LocoRoco (Essentials)

Honger naar iets anders? Dan is 'Loco Roco' misschien iets voor jou. Loco Roco zijn gele blubberbeestjes die vrolijk zingen, rollen en hobbelen door een kleurrijke wereld. Dat wordt rollen en eten tot je erbij neervalt!

Waar het om gaat in 'Loco Roco' is zo hard mogelijk groeien. Dat doe je door onderweg alles op te eten dat je tegen komt. En als je dan niet meer door de smalle doorgangen kunt? Dan volstaat één druk op de knop om uiteen te spatten in kleine blobjes die daarna weer keurig samen komen!

Een leuke feature van 'Loco Roco' is de aparte besturing. In dit platformspel loop je namelijk niet van links naar rechts, maar kantel je de omgeving met de L- en de R-button op de PSP. Je kunt de grond 360 graden draaien en zo je Loco Roco op realistische wijze door de levels laten glijden.

Ontdek een kleurrijke wereld en eet je suf in 'Loco Roco'!

Recensie(s)

Een verrassing krijgen is eigenlijk het leukste dat er is. Natuurlijk wil je graag weten wat voor cadeau je krijgt of wat voor games er op een beurs te zien zijn, maar als er dan een verrassing tevoorschijn komt is dat extra plezierig. We voelden ons dan ook als een klein kind tijdens Sinterklaas op de Sony PSP-stand. Daar dook namelijk een game op waar we nog nooit van hadden gehoord. Niet alleen waren er zes demopods van Loco Roco aanwezig, de game was ook te downloaden naar je PlayStation Portable. Dat hebben we maar al te graag gedaan, om het apparaat vervolgens op standby te zetten en de demo rustig in het hotel uit te proberen. Vandaar ook de in-game footage die we voor je hebben opgenomen, exclusief hier op InsideGamer.<br/>Bekijk hierboven onze PSP-footage<br/><br/>Wat is Loco Roco? Allereerst is het wat ons betreft de beste PSP-titel die we hebben kunnen spelen. Niet alleen is het superorigineel, het pakt je ook gelijk beet en je wilt de demo het liefst niet meer loslaten. Jammer dat een demo die je download naar een PSP verwijderd wordt wanneer je een andere game wilt spelen. We willen immers in het vliegtuig ook nog wat andere titels (Winning Eleven 9 bijvoorbeeld) spelen. De Loco Roco-demo bevat één level, maar dat is genoeg om een goede indruk te krijgen van wat de uiteindelijke versie te bieden heeft. Het is wat ons betreft een typische puzzle-game, maar anderen noemen het meer een actietitel of een platformspel. Het heeft inderdaad elementen uit die genres.<br/><br/>Je speelt een geel bolletje van slijm. Je hebt grote ronde ogen en een blije glimlach op je gezicht. De bedoeling is om deze slijmbal door de verschillende levels naar het einde te manouevreren. Dat lijkt een beetje op KuruKururin (GBA-spel). Onderweg kom je net als in bekende platformtitels vijanden tegen (gestekelde monstertjes) en kun je allerlei voorwerpen oppikken. Doe je dit, dan verzamel je meerdere kleine slijmballetjes en word je steeds groter en groter. Onderweg kun je jezelf opsplitsen in meerdere balletjes, bijvoorbeeld als je een bepaalde gleuf niet door kunt komen in je huidige grootte. De slijmbal past zich wel een beetje aan zijn omgeving aan. Bijvoorbeeld bij een grotere gleuf.<br/><br/>Maar is dat nou zo speciaal? Nee, niet echt. De game is erg simpel opgebouwd en wordt pas leuk door de vreemde besturing. Je bestuurt namelijk niet direct de slijmbal zelf, maar moet de omgeving kantelen met de schouderknoppen. Wanneer je de beide schouderknoppen tegelijk indrukt, zal de bal een sprong maken. De enige andere knop die je nodig hebt, is de O-knop. Hiermee kun je de bal in kleine delen opsplitsen. Doordat de besturing zo ongelooflijk simpel is, krijg je het idee met een te simpele en dus op den duur saaier wordende titel te maken te hebben. Dat is echter niet waar.