphics in videogames, dan is het wel SNK. Het voor westerlingen vrij onbekende bedrijf creëerde geweldige arcade-titels zoals Metal Slug en Samurai Showdown. De mannen van SNK hadden een bijzonder oog voor detail en zelfs toen 3D beelden al lang en breed hun intrede hadden gedaan in de gameswereld, wisten de ‘met de hand geanimeerde’ graphics nog steeds indruk te maken. De bekendste serie van de hand van SNK is echter King of Fighters, een vechtgame die altijd in de schaduw heeft gestaan van Street Fighter. Toch heeft de serie een grote schare fans, en binnenkort verschijnt al weer het twaalfde deel, compleet met HD-graphics en traditioneel in 2D.

Ik zal meteen eerlijk bekennen dat ik geen fightinggame-purist ben en dat ik er vaak ook geen drol van bak. Toch heb ik van de meest bekende series (Tekken, Street Fighter, Soul Calibur) minstens één of twee iteraties gespeeld en dat geldt ook voor King of Fighters. De serie heeft door de jaren heen een aantal interessante personages geïntroduceerd zoals Terry Bogard en de sexy Mai Shiranui, en doet qua gameplay eigenlijk niet onder voor de grote concurrent van Capcom.

KOF XII is het eerste deel binnen de serie dat op de twee next-gen consoles verschijnt. Nu zou je denken dat de ontwikkelaar daarom de overstap maakt naar drie dimensies, of een soort visuele tussenvorm kiest zoals dat bij Street Fighter IV het geval was. Niks is echter minder waar; de prachtige sprites zijn nog altijd allemaal met de hand getekend en de achtergronden barsten van de details. Neem bijvoorbeeld de stage die zich in Frankrijk afspeelt. Hier speel je toffe gevechten tegen de achtergrond van een bomvol terras vol met vadsige oude wijven die de twee vechters aanmoedigen. Hoe vetter de actie, hoe harder ze juichen.

Uiteraard draait het spel om zijn gameplay en de balans tussen de verschillende personages, waarvan deel twaalf in de serie er 'slechts' twintig bevat. Ten eerste zien we een hoop oude bekenden de revue passeren zoals Iori, Kim en Terry. Voor al deze personages beschikt de speler over vier actieknoppen. Hier zijn uiteraard verschillende combo’s en special moves mee uit te voeren, en door bepaalde knoppen tegelijk in te drukken is het ook mogelijk om grabs te doen of een counteraanval uit te voeren. Vooral dit laatste is een interessante toevoeging in dit deel. Door twee knoppen tegelijk in te drukken terwijl je naar achter loopt is het mogelijk om de aanval van de tegenstander te counteren. In sommige gevallen lijdt dit tot een enorme tegenaanval waarbij je met gemak een stuk of vijftien hits op je vijand afvuurt. Mensen die onbekend zijn met King of Fighters zullen even moeten wennen, maar zodra je het een beetje in de vingers hebt spat de actie van het scherm.

Iedereen weet dat fightinggames het beste tot hun recht komen wanneer je ze speelt met een maat naast je op de bank. Toch moet er ook voor de eenzame dagen wat te beleven zijn en daarom is het jammer dat de arcade-modus zo weinig om het lijf heeft. Geen verhaal, geen filmpjes, slechts een simpele time trial-modus. Het toont des te meer aan dat de game zich volledig op de gevechten richt. Gelukkig is er nog wel een practice-modus waarbij je met elk personage flink kunt trainen.

Het leukste van King of Fighters XII is nog altijd het spelen van drie tegen drie-matches. Hierbij kies je jouw team van drie personages waarmee je het tegen het team van de ander opneemt. Elke keer als jouw character uitgeschakeld wordt eindigt de ronde en stap je in de ring met het volgende personage, terwijl jouw tegenstander doorgaat met dezelfde vechter.

Hoewel ik een hoop moves nog niet goed wist uit te voeren en ik erg moest wennen aan de personages, voelde ik na verloop van tijd toch steeds een bepaalde drang om het spel weer op te pakken. Dit spel is absoluut een stuk meer hardcore dan Street Fighter IV, maar toch zeer interessant voor degenen die wel van een robbertje vechten houden.

Jarenlang was het niets anders dan de zoveelste Tekken, Dead or Alive of Virtua Fighter. Ontzettend toffe games, maar stiekem hunkerden we ook naar die old school klassiekers als Street Fighter, Guilty Gear en King of Fighters. Street Fighter kwam ons pas nog verblijden met een comeback, Guilty Gear X2 kwam naar de PlayStation Portable en nu maakt ook King of Fighters zijn opwachting in alweer het twaalfde deel van de serie. Een vreugdedansje en vele knokpotjes verder ben ik klaar om een oordeel te vellen. Ondanks een paar rake klappen weet ook deze game zich goed staande te houden.

Conclusie: King of Fighters XII weet te imponeren met mooie graphics, strakke actie en heerlijk geluid, maar toch is het geen topper. Je denkt misschien nu dat ik een klap van de molen heb gehad, maar gelukkig deelt die tenminste nog rake klappen uit want de game weet niet echt van wanten. Natuurlijk kent King of Fighters het klappen van de zweep, maar op sommige punten slaat hij de plank gewoon mis. Ook zonder al deze flauwe woordgrappen zie je al meteen dat de arcade-modus te kort is, er te weinig arena's en speelmodi zijn en er voor veteranen weinig uitdaging te vinden is. KOF XII biedt vermaak van de bovenste plank voor de kenner met vrienden, maar is een tikje te licht op de maag voor wie hunkert naar een beat 'm up met lange levensverwachting.