Manhunt

Recensie(s)

Mijn naam is James Earl Cash...
....ik ben een terdoodveroordeelde en eergisteren werd ik - waarschijnlijk niet onterecht - geëxecuteerd met een giftige injectie. In plaats van wakker te worden in de hel, ontwaakte ik in een anonieme cel met weinig meer dan een bed, een emmer en zo'n hypermodern oortelefoontje. Door dit toestelletje sprak Lionel Starkweather me toe - een geest nog honderdmaal zieker dan de mijne. De maniak beloofde me mijn vrijheid als ik enkele smerige zaakjes voor hem zou opknappen. Het resultaat is nu dat ik opgejaagd wordt door psychopaten, politie en ander tuig, terwijl ik voor Starkweather de ene gruwelmoord na de andere uitvoer. Deze gestoorde opdrachtgever filmt namelijk al mijn moves en verkoopt deze zogenaamde 'snuffmovies' dan voor grof geld.
Zo start het zoveelste controversiële game van ontwikkelaar Rockstar 'Grand Theft Auto' Games. In deze derdepersoons/thriller/sneaker/killer krijg je level na level (hier scènes genoemd) een lading gruwel en bloed voorgeschoteld die je eerder in een lowbudget horrorfilm zou verwachten en niet op je PS2. We zeggen het niet zo heel erg snel, maar Manhunt is één van die weinige games die je misschien beter niet aan de jongere spelertjes toevertrouwt.
Shhttt...stilletjes
Het verhaal begint sterk in Manhunt, maar loopt daarna een beetje vast. Op de duur is de hele opzet weinig meer dan een excuus om James Cash van de ene hopeloze situatie naar de volgende te leiden. Gelukkig dat de gameplay sterk genoeg is om dit door de vingers te zien. Die gameplay lijkt nog het meest op die van de twee uitstekende Hitman-games of het al net zo knappe Splinter Cell.
Yup, het heimelijke of beter stealth-element is één van de voornaamste spelkenmerken in Manhunt. Zeker in de eerste reeks scènes waar je nog niet over voldoende wapentuig beschikt om je tegenstanders frontaal te lijf te gaan. Wie dit genre te frustrerend vindt, kan Manhunt dus maar beter links laten liggen. Stealthfanaten vinden in Manhunt echter een nieuwe (zij het niet echt vernieuwende) uitdaging en nieuwkomers worden door Starkweather moeiteloos doorheen de spelmechanieken gecoacht.
Zeg het met een glasscherf
Zoals zijn collega's in andere stealthgames kan ook Cash zich quasi onzichtbaar maken door zich in de schaduwen op te stellen. Een icoontje op het speelscherm houdt je altijd op de hoogte van je zichtbaarheid, maar na een halfuurtje heb je ook zonder dit hulpmiddeltje in een oogwenk gezien waar de mogelijke schuilplaatsen zich bevinden. Dit icoontje verandert overigens naargelang de omstandigheden of het onderwerp waar je je blik op richt. Zo vertelt het je welke deuren er met een breekijzer te forceren zijn, welke vuilnisemmers je kan omschoppen als afleidingsmanoeuvre, wanneer je een gevallen slachtoffer kan oprapen om het uit het zicht te slepen, je rug tegen een muur kan aandrukken en zelfs wanneer je een nietsvermoedende tegenstander kan uitschakelen.
Cash kan naast zijn vuisten ook het nodige wapentuig... eh... 'bedienen'. Dit is opgedeeld in verschillende typen en je kan telkens maar één van elk type tegelijk meedragen. Zo is er het grotere type, (shotgun, baseballknuppel), kleinere (hamer of revolver), wapens voor eenmalig gebruik (een plastic zak of glasscherf) en werpwapens (zoals een lege fles of het hoofd van een voormalig slachtoffer). Het overschakelen van het ene wapen naar het andere kan heel makkelijk en in veel missies draait het af en toe rond het vinden van een beter wapen dan hetgeen je al hebt. Cash kan ook sprinten (zonder moe te worden overigens), maar dat maakt vaak te veel lawaai terwijl zijn gewone wandeltempo haast onhoorbaar is voor zijn vijanden - tenzij hij natuurlijk op grind stapt.
Aandacht, aandacht!!
Je kan als Cash niet bukken of gaan liggen, klimmen of aan richels hangen. Je bent immers geen supergetraind elitesoldaat zoals de hoofdrolspeler in Splinter Cell. Dit maakt de levels echter nogal lineair waarbij je de ene volledig moet 'opruimen' voor je toegang krijgt tot de volgende. Af en toe vonden we wel dat een hendel of ander voorwerp te onopvallend uitgewerkt was terwijl je voortgang er wel van afhing. Geduldig zijn en het korte inleidingfilmpje voor elke scène met aandacht bekijken, bleek dan weer de oplossing voor dit punt van kritiek.
Af en toe worden deze lineaire levels echter voorzien van een verrassende twist die een welkome afwisseling biedt temidden van al dat gemoord, door je andere mogelijkheden te geven naast het eenvoudigweg ombrengen van je tegenstanders. We gaan hier niet verklappen hoe de ontwikkelaars dit precies doen; het volstaat om te zeggen dat de 'gewone' actie op een knappe manier van variatie voorzien werd.
Niet echt intelligente AI
Een andere variatie bestaat uit het wapenarsenaal waarvan elk instrument gebruikt kan worden om een tegenstander in één keer om te brengen op drie heel verschillende manieren. Elke manier is al brutaler dan de andere. Deze instant-kills zijn relatief eenvoudig uit te voeren - in ieder geval makkelijker dan in vele andere stealthgames. Je wandelt gewoon op de rug van een tegenstander af en als je dicht genoeg genaderd bent, zal je de hand van Cash in de hoogte zien gaan met daarin het wapen van je keuze. Als je dan de X-toets indrukt, is het al snel voorbij voor dit slachtoffer. Je kan ook dezelfde toets een tijdje langer ingedrukt houden waardoor je aanval enkele seconden wordt uitgesteld, maar de uitvoering van de moord helemaal anders en vooral veel gruwelijker is.
