Hawk

Dirt (2008) gaat Isobel Campbell op Hawk opnieuw de samenwerking aan met Mark Lanegan. Op inmiddels bekende wijze vertellen de twee verhalen over verlies, lust en spijt geplaatst in een land dat enerzijds schimmig en anderzijds verlicht is. Het soort van emotionele terrein waarop de auteurs Larry McMurty en Cormac McCarthy zich begeven en de klassieke nummers van Nancy & Lee zich afspelen. Bekend terrein ook voor de mensen die de eerste twee albums goed kennen. Maar Hawk - geschreven, geproduceerd en gearrangeerd door Campbell - heeft veel meer te bieden en klinkt in benadering anders dan haar voorgangers, dwingender. Zoals op de nummers waar de Amerikaanse songwriter Willy Mason te gast is.

In Get Behind Me klinken de echo's van Bob Dylan door ten tijde van Highway 61 Revisited, terwijl You Won't Let Me Down Again dat typische desolate woestijngevoel oproept: "A crack in the mirror tells of seven years of pain / And you won't let me down again," gromt Lanegan met zijn onmiskenbare bariton, terwijl ex Smashing Pumpkins gitarist James Iha speelt. Het titelnummer is instrumentaal, gebouwd rond een lopende bluesbaslijn en met Come Undone toont Isobel Campbell eens te meer dat ze een heel goed gevoel heeft voor ballads. Nooit eerder maakte ze zo'n genrespecifiek nummer, "It's got me on my knees / Tearing up my heart / Shakin' at my bones / Tearing me apart." Ook op Lately klinkt Campbells voorliefde voor Bob Dylan weer door, "most of the time all I listen to is Dylan anyway. I marvel at Bob Dylan all the time. So it's a natural thing for me to do."