Metroid: Other M

Recensie(s)

Hoe hard de Prime-trilogie het tegendeel ook probeert te bewijzen, Metroid is en blijft een echte 2D-serie. De avontuurlijke mix van schieten op schermvullende vijanden en geheime kamers op de meest onverwachte plaatsen ontdekken, komt gewoonweg niet op dezelfde manier uit de verf wanneer je de wereld bekijkt vanuit een eerste persoonperspectief. Het is daarom fantastisch dat de Metroid-serie met Other M terugkeert naar de basis en de hoofdrol voor het eerste persoonperspectief laat varen.

Dat betekent niet dat het helemaal verleden tijd is om de wereld door de ogen van premiejaagster Samus Aran te bekijken, zo was ook tijdens een demo van het eerste half uur van de game te merken. In Other M bekijk je het overgrote deel van de tijd de actie vanuit een derde persoonperspectief, maar regelmatig moet je overschakelen op de First-Person-modus. Hierin kun je de omgevingen nader onderzoeken, locken op vijanden om een raket af te vuren en mikken op dingen die zich op een hoger gelegen platform bevinden.

Je wisselt tussen perspectieven door de Wii-Mote te kantelen. Voor de Third-Person view houd je de Wii-mote horizontaal - net als een (S)NES-controller dus (en zonder Nunchuk) - terwijl het blikveld via een verticale houding naar First-Person wisselt. Dit werkte naar behoren, al was het een tikje onhandig dat je in First-Person behoorlijk langzaam rondkijkt. In één van de twee eindbaasgevechten zorgde dit ervoor dat ik snel wisselde naar Third-Person om me vlotter om te kunnen draaien en vervolgens de controller weer kantelde om vanuit de helm van Samus te kijken, te locken en een raket te schieten op een gevoelig plekje van de eindbaas. Het werkte een klein beetje omslachtig, maar het werkte wel.

In de half uur durende demo werd me één ding heel duidelijk: Other M doet in veel denken aan de geweldige 2D-delen van de Metroid-serie. Doordat je de actie meestal vanuit de derde persoon beschouwt, heb je veel meer overzicht dan in de Prime-games en daardoor kan heldin Samus al haar kunstjes van weleer veel soepeler flikken dan in de Prime-delen. De actie is een stuk sneller en er wordt veel vaker beroep gedaan op de acrobatische vaardigheden van Samus. Ze springt heerlijk hoog en snel, ze walljumpt er vrolijk op los en ze rent, nee, sprint in een stevig tempo. Welkom terug, Samus.

Other M doet daarmee precies wat een verstokte fan van de oudere Metroid-delen ervan hoopt. De gameplay is georiënteerd op platformen en schieten, en hoewel de omgevingen driedimensionaal zijn, speelt de game precies zoals zijn 2D-voorgangers. Dit kon niet treffender in beeld gebracht worden dan door het verschil in snelheid tussen Gerard, iemand die geen 2D-Metroids gespeeld heeft, en mezelf, iemand die alle 2D-Metroids gespeeld heeft. Voor mij was alles herkenbaar, was het vanzelfsprekend dat je een klein rekje inrolde met de Morph Ball om op die manier een andere kamer in te komen. Gerard zat te turen naar het blauwe stipje op de minimap dat aangaf waar in de kamer hij iets (het rekje) moest ontdekken, zich afvragend hoe hij daar kon komen. Ik ervoer de demo als een feest van herkenning, als Metroid zoals Metroid behoort te zijn. Gerard was vooral onder de indruk van de verhaalvertelling.

Het verhaal speelt een belangrijke rol en er worden gaten uit het verleden van Samus gedicht. In een indrukwekkend openingsfilmpje, dat je direct de game inzuigt, beleven we nogmaals het eindgevecht uit Super Metroid, het moment dat een baby Metroid als reddende engel van Samus optreedt en haar beschermt tegen Mother Brain. Vervolgens wordt Samus wakker in een veilige omgeving en vanaf daar pakt Other M het verhaal op. Zo maakte ik al kennis met Adam, een generaal van de Galactic Federation die een hele voorgeschiedenis met Samus heeft (iets waar in Metroid Fusion meerdere malen naar gehint wordt). Opvallend was dat Samus zelf in verleden tijd sprak over de gebeurtenissen op het scherm, dus ik ben erg nieuwsgierig wat de reden hiervoor is. Zou Other M het verhaal van Fusion gaan uitleggen en eigenlijk grotendeels een flashback zijn?

Een half uur genieten van Metroid: Other M smaakte naar meer, veel meer. Other M werd aangeduid als een “cinematic action game”; een game waarin verhaal en actie naadloos in elkaar overvloeien. De demo bevatte vrij veel tussenfilmpjes, maar toonde wel aan dat de wisselwerking tussen verhaal en actie heel goed kan uitpakken. Other M deed me door de prominente rol van het verhaal het meest denken aan Metroid Fusion, mijn favoriete Metroid-deel en dat maakt me des te ongeduldiger om het hele avontuur van Other M te kunnen beleven.