<br/><br/>In het demolevel merkten we al dat er veel diepgang in de gameplay zit. Soms moet je bijvoorbeeld over richels springen, wat alleen kan door een aanloop te maken. Dat kun je doen door heel snel het beeld heen en weer te kantelen. Bovendien is het de bedoeling alle elementen uit de levels te verzamelen, want de slijmbal eet namelijk alles op en kan steeds dikker worden. We zijn heel benieuwd wat de latere levels zullen brengen op dit gebied.<br/><br/>Ook erg bijzonder is de visuele presentatie. Het spel is volledig in 2D en zo ontzettend scherp. Je bevindt je in een kleurrijke wereld vol bloemetjes en andere vrolijke dingen, maar dat maakt het juist zo grappig. De graphics zijn helemaal getekend, met platte en heel fleurige sprites. Alles oogt erg goed en doordat alles simpel van opzet is, kunnen de makers later in het spel waarschijnlijk alle kanten op. Ook naar de verdere ontwikkeling van de graphics zijn we dus zeer benieuwd.<br/><br/>Loco Roco is een verschrikkelijk grappig en verslavend spel. Het valt binnen de categorie Lumines wat dat betreft. Simpel van opzet, maar diepgaande gameplay dus. Niet alleen is dit een leuk spel voor de PSP-eigenaren, het bewijst ook dat Sony zelf innovatieve titels voor de PSP kan ontwikkelen. Dat werd weer tijd, tussen alle voornamelijk mainstream-titels door. Loco Roco heeft helaas nog geen releasedatum. Het verschijnt in Japan in 2006, over het westen is nog niets bekend. We hebben verder nog geen screenshots kunnen bemachtigen, maar hebben de demobeelden opgenomen. Het resultaat kun je hierboven bekijken.
Iedereen heeft ze. Van die dagen waarop niks je mee zit. Pokkeweer, je kat is dood, je vriendin maakt het uit en als je je uit ergernis op je bed wilt laten vallen knalt de lattenbodem eruit. Ho wacht, niet meteen naar de antidepressiva grijpen! Er is namelijk een makkelijke manier om van die depressie af te komen, en dat zonder bij-effecten! Komende week komt het frisse en fruitige LocoRoco uit, en mensen die de demo gespeeld hebben weten hoe vrolijk je daar van wordt. Na het uitkomen van de demo werd LocoRoco al helemáál gehyped; dit zou hét spel worden voor de mensen die nog geen PSP hadden aangeschaft vanwege het matige aanbod aan games. Is dat het ook?<br/>In LocoRoco wordt een vredig slapende planeet opeens lastig gevallen door Mujo’s, gemene vliegende monstertjes. De inwoners van de planeet, de LocoRoco’s, zijn niet in staat om zichzelf te redden, en dus is het aan de speler om ze een handje te helpen. Je bestuurt de LocoRoco’s namelijk niet zelf, maar het level waarin ze zich bevinden. Met de L- en R-triggers laat je het beeld respectievelijk naar links of naar rechts kantelen, waardoor de LocoRoco een kant op rolt. Als je de schouderknoppen tegelijk indrukt en weer loslaat, zorg je er voor dat de LocoRoco een klein sprongetje maakt. Ook kun je de LocoRoco opsplitsen in meerdere kleine LocoRoco’s, maar daarover later meer. Op deze manier probeer je de LocoRoco door het level heen te loodsen, en op je weg naar het einde van het level moet je zoveel mogelijk items verzamelen.<br/><br/>Klinkt misschien wat suf? Ik kan je verzekeren, dat is het in eerste instantie allerminst. Het zal niemand ontgaan zijn dat het audiovisuele sausje waarin LocoRoco gegoten is enorm origineel en leuk bedacht is. Vooral op het gebied van audio wist het spel een soort infantiele vreugde bij me naar boven te brengen, die ik zelden bij mezelf tegenkom. De eerste LocoRoco’s waar je mee speelt hebben een schattig kinderstemmetje waarmee ze in een eigen taaltje catchy liedjes zingen. Het klinkt misschien raar, maar ik kreeg als speler echt het gevoel dat de LocoRoco’s mijn eigen kleine digitale vriendjes waren. Ook in de levels zitten een hoop kleurrijke wezens die de LocoRoco’s een handje kunnen helpen. Sommige van deze wezens zul je eerst moeten wekken met een liedje. Het zijn dit soort elementen die de charme bewijzen van spellen die door velen als ‘kiddy’ worden afgescheept.