Kung Fu Hustle

Recensie(s)

De halve wereld ligt al aan zijn voeten, nu de andere helft nog. Gaat Kung Fu Hustle de Europese doorbraak van Stephen Chow worden?

De term ‘slapstick’ is een scheldwoord geworden, bedoeld om rommel als de Police Academy-films mee af te serveren. Kung Fu Hustle herstelt slapstick weer in z’n oude glorie. Het is geen fijnzinnige humor, maar de dynamiek en inventiviteit waarmee regisseur en hoofdrolspeler Stephen Chow zijn grollen opdient maken Kung Fu Hustle tot een voortdurend feest. De gimmick van de film is dat in de meest alledaagse mensen een martial arts-held kan schuilen. En dus komen onder anderen een homoseksuele kleermaker, een nietsnut en een sjagrijnige huisbazin in het geweer als hun volkswijk wordt aangevallen door de Bende van de Bijlen. Zo steekt de oude nicht (Chow schuwt karikaturen niet) zijn beide armen door een set gordijnringen, en vecht met stalen polsen. Ook goed is de leeuwenbrul, de oerschreeuw waarmee de stug doorrokende hospita de meest gevaarlijke tegenstanders klein krijgt. In deze scènes maakt Chow effectief gebruik van computertrucage. Het is geen stijlbreuk, maar versterkt juist het stripboekkarakter van de film. Zelf speelt Chow een kruimeldief die na enige aarzeling de volksbuurt te hulp schiet als de Uitverkorene. Het is een knipoog richting The Matrix, de film waarmee Kung Fu Hustle de vechtchoreograaf (Yuen Woo-ping) deelt. En als we eerlijk zijn: de Wachowsky-broers kunnen nog wat leren van de wijze waarop Chow hier actie, martial arts en zelfs melodrama tot een onweerstaanbaar geheel weet samen te smeden. Als één Stephen Chow-komedie het verdient wereldwijd door te breken, dan is het wel deze Kung Fu Hustle.

© Copyright Preview Filmmagazine BV