Metroid: Other M is een belangrijk ijkpunt in de geschiedenis van de Wii. Ontwikkelaar Team Ninja en een groep veteranen van Nintendo hebben de handen ineen geslagen om aan één van de meest prestigieuze projecten in de Wii-historie te werken. Hun missie? De eerste echt filmische ervaring op de Wii afleveren en aantonen dat moderne manieren van cinematische verhaalvertelling ook op Nintendo’s thuisconsole mogelijk zijn.

Om dat hogere doel te bereiken is ervoor gekozen om via een uitvoerig verhaal een dozijn Metroid-mysteriën op te klaren. Other M laat – in tegenstelling tot de meeste andere Metroid-games – weinig ruimte voor verbeelding over en neemt spelers via filmische flashbacks mee op een reis door het verleden van hoofdpersoon Samus Aran. De game verbindt de gebeurtenissen uit Super Metroid en Metroid Fusion met elkaar en laat ons tegelijk voor het eerst met de kwetsbare kant van Samus kennismaken. Want hoe onverschrokken en standvastig ze in haar stoere ruimtepak ook mag lijken, de blonde premiejaagster draagt een bulk emotionele bagage bij zich. Voor het eerst komen we meer te weten over haar verleden bij de Galactic Federation en ontdekken we wat de precieze relatie is tussen Samus en haar voormalige commanding officer, Adam Malkovitch.

Other M: The Movie Metroid: Other M zit vol met tussenfilmpjes en die vormen samen een spannend en interessant verhaal. Dankzij de Theatre Mode kun je al deze tussenfilmpjes integraal terugkijken (waarbij de gameplaystukjes er tussenuit geknipt zijn) en dat is zeker de moeite waard. De volledige film van Other M neemt al gauw anderhalf uur in beslag en daarmee kun je op je gemakje nog eens terugkijken welke Metroid-vragen nu eigenlijk beantwoord worden.De emotionele beerput wordt opengetrokken omdat Samus haar leermeester Adam tegenkomt op een Bottle Ship van de Galactic Federation. Er is een noodsignaal vanaf dit gigantische ruimteschip verstuurd en zowel Samus als het Galactic Federation-team van Adam schieten te hulp. Al snel blijkt de situatie gevaarlijker dan voorzien en daarom besluit eenling Samus zich aan te sluiten bij de eenheid van Adam. Dit betekent wel dat ze haar autonomie moet opgeven en moet luisteren naar Adams orders. Geen super missiles totdat hij toestemming geeft en al helemaal geen power bombs zonder het fiat van Adam. Niet bestand tegen het charmeoffensief van Adam gaat lady Samus zonder protest akkoord.

Een jammerlijk besluit, want hierdoor zit schoothondje Samus aan de ketting bij haar baasje en kan ze de speciale krachten waarover ze eigenlijk beschikt lange tijd niet gebruiken. Het voelt als een onnodig kunstmatige restrictie en daarbij helpt het ook niet mee dat haar baas trekjes van een masochistische eikel heeft, want hij geeft vaak pas toestemming om een voorwerp te gebruiken wanneer het kalf al bijna verdronken is. Als Samus geteisterd wordt door extreme hitte mag ze eerst tientallen pondjes van haar levensenergie afzweten voordat asociale Adam overstag gaat en haar toestemming geeft om het hittewerende varia suit te gebruiken. Wanneer vuurvijanden een onneembaar obstakel blijken, wordt Samus eerst het vuur na aan de schenen gelegd voordat ze een ijsstraal krijgt om de vijandigheid mee af te koelen. Hierdoor voelt de bemoeizucht van Adam lange tijd niet aan als die van een bezorgde baas, maar als die van een hinderlijke hork.

Gelukkig ziet ook Adam na een paar speeluren in dat de situatie onhoudbaar is en dat Samus haar volledige wapenarsenaal moet gebruiken om te overleven. Als Samus na een paar uur eindelijk van veel van haar ketens ontdaan wordt, komt Other M los en verandert de game van karakter. In het begin heb je het gevoel een Team Ninja-game te spelen, waarin gevechten vol spectaculaire acties en lenigheid de boventoon voeren en ontdekkingsdrang onderdrukt wordt door de regels die het spel je oplegt. Pas na een uur of vier ben je vaardig genoeg om nieuwe hoekjes en gaatjes in de omgevingen te bereiken om upgrades te verzamelen en pas dan word je overmeesterd door het typische Metroid-gevoel.

Dan merk je ook dat de muziek op het juiste moment aanzwengelt om spanning op te roepen, dat je daadwerkelijk niet weet wat je in de volgende ruimte te wachten staat, dat je koste wat kost door wil spelen om de mysteriën die het Bottle Ship herbergt te ontrafelen. Allemaal elementen waar de Metroid-games om bekend staan. De vrijheid die Team Ninja zich heeft gepermitteerd om een eigen interpretatie van Metroid te maken zorgt ervoor dat je in de eerste uren soms de typische Metroid-sfeer mist, maar betaalt zich uiteindelijk uit wanneer de Metroid-elementen in de Team Ninja-mix gegooid worden en de game naar een hogere versnelling schakelt.