<br/><br/>In de verschillende levels vind je verscheidene items, waarvan vooral de bloempjes belangrijk zijn. Je begint een level namelijk met één LocoRoco, die bij het eten van een bloempje dikker wordt. Als je op een gegeven moment tien bloempjes gegeten hebt, is je LocoRoco flink aangedikt. Maar je zult uiteindelijk op bepaalde punten komen waar je vanwege je omvang niet meer verder kunt, en dan komt een druk op de cirkel-toets van pas. Hiermee splits je de LocoRoco in kleinere versies van zichzelf. De kleine vriendjes zul je vaak door flipperkast-achtige omgevingen zien vallen, met draaiende wielen, springkussens en glijbanen. Wederom een link naar beelden die je als klein hummeltje altijd leuk vond om te zien. Verder kun je in elk level de nodige vliegjes verzamelen, waarmee je later kunt betalen om minigames te spelen. Ook liggen er upgrades voor je LocoRoco-huis verspreid door de levels heen. Deze unlockables liggen meestal in geheime gangen en zijn dus wat moeilijker om te vinden.<br/><br/>In totaal zijn er vijf werelden, met elk een stuk of tien levels. Elk level heeft een thema, dat in elke wereld weer terugkomt. Zo heb je een ijslevel, waar je lekker snel doorheen glijdt, maar ook een level dat zich in de buik van een pinguïn afspeelt. Drie keer raden waar je er na afloop weer uitkomt… (gelukkig is dit aan de beelden niet af te leiden). In elke wereld ontmoet je ook weer nieuwe soorten LocoRoco’s, en omdat zij andere stemmen hebben beïnvloeden ze de soundtrack ook weer. Zo krijg je onder andere te maken met zwarte Loco’s met een zware bromstem en een (hoe kan het ook anders) roze vrouwtjes-LocoRoco. Ten alle tijden kun je beslissen met welke van de beschikbare Loco’s je wilt spelen, zodat je altijd kunt spelen met je favoriete slijmballekes.<br/><br/>Toch zit hem in die levelopbouw meteen mijn kritiek. De eerste wereld doorliep ik met een glimlach. Het is alleen jammer dat het spel zichzelf niet verbeterd op gebied van uitdaging en moeilijkheidsgraad. De eerste paar levels zijn prima om een beetje op weg te komen (want het duurt best even voordat je het onder de knie hebt), maar het hele spel blijft een beetje op dit niveau hangen. En dan kom ik meteen bij het punt, dat de gameplay eerlijk gezegd niet zo diepgaand is als de meeste mensen verwachten. Er komt weinig behendigheid bij kijken, het is meer een kwestie van van A naar B rollen, terwijl je onderweg naar geheime gangen zoekt. Iets wat ik erg betreur, en ook ervaarde bij het hoog kunstzinnige spel Rez. Omdat er in elk level genoeg items te vinden zijn, en je bovendien een tijdrecord kunt neerzetten, is de replay-value vrij hoog. Maar tegelijkertijd ging de gameplay mij na een tijdje wat vervelen, zodat ik het spel niet zo snel weer oppakte na het uitspelen.Conclusie: LocoRoco krijgt van mij geen volle 8 of 9. Ik beoordeel een spel, en hoewel LocoRoco leuk is om te spelen, vind ik de verslavingsfactor toch wat laag voor een spel dat voor de volle prijs in de winkel ligt. Het belangrijkste aspect bij een videogame is namelijk nog altijd de gameplay. De audiovisuele stijl daarentegen is uitermate simpel in opzet maar ó zo leuk, dat het spel van mij toch een Insider’s Choice krijgt. Ik hoop dan ook dat de makers een eventuele volgende keer iets meer uitdaging in de gameplay weten te verweven. Ik zou zeggen: Oordeel voor jezelf na het lezen van deze recensie of LocoRoco je lang genoeg kan boeien, maar koop het spel niet blindelings vanwege de hype.