Je opdrachtgever verkiest deze laatste aanpak, maar de situatie laat deze niet altijd toe. Alle executies zien er overigens heel cool uit door gebruik te maken van een nogal korrelig homevideo-effect én door gebruik te maken van heel veel bloed, overtuigende doodsreutels en andere details die het shockgehalte hoog houden. De aparte manier waarop deze gruweldaden in beeld gebracht worden, gecombineerd met het uitgebreid arsenaal en de drie verschillende methodes per wapen, zorgen ervoor dat je talloze killscènes nooit gaan vervelen. Of je maag ertegen bestand is, is een heel andere vraag.
Gevarieerde tegenstanders
De vijanden in Manhunt zijn heel gevarieerd. Je wordt opgejaagd door lompe gangsters, psychopaten, SWAT-teams en zelfs privé-legers, maar allemaal vertonen ze dezelfde gedragspatronen. Zoals gezegd begint het game met veel stealth en evolueert het gaandeweg naar een shooter. In dat eerste gedeelte krijg je redelijk overtuigend AI-gedrag. Afhankelijk van de moeilijkheidsgraad krijg je info over de richting waarin je tegenstanders kijken en of ze je aanwezigheid opgemerkt hebben. Maak je wat te veel lawaai of loop je doorheen hun gezichtsveld, dan word je in no time achtervolgd en/of beschoten. Gelukkig loopt Cash hard genoeg om hen na het nemen van enkele hoeken en een discreet opzoeken van de schaduwen te ontlopen. Niet veel later zullen je achtervolgers de jacht opgeven en hopelijk hun rug naar je toedraaien... wat niet veel later een fatale fout zal blijken.
In dit gedeelte van het game is de enige kritiek die we op de AI hebben dat ze niet echt reageren op het zien van hun zopas vermoorde collega's. Erger is het in de latere, meer op actie en schieten gerichte levels. Deze zijn vaak zo onnodig moeilijk dat je al snel gebruikmaakt van hun niet altijd logische gedrag. Zo is het misschien wel perfect mogelijk dat een gewelddadige geestesgestoorde toch nog dat hoekje omloopt terwijl hij al drie voorgaande gekken in jouw vuurlijn heeft zien omkomen. Dat een goedgetraind SWAT-team dezelfde fout maakt, is echter veel minder aannemelijk. Wanneer de tegenstanders helemaal van tactiek wisselen en zich niet uit hun makkelijk verdedigbare posities laten lokken, terwijl jij er juist doorheen moet, wordt het spel vaak onnodig moeilijk, zeker als je enkel over een pistooltje beschikt.
Het lijkt er overigens op dat dit soort situaties tegen het einde gebruikt wordt om het spel wat te rekken door de moeilijkheidsgraad op deze doorzichtige manier op te drijven. Andere gebruikte trucs op dit vlak zijn het verder uit elkaar liggen van autosave-punten en de alsmaar schaarser wordende painkillers waarmee je je gezondheid weer op peil kan brengen. In ieder geval speel je doorheen het hele game - in totaal 20 scènes - in ongeveer 15 uur. Dit is inderdaad nogal aan de korte kant en omdat het gedrag van de computergestuurde tegenstanders weinig variatie biedt, zal je niet echt geneigd zijn om het spel een tweede keer volledig te doorlopen. En toch krijg je in deze 15 uur meer dan waar voor je geld - zeker als de cultstatus van dit spel over een tiental jaren een feit is.
Sfeer, bloed en meer bloed
Manhunt ziet er heel goed uit, ook al krijg je bij het bekijken van de screenshots een heel andere indruk. Vergis je niet, er is heel bewust gekozen voor de korrelige ietwat vale look van het game. Deze past immers perfect bij het grimmige en donker sfeertje waarin heel realistische omgevingen en knap uitgewerkte personagemodellen een griezelig rauw en tegelijk echt gevoel geven. De vijanden zien er angstwekkend bizar uit en de vervallen gebouwen waardoor je sluipt zijn puur horrorfilmmateriaal. De executies zelf zijn telkens weer de toppers die het bloed vaak tot tegen je beeldscherm sproeien, maar voor het overige komt alles verontrustend echt over. De audio doet het zelfs nog beter - zoals dat overigens moet in een stealthgame. De moorden klinken net zo misselijkmakend als ze eruit zien; wie met de headset speelt hoort Lionel Starkweather rechtstreeks in z'n oren praten (spooky!) en vlak voordat je effectief toeslaat voor de zoveelste moord hoor je het hart van Cash bonzen in zijn borstkas. Gooi daar nog eens een dynamische soundtrack en uitstekend stemmenwerk tegenaan en je krijgt een game dat het niet enkel van de controversiële inhoud moet hebben, maar dat daarbij nog eens tot in vrijwel elk detail is afgewerkt.
Manhunt is een ultragewelddadige stealth-shooter met genoeg sfeer, spanning en uitdagingen om zich moeiteloos met bekroonde genregenoten als Splinter Cell en Hitman te meten. Verwacht liters en nog eens liters bloed in talloze gruwelscènes in een game dat weliswaar kort, maar tegelijkertijd ook net niet te lang is. De Xbox- en pc-versie van Manhunt verschijnt later dit jaar.
Manhunt is een tot in de puntjes afgewerkte stealth- en tegen het einde ook shootergame waarin het erop aan komt zo veel en zo bloederig mogelijk in het rond te moorden.