Eén van de grootste vrijheden die Team Ninja heeft genomen is de uitgebreide rol voor verhaalvertelling, die op meer manieren naar voren komt dan alleen via een reeks prachtige filmscènes. De inventieve cameravoering weet telkens te verrassen en werkt enorm sfeerverhogend. Op spannende momenten wordt dikwijls van perspectief gewisseld om verwarring te scheppen. Bij het betreden van een beklemmende ruimte wordt bijvoorbeeld niet gekozen voor het gebruikelijke overzichtsshot, maar voor een schouderperspectief. Je kijkt mee over de schouder van Samus en je weet dat er iets gaat gebeuren, maar de creatieve cameravoering laat je in het ongewisse over het nakende onheil. Een andere keer betreed je een kamer waarin duidelijk iets niet pluis is, maar zorgt de switch naar een eerste persoonperspectief ervoor dat je geen overzicht hebt over de loerende gevaren. Het spelen met de camerastandpunten is een slimme sfeerverhoger die ervoor zorgt dat het boeiende verhaal ook buiten tussenfilmpjes om op een toffe manier verteld wordt.

Bezig blijven Het Bottle Ship bevat genoeg geheimen om je ook na het uitspelen van de game bezig te houden. Zoals we van Metroid-games gewend zijn zitten de omgevingen in Other M tjokvol upgrades die behoorlijk goed verstopt zijn. Als redelijk ijverig verzamelaar had ik na het uitspelen van de game slechts 66% van de voorwerpen gevonden, dus er viel nog genoeg te verzamelen. Na het voltooien van het verhaal worden de verstopplaatsen van de upgrades getoond. Een handige hulp bij het behalen van de 100%-score, maar het maakt de zoektocht wel minder moeilijk en daarmee minder interessant.De gevarieerde omgevingen doen ook een duit in het verhaalvertellingszakje. Of het nu een weldadige jungle, een overwoekerde fabriek, een onherbergzame woestijnruimte of een claustrofobische ijsgrot is, de atmosfeer is altijd beklemmend. Wel is het jammer dat je maar weinig ruimte gelaten wordt om de omgevingen te verkennen doordat onzichtbare muren de ontdekkingsdrang danig inperken. Er zijn talloze upgrades verstopt en daarmee is er een hoop te ontdekken – ook na het uitspelen van het dik tien uur durende hoofdverhaal – maar je loopt toch af en toe tegen de beperkte bewegingsvrijheid aan. Dan weerhoudt een onzichtbare muur je van het verkennen van de aantrekkelijke achtergrondomgevingen en voelt het pad dat je volgt iets te veel aan als een vastomlijnd kader in plaats van een onontgonnen ontdekkingstocht.

Toch is de begrenzing zelden hinderlijk doordat je op andere manieren volop beziggehouden wordt. Vooral de gevechten zijn razend interessant door het Team Ninja-sausje dat er overheen gegoten is. De nadruk ligt meer op korteafstandsgevechten waarin je moet ontwijken en counteren dan op het van een afstandje inzetten van superkrachtige wapens. Other M is daarmee trouwer aan de klassieke Metroid-gameplay dan bijvoorbeeld de Metroid Prime-trilogie, waarin schietgevechten op afstand een prominentere rol vervullen. In Other M is Samus een lenige superheldin die liever bovenop vijanden springt om ze met een charge beam een genadeschot te geven dan secundaire wapens als raketten inzet om een zware klap toe te dienen.

Deels heeft dat ook te maken met de manier waarop je raketten gebruikt. Het overgrote deel van de game bestuur je Samus door de Wii-mote horizontaal te houden, via de pijltjestoetsen te navigeren en via de actieknoppen aan te vallen of te springen. Voor het gebruik van de krachtige raketten moet je de Wii-mote op het scherm richten, waarna de game overschakelt naar een eerste persoonperspectief en je moet mikken om een vijand in je vizier te krijgen. Aan het begin lijkt de perspectiefwisseling vooral een gimmick die je ervan weerhoudt om te frequent raketten af te vuren, maar later in de game wordt hier in gevechten goed gebruik van gemaakt, waardoor de strijd tegen schermvullende eindbazen extra heftig wordt.Conclusie: Metroid: Other M komt vrij traag op gang, maar na een paar uur laat de game zijn ware aard zien. Dan blijkt dat Other M een heerlijke mix van Metroid-elementen en Team Ninja-invloeden is. Om het begin te omschrijven als een zure appel waar je doorheen moet bijten gaat te ver, maar je kunt wel stellen dat een geduldige Metroid-fan pas na een paar uur volop beloond wordt met een volwaardige Metroid-game die uitblinkt met een ijzersterke cameravoering en die een hoop vragen over het verleden van Samus beantwoordt. Na dik tien uur avonturieren is er daarom slechts één conclusie te trekken: missie geslaagd.