MadWorld

Recensie(s)

In MadWorld zijn de acties van hoofdrolspeler Jack namelijk behoorlijk meer dan alleen ‘gek’. In een afgesloten stad put hij ziekelijk veel genoegen uit het zo gruwelijk mogelijk vermoorden van vijand na vijand. Spikes en vleeshaken hangen precies op de juiste plekken om iemand aan vast te spiesen nadat je ze eerst lens hebt geslagen. Vaak neemt Jack echter geen genoegen met het slechts vastpinnen van een tegenstander, maar rukt hij iemand een paar keer los en douwt hem net zo hard weer terug op de puntige objecten. Het bloed vliegt alle kanten op terwijl de gespieste persoon zijn laatste schreeuwen uitstoot en nog spastisch nabeweegt. Ranzig!

Jack heeft naast zijn grijp- en smijtkwaliteiten nog een handig wapen in huis voor het grovere snijwerk: een aan zijn rechterarm gemonteerde kettingzaag. Door op B te drukken en vrijelijk te zwaaien zijn vijanden redelijk accuraat te voorzien van een mooie diepe snee door diens ingewanden. Het is smullen als weer iemand creperend voorover hangt en wanhopig het spuitende bloed probeert tegen te houden.

Overigens was de kettingzaag niet mijn favoriete wapen, dat was toch wel de honkbalknuppel, voorzien van een paar spijkers. Met dit wapen kun je vrijelijk mensen over een flinke afstand meppen. Vooral bij de Blood Bath Challenges – een soort minigames waarmee extra geld te verdienen is – is de knuppel erg handig. Zo is er een pers die met vaste intervallen naar beneden komt zetten, dus op het moment dat je wat in tijdsnood zit, kun je van een afstand een drietal vijanden tegelijkertijd onder de pers katapulteren, wat weer een fikse geldbonus oplevert.

Een andere Blooth Bath Challenge is het (nu al) beruchte Man Darts. Door met de knuppel te zwaaien is het kannonenvoer vast te pinnen op een gigantisch dartboard. Het leuke van deze Challenge is dat deze ook in de multiplayer te spelen is. Helaas kon ik dit zelf niet uitproberen, maar lomp geweld in de multiplayer juich ik maar wat graag toe.

De geldbonussen die te verdienen zijn met de verschillende Challenges zijn erg handig, want in elk level is het de bedoeling om binnen een (ruime) tijdslimiet een vooraf bepaald bedrag te verdienen. Dit klinkt misschien alsof door elk level gerushed moet worden, maar nergens heb je het gevoel met erg grote haast aan het spelen te zijn. Het level waarin ik mij mocht uitleven had een vooraf gestelde tijdslimiet van een half uur, maar zelfs na het aanklooien en oefenen met de besturing en het verkennen van het level, was het eenvoudig om binnen die limiet te blijven. Waarom het in de game is verwerkt is wat giswerk, maar wellicht is het gedaan om de game meer in de mal van een ‘televisieshow’ te kunnen gieten, vergelijkbaar met de tv-show uit de Schwarzenegger-film Running Man. Dat is ook wel te merken aan de filmpjes voorafgaand aan de Blood Bath Challenges, waarin een wise ass presentator aankondigt hoe stoer de volgende dodelijke constructie wel niet is. Het is grappig, het is eigenzinnig en daarmee past het typisch binnen MadWorld.

Eigenzinnig was ook de besturing bij de versie de we kregen te spelen. Enerzijds was het wapperen om een quick time event (met je kettingzaag) te winnen geinig te noemen, maar het vastpakken en daadwerkelijk zagen liet qua besturing nog wat te wensen over. Soms werkte het grijpen niet goed en ook het zwaaien met de zaag registreerde niet helemaal lekker. Dit is echter om twee redenen niet erg: het kan er nog uitgehaald worden en daarnaast zijn er zoveel omgevingselementen dat een tegenstander binnen no-time toch wel op schandalige wijze afgeslacht wordt. Mik je iemand per ongeluk niet tegen de spiesen maar flikkert hij door het raam, dan kun je erop vertrouwen dat beneden een spijkerbed ligt te wachten. Probeer je iemand een vuilnisbak in te smijten, maar gooi je hem tegen een elektriciteitskast, dan is ie ook kassiewijlen.

Irritanter was de camera, die soms wat ongelukkig werd gepositioneerd en wat dicht achter je personage staat. De camera is wel te centreren, maar erg intuïtief voelde dat niet aan. Dit was vooral vervelend tijdens een gevecht met een Gordeldierman die door loopings te gebruiken telkens op onverwachte plekken weer opdook.

Het zijn echter milde irritaties, want elke kill voelt weer als je eerste moord. Het is bloederig, lomp, een soort van onhandig en toch zo effectief. Tel hierbij op dat op de achtergrond een vette soundtrack klinkt, elke moord wordt voorzien van gele teksten (Wa-zwhooosh! Kablam!) en we kunnen nu al voorzichtig gaan stellen dat we hier met één van de beste Wii-games van 2009 te maken hebben.

Hoofdrolspeler Jack – just Jack – bevindt zich in het moorddadige Varrigan City, alwaar hij de nieuwste deelnemer is aan de bruutste TV-show op de planeet: Death Watch. Duidelijk is al gelijk dat Jack geen spraakzaam type is, maar zijn acties liever voor zich laat spreken. Gewapend met twee vuisten en (o ja) een kettingzaag aan zijn arm hakt hij iedereen tot stukjes, plakjes en reepjes bloedworst. En zoals de titel al doet vermoeden gebeurt dit niet op een gemoedelijke manier, maar totaal MAD!

