LocoRoco 2 (Essentials) Psp

Recensie(s)

LittleBigPlanet is niet de eerste game van Sony die het goed doet bij het grote publiek door schattig, lief en grappig te zijn. LocoRoco deed precies hetzelfde zo'n kleine twee jaar terug op de Playstation Portable. De internationale pers was overwegend lovend over het originele gameplayconcept, de schattige soundtrack en de simpele doch extreem vrolijke graphics. Toch kwam ik destijds tot de conclusie dat ongeacht de charme van het spel, LocoRoco wat tekort kwam op het gebied van variatie. Zou het vervolg hier verandering in brengen?

LocoRoco 2 heeft nog steeds dezelfde opzet als het eerste deel. Jij beweegt vrolijk gekleurde blobjes (de LocoRoco's uit de titel) door werelden met allerlei soorten thema's variërend van jungles en moerassen tot aan een onderwaterwereld en een vrolijke graswereld. In elk level zijn er verschillende obstakels die de speler dient te omzeilen. Dit doe je echter niet door de Loco's zelf te besturen maar door het level te kantelen met de schouderknoppen van de PSP. Hierdoor laat je de Loco's naar links of rechts rollen, en door de schouderknoppen tegelijk in te drukken en vervolgens los te laten maken ze een sprongetje.

De levels van LocoRoco doen bij vlagen denken aan een soort organische flipperkast. Door de Loco bloempjes te laten eten wordt hij dikker. Op bepaalde momenten kom je echter bij een doorgang waar die lekkere dikzak niet doorheen past. Op zulke momenten kun je de LocoRoco opsplitsen in kleine Loco's zodat ze afzonderlijk wel door de doorgang passen. Vaak rollen ze dan door allerlei draaiende wielen en gangetjes heen, vergelijkbaar met die knikkerbanen waar je als kind wel eens mee speelde.

Wat het vervolg ietsje beter doet dan zijn voorloper is dat er dit keer wat meer variatie zit in de levels zelf. Waar je in het eerste deel voornamelijk bezig was met slechts het laten springen, rollen en glijden van de vrolijke balletjes, hebben ze nu een stuk meer mogelijkheden. Zo kunnen ze zich vastnestelen in grote stenen blokken die door muren heen kunnen breken. Ook kunnen ze aan voorwerpen gaan hangen om bijvoorbeeld aan een liaan over een rivier te slingeren, of om aan een pluisje door de lucht te zweven. Tijdens het spelen van de levels kun je bovendien heel veel speciale voorwerpen vrijspelen die je onder andere kunt gebruiken om je eigen Mui Mui-huis mee aan te kleden, maar wat hier in hemelsnaam leuk aan is, was me in deel één al niet duidelijk.Conclusie: Twee jaar geleden schreef ik in mijn recensie: "Ik hoop dan ook dat de makers een eventuele volgende keer iets meer uitdaging in de gameplay weten te verweven." Daar zie ik helaas weinig van terug. De game heeft nog steeds dezelfde charme, voornamelijk voor mensen die deel één niet kennen. Op den duur wordt de game echter toch wat repetitief. De soundtrack is nog steeds mierzoet en supervrolijk, de Loco's toveren een glimlach op je gezicht, maar LocoRoco 2 voegt te weinig toe om een hoger cijfer te verdienen dan zijn voorloper.