Mafia 2

Recensie(s)

Ridin' along in my automobile, my baby beside me at the wheel. I stole a kiss at the turn of a mile, my curiosity runnin' wild. Cruisin' and playin' the radio, with no particular place to go... Als er één nummer is in de heerlijk diverse soundtrack van Mafia II dat het leven van een made man perfect beschrijft, dan is het wel de klassieker No Particular Place To Go van Chuck Berry. Bovenstaande liedtekst is tekenend voor de hele sfeer in Mafia II, een game waarin je als Vito Scaletta probeert jezelf op te werken binnen de georganiseerde misdaad.

Vito Scaletta is een spaghettivreter die in de Amerikaanse metropool Empire Bay leeft. Met hem beleef je de tweede helft van de jaren '40 en het begin van de jaren '50 als nooit tevoren. Mafia II is opgedeeld in vijftien hoofdstukken en wijkt wat dat betreft af van de conventionele free-roaming game. Het is op bepaalde momenten wel mogelijk om de stad vrij te verkennen, maar verwacht dus geen pure free-roamer zoals een Grand Theft Auto. In plaats daarvan krijg je een strak geregisseerd verhaal voorgeschoteld, waarin je als Vito een rijk en machtig man wilt worden.

Hit and runNee, ik doel hier niet op de subtitel van de beste Simpsons-game ooit gemaakt, maar op de twee aspecten van de actie in Mafia II. Tussen het schieten door is er namelijk ook nog ruimte voor de nodige vuistgevechten en auto-achtervolgingen. Erg lastig zijn deze niet, maar ze zorgen voor de juiste hoeveelheid variatie waardoor de actievolle missies in Mafia II praktisch nooit vervelen. Vito doet dit door zich op te werken binnen de, hoe raad je het, Italiaanse maffia. We willen niet teveel kwijt over het verhaal en de personages omdat het simpelweg de lol van het spel kan verpesten als je vooraf teveel weet. Wel kunnen we vertellen dat het verhaal en de personages van begin tot eind blijven fascineren. Van de plotwendingen en de scherpe dialogen tot de motieven van personages om bepaalde acties te ondernemen, alles loopt naadloos in elkaar over. Je hebt simpelweg het idee een film als Goodfellas na te spelen, zo goed steekt het in elkaar.

Bovendien zijn de cutscenes echt van toegevoegde waarde. Je ziet Joe grappen maken alsof hij Joe Pesci is, knokscènes die geïnspireerd zijn door The Bourne Identity, stijlvolle beelden met prachtige orkestrale muziek op de achtergrond en ook de bijzonder goede voice-overs maken van de cutscenes een soort minifilmpjes die je maar in weinig games ziet. Enig puntje van kritiek is dat de minder belangrijke personages praten alsof ze watten in de wangen hebben. Nu zorgt dit weliswaar voor een treffende vergelijking met Don Corleone, maar laten we eerlijk wezen: het is wel een beetje jammer dat hier minder aandacht aan is besteed.

Het bijzonder goed vertelde verhaal wordt ondersteund door een sfeer die je haast laat geloven dat je zelf een gleufhoed hebt. Mensen lopen rond in kleding die toentertijd modieus was en datzelfde oog voor detail geldt voor de tientallen wagens waar je in kunt rijden, de billboards die reclame maken voor de nieuwste producten en de wapens waarmee je Empire Bay naar jouw hand zet. Loop rond in Empire Bay en je loopt rond in 1950. Of rijd rond in Empire Bay en je rijdt rond in 1950, want het voelt fantastisch aan om rond te toeren met heerlijke muziek uit de jaren '40 en '50 en radioreclames die het hebben over de eerste telefoon met voicemail en de eerste sigaretten met filter, die 'veel gezonder zijn dan sigaretten zonder'. Of om het simpeler te zeggen: niets is fijner dan rondcrossen door de stad met op de achtergrond Muddy Waters' Mannish Boy of Frank Sinatra's Let It Snow. Je kunt The Betrayal of Jimmy2K heeft inmiddels al twee DLC-pakketten voor Mafia II aangekondigd en de eerste daarvan, The Betrayal of Jimmy, verschijnt op de dag van de release exclusief voor de PlayStation 3. Deze DLC is gratis te downloaden, mits je de bijgeleverde coupon niet bent kwijtgeraakt. In The Betrayal of Jimmy speel je met Jimmy, een huurling die pas wordt ingeschakeld voor missies als anderen deze niet tot een goed einde weten te brengen. Intense shoot-outs staan dus centraal en tijdens deze missies verdien je punten, die worden geüpload naar online leaderboards. echt merken dat er aan het verhaal en de sfeer bijzonder veel aandacht is besteed en dat is misschien nog wel belangrijker dan de actie zelf.

De actie zelf is vooral in de eerste helft van de game helaas iets minder overtuigend. De eerste missies die je doet bestaan bijvoorbeeld uit het inbreken in een bank om daar rantsoenbonnen te jatten of een simpele overval op een juwelierszaak te plegen. Het is logisch voor het verhaal dat je niet meteen in de meest intense shoot-outs terecht komt, je moet je tenslotte opwerken binnen de maffia, maar aangezien de actie toch een belangrijk deel uitmaakt van de maffiavibe, is het jammer dat het een aantal uren duurt voordat het spektakel echt op gang komt.

Maar als Vito, zijn beste vriend Joe en andere maffiosi eenmaal echt op dreef zijn, dan is er geen houden meer aan. Laat ik als voorbeeld een shoot-out nemen die zich afspeelt in een Japans restaurant. Vito en beste vriend Joe nemen het wegens pure rancune (motieven laat ik maar even achterwege) op tegen tientallen spleetogen die elk met een dikke shotgun of tommy gun bewapend zijn. Links en rechts vliegen de kogels rond je oren, naast je wordt een aquarium stukgeschoten waardoor het water over je heen gutst, Japanners schoppen tafels omver om zich achter te verschuilen... de actie in Mafia II is behoorlijk lineair, maar door dit soort details evengoed indrukwekkend. Bovendien schiet je de tegenstanders met veel plezier naar de filistijnen omdat er altijd een goede reden voor is. Waar je in een spel als GTA IV regelmatig een fatsoenlijk motief om te knallen mist en je hierdoor minder kunt identificeren met de hoofdpersoon, word je in Mafia II haast één met Vito en snap je zijn beweegredenen door en door. Een veel groter compliment is de game niet te geven!Conclusie: Al met al is Mafia II een twaalf uur durend spektakel geworden dat vooral op het gebied van verhaal en sfeer grensverleggend is. De actie mag dan wat lineair zijn en in de eerste uren zelfs een beetje (te) rustig zijn, als het eenmaal losgaat ben je één met het scherm, één met de game, één met Vito Scaletta. En dat, signore e signori, is zo'n bijzonder gevoel dat deze game de aanschaf meer dan waard is.