Mensen volledig doormidden zagen, ze vastspijkeren op de muur, ze kaal laten vreten door piranha’s, het kan allemaal. Aangezien de game draait om het scoren van punten is het raadzaam een mooie combo-kill te maken door vijanden eerst een verkeersbord of lantaarnpaal door het hoofd te rammen. Ook het tegelijkertijd afmaken van meerdere vijanden tegelijk leveren bonuspunten op. Het maken van combo-kills is niet per se noodzakelijk, normale kills kunnen evengoed, maar vet is het wel. Vooral de score die de speler krijgt na het maken van een kill is verslavend, wie wil er nu niet ‘Ultra Violence’ uitdelen?

En als je daar nog niet gemotiveerd door raakt, zijn er nog de hilarische minigames tussendoor in de vorm van Bloodbath Challenges. In elk level is een speciale plaats waar met behulp van gruwelijke apparaten de score flink opgevoerd kan worden. Denk hierbij aan een dartbord waar mensen tegenaan gemept moeten worden, het door hoepels golfen met hoofden, het pletten van mensen onder een pers. De ene Bloodbath Challenge is nog creatiever dan de vorige.

Ook de commentatoren waarderen deze creatieve martelingen, wat ze duidelijk laten horen. De heren gooien de ene na de andere oneliner eruit over alles wat met jouw daden te maken heeft. Daarnaast vertellen ze te pas en te onpas over hun eigen gebreken, wat hilarisch is. Zo is één van de commentatoren ‘betrapt terwijl ie seks had met een andere man’ . Het is cola-uit-je-neus-spuitend-grappig. Het is dan ook jammer dat het commentaar wat in de herhaling valt. Zo valt nu al te garanderen dat je ieder level geheid de twee iets hoort zeggen over ‘I like scotch’. Gelukkig valt het commentaar soms even wat minder op en kunnen we genieten van de geweldige soundtrack die onder de game zit. Een hiphop-achtige sound (ik kom uit Ermelo, vergeef me als ik het een verkeerd labeltje geef) dendert uit de boxen en past perfect bij de game (that’s right, it’s Jack, he’s a psycho maniac!). Maar zelfs met de afwisseling van soundtrack en commentaar sluipt de herhaling er op den duur een beetje in.

Hetzelfde gevoel krijg je als je een leveltje of tien hebt gehad. Elk level is bezaaid met dodelijke vallen waar vijanden ten prooi aan kunnen vallen, maar veelal zijn het herhalingen in een ander jasje. In het eerste level heb je te maken met een puntige spiesmuur, in het volgende level is het een vleeshaak. De animatie die bij de brute moord hoort is echter hetzelfde. Jack smijt een vijand op het puntige voorwerp, trekt hem eraf, smijt hem er opnieuw op en herhaalt dat drie keer. Erg gruwelijk, elke keer weer, maar zelfs een bruut bloederig..euh…bloedbad,dat steeds op dezelfde manier tot stand komt heb je na een honderdtal keer wel gezien.

Gelukkig valt er ook nog genoeg te genieten bij de eindbaasgevechten. De grootste, lelijkste, moeilijkste, smeagoligste vijanden komen langs. Aan het eind van het eerste level krijgen we bijvoorbeeld te maken met Little Eddie, die met zijn gigantische goedendag (bal, spikes, ketting, tjakka!) flink wat rake klapjes verkoopt en drie keer zo groot en breed is als Jack. En Jack is nu ook niet bepaald een Rob van der Leekje qua lengte. Het is dan ook flink aanpoten om in leven te blijven, wat niet makkelijker gemaakt wordt door de Quick Time Events. Af en toe krijg je de kans om een tegenstander flink harde klappen te verkopen door op tijd een Event te activeren. Vervolgens is het zaak om te schudden als een polaroidfoto. Na twee tennisarmen te hebben opgelopen moet vervolgens snel een kant worden opgezwiept, waar de crux zit. Het registreert namelijk slecht. Snel naar links of rechts zwaaien is vooral problematisch. Haal je de QTE niet, dan gaat er ook gelijk een flinke hap van je gezondheid af, met als resultaat de nodige frustratie.

Maar het zijn kleine smetjes op een game die voor de rest heel veel dingen heel goed doet. Zo weet MadWorld uitermate slim om te springen met het gebrek aan paardenkracht van de Wii. Door alles in zwart-wit weer te geven, kost het weergeven veel minder kracht, wat erin resulteert dat er genoeg ruimte is voor allerlei details. Straatsteentjes hebben uitgebreide patronen, tafels staan vol met voorwerpen die allemaal kapot kunnen en geen muur ziet er hetzelfde uit. Deze Wii-game doet qua detailniveau absoluut niet onder voor een – ik noem een dwarsstraat – Gears of War. Platinum Games verdient een pluim, twee thumbs up en een veer in hun reet.

Als leuk extraatje is er nog de multiplayer, waarin twee spelers samen Bloodbath Challenges kunnen spelen. Aron (Kapitein Krentenbaard) stond als een jonge hond te springen terwijl hij probeerde de bullseye te raken. Ik stond me ook te vermaken, al was het maar om te zien dat iedereen die deze game voor het eerst ziet een fonkeling in de ogen krijgt, keihard lacht en deze geweldige game gelijk op waarde kunnen schatten: de Wii heeft eindelijk zijn bloedeigen moordgame!Conclusie: MadWorld is een fantastische game die het aanbod voor de Wii verrijkt met een game om een moord (*badoom psshh*) voor te doen. De game is smerig sadistisch, ziet er geweldig uit en klinkt geweldig. Kleine minpuntjes is dat het wat in de herhaling valt en sommige Quick Time Events wat irritant zijn, maar dat is absoluut geen reden om deze game te laten liggen.