Letters From Iwo Jima

Recensie(s)

Het vervolg op Flags of Our Fathers? Nee, eerder de keerzijde: de slag om Iwo Jima wordt nu vanuit Japans perspectief belicht. Aan de conclusie verandert niets. Natuurlijk: er zit ook actie in Letters from Iwo Jima. Net als in Flags of Our Fathers, de eerste helft van Clint Eastwoods tweeluik, zien we wat een onverstoorbaar en veeleisend beest de oorlog is. Er wordt gevochten en mensen gaan in enorme aantallen dood, zo simpel is het. Maar dat is niet wat je uit beide films bijblijft. Wat bijblijft is juist dat het níet simpel is, dat die stapels lijken ooit levende mensen waren, en dat de gewelddadige dood van al die mensen stuk voor stuk kleine rampjes zijn. Op zich geen nieuw inzicht, maar door dit universele feit van twee kanten te belichten, verschaft Eastwood zich een imposant aura van onpartijdigheid. Zijn tweeluik maakt duidelijk dat er een verschil is tussen oorlogsfilms (vol spektakel, wapengekletter en heroïek) en films die het thema oorlog op een bijna filosofische manier benaderen.

In Letters introduceert Eastwood een stel Japanners die op Iwo Jima in gespannen afwachting zijn van de nakende Amerikaanse aanval. En het zijn net mensen, zou Joris Luijendijk zeggen. Ze hebben families en carrières, herinneringen aan het verleden en verwachtingen voor de toekomst. Maar nu zitten ze op een godvergeten vulkanisch eiland waarvan iemand heeft besloten dat het ‘strategisch’ ligt en dus tot het uiterste verdedigd moet worden. En dat terwijl de arme sloebers toch al hun hele leven zijn opgevoed met het idee dat Japan superieur is aan alle andere landen, en dat het hun taak is om dat constant uit te dragen. Dat kan natuurlijk niet goed gaan.

Het is Eastwoods verdienste dat hij in twee bedachtzame en bijzonder humane films heeft laten zien dat de oorlogstragedie zich zowel op micro- als op macroniveau afspeelt.

© Copyright Preview Filmmagazine BV