Lost - The Video Game

Recensie(s)

Iedere fan van de televisieserie Lost weet dat vanavond eindelijk seizoen 4 wordt uitgezonden in Amerika. De spraakmakende serie heeft er inmiddels al meer dan 70 afleveringen op zitten, maar echte duidelijkheid is in Lost nog steeds niet te vinden. Hoe en waarom zijn de overlevenden van vlucht 815 uit Sydney beland op een mysterieus eiland? Wat is toch het Dharma Initiatief en met welk groots experiment waren zij bezig? En wie zijn die gevaarlijke The Others precies? Het grappige is dat de aankomende game van Lost ook nog steeds erg geheimzinnig is. Lost: Via Domus werd zo’n anderhalf jaar geleden aangekondigd, maar sindsdien heeft Ubisoft zich vrijwel in stilzwijgen gehuld over de ontwikkeling. Daardoor zijn we alweer bijna vergeten dat het spel al eind deze maand uitkomt.

Lost begint zoals seizoen 1 van de tv-serie ook begon. We zien wederom de beelden van nietsvermoedende vliegtuigpassagiers die zich in alle kalmte aan boord bevinden. Wat echter meteen opvalt is het personage dat centraal staat in de game: waar je aan het begin van de serie dingen vooral door de ogen van Jack Shephard ziet, bekijk je in de game alles door de ogen van een nieuw personage. Je speelt als de fotograaf Elliot, die na de vliegtuigcrash last krijgt van geheugenverlies. Net zoals de aflevering Exposé draaide om een parallel avontuur van Nikki en Paulo, draait Via Domus om Elliot’s ontdekkingen van het eiland. Niemand anders op het eiland weet wie je bent, behalve een andere overlevende die je duidelijk maakt dat hij je zal vermoorden wanneer hij zijn kans schoon ziet. Aangezien hij je dus niet wil helpen, zul je zelf achter je identiteit en verleden moeten zien te komen.

Aangezien het spel zich gelijktijdig afspeelt met de eerste drie seizoenen, is het duidelijk dat er geen grote geheimen onthuld zullen worden van het televisieverhaal. In plaats daarvan zal de focus meer liggen op het mysterie rondom Elliot en waarom er mensen zijn op het eiland die hem dood willen hebben. Het grootste gedeelte van de gameplay draait om het verkennen van het eiland, het oplossen van puzzels en minigames en het maken van keuzes in dialogen met andere mensen. Toch zijn er ook zeker actiemomenten, bijvoorbeeld wanneer je achterna wordt gezeten door de (nog altijd vage) Zwarte Rook. Bovendien zitten er naar verluidt ook incidentele schietpartijen met The Others in de game verwerkt.

Eén van de minigames in Lost: Via Domus is het terugkrijgen van Elliot’s geheugen. Iedere keer dat Elliot een flashback krijgt, ziet hij deze op een vage en onduidelijke manier. Door op dat moment echter met zijn camera de juiste foto te schieten (zie video), wordt de flashback duidelijker en krijgt hij dus een stukje van zijn geheugen terug. Met die teruggehaalde informatie kan hij vervolgens weer met personages spreken, zeker wanneer hij daarmee bepaalde mensen kan helpen of zelfs chanteren.

Ondanks dat je niet met één van de bekende overlevenden speelt, hoeven fans niet bang te zijn dat hun favoriete personage niet te zien is in de game. Al snel in het spel betrekt Jack je bij zijn hulpacties en dien je verschillende opdrachten voor hem en andere personages te doen. Zo kom je al snel ook Locke, Kate, Sawyer en Sayid tegen, die allen tot in detail zijn nagemaakt. Verwacht echter niet de echte stembanden terug te horen van Jack, Kate en Sawyer. Daarentegen hebben de acteurs van de personages Sun, Benjamin, Claire en Desmond wel tijd gevonden om hun stemmen te lenen voor de game.

Het voornaamste doel van het spel blijft natuurlijk om een weg naar huis te vinden. Of je dit uiteindelijk in de game zal lukken blijft de vraag, aangezien een snelle ontsnapping van het eiland in de tv-serie nog steeds erg onwaarschijnlijk lijkt. Wat nu sowieso al gezegd kan worden is dat de game vooral tof gaat worden voor de kijkers van de serie. De herkenbaarheid van het eiland, de personages en plekken als het ondergrondse Swan Station zorgen ervoor dat de uiteindelijke gameplay van het spel eigenlijk op voorhand al ondergeschikt is voor de trouwe volgers van Lost.

Als er één televisieserie op dit moment populair is, dan is het wel Lost. Toch blijven de meeste vragen rondom het mysterieuze eiland vooralsnog onbeantwoord en die onwetendheid houdt dan ook nog steeds veel mensen bezig. Fans discussiëren hevig op talloze internetfora en hele complottheorieën worden uit de doeken gedaan op YouTube. Ook Lost: the Videogame zal voor deze fanatiekelingen helaas geen duidelijkheid verschaffen, al zal de echte fan deze ‘adventure’ niet willen missen.

