Klein Oera Linda

Recensie(s)

De vormgeving is het meest opmerkelijke aan de vierde bundel van Van Gogh (1967). De gedichten zijn gezet in lichtbruin. In een groter lichtgroen corps staan bij verschillende strofen 'noten'. Het zijn citaten uit Het Oera Linda Boek, een negentiende eeuwse mystificatie. In een nog groter corps, in nog lichter bruin, daardoorheen citaten van Tom Pillips. In een van de cycli zijn dwars op de gedichten in groen klein kapitaal opschriften te lezen die de dichter gaande door een zekere Haagse straat las. Een visueel gelaagde tekst is het resultaat. Het vergt van de lezer gewenning aan een andere manier van lezen. Omdat het Oera Linda Boek een mystificatie is, werken de citaten als ironisch commentaar op de serieuze basisgedichten. In die gedichten kritiseert Van Gogh allerlei tijdsverschijnselen. Hij vraagt zich af wie de wereld nog aan kan, als hij de toestand onder ogen ziet. Hij signaliseert angst en beschouwt de mensen als lemmingen. Zijn aandacht voor de visuele vorm contrasteert regelmatig met de afwezigheid van interesse voor gebruikelijk vorm van de gedichten.

Hans Groenewegen