Mushroom Men: The Spore Wars

Recensie(s)

Pax is een paddestoel en is alleen, alleen in de wijde wereld. Hoe dat zo? Hij is de overgebleven paddestoel die wordt beschermd door duistere krachten die sommige paddestoelen bezitten. De rest van je familie is dood en ook de buurpaddestoeltjes en buurpaddestoellientjes zijn niet aan de brute paddestoelmoordenaars ontsnapt. Omdat dit allemaal plaatsvond toen je nog klein was, kun je je niks van deze zwarte dag herinneren. Nu loop je daar als nomaad alleen in Ermelo terwijl je omringd wordt door paddestoelen die je niet kent. Omdat zij toevallig een feest aan het organiseren zijn en jij, als onbekende die toch iets moet doen, mag meehelpen. Maar dat kan natuurlijk niet met het gereedschap dat je nu op zak hebt, je moet een betere zien te krijgen. Gelukkig liggen er overal eitjes die handige benodigheden bevatten, waardoor je al snel betere vindt. Vervolgens krijgt Pax een paar opdrachten en als beloning mag hij een meteoriet/kristal/diamant vasthouden, Ermelo staat immers bekend om zijn pareltjes. Wanneer Pax in de buurt van deze stralende steen komt, absorbeert hij de meteoriet waardoor iedereen boos wordt. En zo begin je aan je reis om een meteoriet te zoeken die je niet absorbeert, voor de mensen in Ermelo.

De reis bestaat veelal uit gebieden verkennen, eitjes zoeken, hier en daar wat puzzeltjes oplossen en veel springen. De hele sfeer doet wat denken aan die van Banjo-Kazooie. Dit komt door het feit dat de paddo’s niet praten, maar een soort gebrabbel uitkramen en dat de vibe van de levels iets weg hebben van het spel van Rare. Ook de vijanden hebben hetzelfde soort charme als de illustere klassiekers. In plaats van gemuteerde, onherkenbare griezels hebben we in Mushroom Men voornamelijk last van overactieve mollen die Ermelo flink omwoelen en bepaald geen vriendjes zijn met het paddenstoelenvolkje.

Naarmate je verder komt (uiteraard absorbeer je elke meteoriet die je tegenkomt…), verschijnen nieuwe vijanden ten tonele. Kevers en gemuteerde konijnen moet je van je afslaan met allerhande nieuwe wapens die onderweg gevonden kunnen worden. Denk hierbij aan een kettingzaag of scheermes aan een houten takje. Aan het eind van een level kom je uiteraard weer extra sterke eindbazen tegen, zoals een grote mol annex walrus (Midas Dekkers natte droom!) of een konijn gekruist met een hert. Uiteraard hebben deze een zwakke plek die aangevallen kan worden. Zo moet de walrusmol verslagen worden door een paal op hem te laten vallen.

In veel games heb je een levensbalk, maar in Mushroom Men wordt er gewoon een stuk van je hersens zichtbaar. Grappig is om te zien dat paddomennekes een stuk grotere hersens hebben dan een normaal mens. Zou het dan toch waar zijn dat alles in Ermelo groter is? (Red – De binnenkant van broek niet gezien Aron?) Grappig zijn ook de minigames die in het spel verweven zijn. Waar het voor een normale paddestoel de normaalste zaak van de wereld is om van houten balk naar balk te springen, maken ze er in Ermelo er een minigame van. Zo moet je sprongen timen terwijl er allerlei voorwerpen naar beneden denderen. Dit is om de gamer even wakker te houden en biedt een welkome afwisseling op het verslaan van allerlei gespuis en kriebelbeestjes.

Conclusie: Mushroom Men The Spore Wars is een hele leuke en vermakelijke Wii-game. De game biedt genoeg om door te gaan als een oké avonturenspel. Zo is het verhaal boeiend, is er genoeg te zoeken, zijn er puzzels om op te lossen, minigames en heel veel springen. Al met al valt er genoeg lol te beleven in Ermelo als je de schietpartijen van Hoorn zat bent.