Een adventure ja, want dat is Lost: the Videogame toch echt, net zo goed als dat ikzelf een fan van het eerste uur ben. Iedereen die vroeger, en dan praat ik echt over de tijd van 386-PC’s, zal ze nog wel herinneren: games waarin je op een spelenderwijs navigeert door een wereld, maar eigenlijk verdraaid weinig vrijheid hebt. In Lost zorgt het oproepen van tekstmenuutjes ervoor dat je meer te weten komt over het eiland en dan met name van de herkenbare figuren uit de serie. Je speelt namelijk zelf niet met een bekend personage, maar met een nieuw geïntroduceerd personage, genaamd Elliot. Ook hij overleefde de crash met vlucht Oceanic 815, al verloor hij daarbij wel zijn geheugen. Het belangrijkste doel van het spel is dan ook het terugkrijgen van zijn volledige geheugen.

Zo ontmoet Elliot kort na de ruwe ‘landing’ al snel de mooie Kate, die nog maar weinig woorden over haar lippen kan krijgen. Ze biedt hem echter wel wat water aan, waardoor hij opeens een flashback krijgt naar wat een paar uur ervoor in het vliegtuig afspeelde. Helaas is deze herinnering nog niet helemaal duidelijk, waardoor een minigame de boel meer helder moet gaan maken. Elliot blijkt namelijk een professionele fotograaf te zijn en overal waar hij komt foto’s te schieten. In het spel zal Elliott dan ook veel denkbeeldige foto’s in zijn hoofd moeten maken om achter de waarheid te komen. De moeilijkheid in het maken van de foto’s zit hem in het scherp krijgen van de juiste personen en precies de juiste foto te maken. Maakt Elliot namelijk dezelfde foto, dan zal hij zich weer iets kunnen herinneren dankzij die déjà vu. Dit klinkt allemaal vrij simpel, wat het meestal ook wel is, maar de minigame sluit wel perfect aan bij het geheimzinnige karakter van de televisieshow.

Iedereen die een actiegame van Lost had verwacht, moet ik helaas toch echt teleurstellen. De momenten waarop er meer dan gepraat wordt of gepuzzeld moet worden, zijn op één hand te tellen en zijn vaak ook een soort minigame. Zo moet Elliot zich midden in de jungle staande weten te houden, terwijl hij niet de weg weet en ook nog eens achterna wordt gezeten door de Zwarte Rook (weet je niet wat dit is, dan is de game niet aan jou besteed). Gelukkig zijn er markeringen verstopt tussen het groen, die je één voor één kunt vinden door bij een markering heel simpel op een knop te drukken. Wanneer de Zwarte Rook Elliot achterna gaat, zal hij dekking moeten zoeken tussen de herkenbare bomen uit de serie (dezelfde bomen die voor bescherming zorgden bij onder andere de ijsbeer).

Ondanks alle puzzels en minigames blijft Lost toch iets te ‘leeg’ aanvoelen. Want hoewel alle personages en herkenbare plekken uit de tv-serie aanwezig zijn, krijg je gedurende de game toch steeds meer het gevoel aanwezig te zijn op een decorset van Lost, dan daadwerkelijk op het eiland van de show rond te lopen. Dit komt op de eerste plaats door de keuze voor het genre; bij een traditionele adventure als Lost ben je als speler toch net iets meer verantwoordelijk voor enige progressie dan je gewend bent tegenwoordig in een game. Daarbij is de besturing in Lost ook niet echt uitdagend en kan Elliot weinig verschillende bewegingen maken, zoals bijvoorbeeld springen.

Het gekke aan Lost is dat het er verdraaid goed uitziet voor een vrij simpele adventure-game. De manier waarop Ubisoft het eiland heeft nagebootst komt aardig in de buurt van Crysis-taferelen, om over de herkenbaarheid van de personages nog maar niet te spreken. Zo oogt Kate bijna net zo mooi als in het echt en zou je zowaar verliefd kunnen worden op een paar polygonen. Tot het moment dat ze haar mond open doet en de liefde zowaar abrupt verbroken wordt door bedrog. Kate’s stem blijkt namelijk die van iemand anders te zijn en waarom praten Locke en Sawyer ook zo vreemd? Niet alle acteurs van de serie hebben kennelijk tijd kunnen maken in hun verworven acteercarrière om hun stemmen in te spreken voor de game. Dat is jammer, zeker wanneer een spel juist teert op die speciale herkenbaarheid.

Dat de game dan ook extreem kort blijkt te zijn, is een extra klap in het gezicht voor de fans. Het spel is verdeeld in zeven afleveringen en kan binnen 4 uurtjes uitgespeeld worden. Daar tegen over staat dan wel dat de game ‘slechts’ vier tientjes kost voor de consoles en dertig euro voor de PC. Conclusie: De manier waarop Ubisoft de herkenbaarheid van de televisieshow heeft weten te vertalen naar een game is indrukwekkend. Fans van de serie kunnen dan ook opgelucht adem halen en zonder angst aan slag gaan met deze nieuwe interactieve afleveringen. Toch had er naar mijn mening best iets uitgehaald kunnen worden, aangezien deze adventure-game qua besturing af en toe toch wel erg gedateerd aanvoelt. Ook de speelduur van Lost laat te wensen over: deze game vliegt sneller voorbij dan de Zwarte Rook.