Napoleon: Total War

Recensie(s)

Ik ben één van de weinige gamers die zonder al te veel problemen heeft kunnen genieten van Empire: Total War. De klaagzang van crashende games, niet werkende videokaarten en het uitblijven van broodnodige patches is dus aan mij voorbij gegaan. Maar toch, de game was niet perfect. Zo heb ik me gruwelijk geïrriteerd aan de belachelijk lange laadtijden en haalde de computergestuurde tegenstander soms onverklaarbare acties uit. Ontwikkelaar Creative Assembly heeft dus wat goed te maken bij haar fans en probeert dat te doen met Napoleon: Total War.

Napoleon is een volledig losstaand spel en dus geen uitbreiding, maar dat zie je eigenlijk niet. Als je de game opstart en aan de slag gaat met de campagne, is het één en al herkenbaarheid. Je hebt in de verschillende steden dezelfde soort upgrades, per provincie zijn er altijd wel één of twee plaatsen waar je mijnen of plantages kunt neerzetten en ook de eenheden hebben veel weg van Empire. Nu is dat op zich best logisch als je bedenkt dat het spel zich in ongeveer dezelfde periode afspeelt. Maar waarom zou je dit spel dan gaan spelen als je Empire al hebt?

Het grote visitekaartje van de game is het verhaal. In een aantal verschillende campagnes ontdek je hoe Napoleon van een klein mannetje uitgroeit tot de keizer van zijn Franse Rijk. In de previewcode die wij mochten spelen waren er twee campagnes beschikbaar, waarvan de eerste als tutorial wordt gebracht. Het toffe aan deze opzet is dat je echt historische evenementen naspeelt. Na de tutorial beland je in het jaar 1796, waar je de veldtocht van Italië naspeelt. Doel daarvan is het Oostenrijkse leger van de kaart te vegen.

Je begint de missie met een enkele stad, twee legers en vijf andere landen. Elke natie heeft zijn eigen agenda en het is belangrijk om vriendschappen te sluiten. Daar kwam ik bij mijn eerste speelsessie achter toen ik met de twee legers twee verschillende steden van twee verschillende naties aanviel. Omdat een derde natie een militaire alliantie met hen had gevormd, had ik na een half uur spelen gelijk een groot probleem. Ik had te weinig steden om genoeg geld te genereren voor een leger en mijn bestaande krijgsmacht werd door de vijandige overmacht vernietigd.

Een les wijzer waagde ik nog een poging en concentreerde ik me volledig op de vervelende Oostenrijkers. Daarnaast sloot ik gelijk een alliantie met de Sardiniërs, net als Napoleon in het echt deed. Zodoende haalde ik geld op via trade agreement en hoefde ik mijn steden die in de buurt van de Sardinische grens lagen minder goed te verdedigen. Hierdoor kwam er meer geld vrij om te investeren in infrastructuur en de economie, zodat er uiteindelijk een leger opgebouwd werd en de grote aanval ingezet kon worden.

Maar diplomatie alleen is niet genoeg om de vijanden te slim af te zijn, omdat er een aantal zaken zijn die een onverwachte wending aan de strijd kunnen geven. Ten eerste is er de invloed van het weer. In plaats van dat het spel per beurt overgaat van lente naar winter, duren de beurten in Napoleon ‘slechts’ twee weken. Daardoor blijft een bepaald weertype langer hangen. In de zomer heb je over het algemeen de beste weersomstandigheden om te vechten. De herfst brengt bijvoorbeeld regen waardoor wapens kunnen haperen en in de winter lopen de troepen langzamer door de sneeuw. Naar aanleiding van de omstandigheden is het verstandig de tactiek daarop aan te passen. In de regen vertrouw ik bijvoorbeeld meer om mijn cavaleriebataljon en laat ik mijn troep eerder grijpen naar de bajonetten dan dat ik keurig op een rijtje ga staan schieten.

Het tweede grote verschil is het reliëf. Nu zitten er in Empire al heel wat locaties waar je te maken hebt met wat hoogteverschil, maar in Napoleon is het eigenlijk elke keer raak. Je hebt echt hoge heuvels waar je met jouw paarden op hoge snelheid vanaf kunt rennen en je hebt stukken waarbij er kleine hoogteverschillen zijn. Als je bij dat laatste niet goed oplet, knal je met jouw kanon een kogel de grond in, omdat hij net voor een klein heuveltje stond. Hierdoor kaatst de kogel een compleet andere kant op en geef je de tegenstander kans jouw kanonnen kapot te meppen.

De previewcode voelt goed aan. Er zijn misschien iets te veel elementen die bekend overkomen, maar de manier waarop het verhaal wordt gebracht en het vooruitzicht van honderden nieuwe gevechten doen ons deugd. Daarnaast lijken de vervelende technische problemen uit Empire opgelost en worden gevechten bijvoorbeeld veel sneller ingeladen. Er lijkt geen vuiltje aan de lucht voor onze kleine Franse vriend.

Napoleon. Ik ken hem enkel uit de geschiedenisboekjes en van de zure ballen. De beste man werd in de achttiende eeuw geboren op Corsica en bleek al snel een ijverig ventje te zijn. Hij maakte een bliksemcarrière in het Franse leger en speelde uiteindelijk een belangrijke rol in de Franse Revolutie, waarna hij als staatshoofd en later als keizer regeerde. Zijn veroveringen in Europa en Afrika gingen de geschiedenisboeken in en ook Nederland viel ten prooi aan zijn veroveringszucht. De Franse overheersing en de stichting van de Bataafse Republiek zorgden ervoor dat in onze taal verschillende Franse woorden zijn opgenomen. En voor eenieder niet zat op te letten op school: nu is er mooi Napoleon: Total War.

Voor het eerst zet de Total War-serie een historisch figuur zo centraal. Het moet leiden tot een boeiend verhaal, waarbij je Napoleon volgt van zijn jonge jaren tot uiteindelijk de legendarische slag bij Waterloo. Maar de voorgaande zin verklapt eigenlijk al een beetje dat die insteek niet helemaal uit de verf komt. De game bestaat uit vier campagnes, waarvan één tutorial en twee campagnes die niet veel meer zijn dan een verplicht opwarmertje voor de laatste. De slag om Italië (de eerste echte campagne) en de slag om Egypte (de tweede) geeft de speler slechts een deel van de mogelijkheden. Er is geen of weinig nadruk op de zeeslagen en diplomatieke relaties aangaan is bijna onmogelijk. Ook hebben deze campagnes een zeer zware tijdsdruk. De eerste keer verspilde ik teveel tijd aan het langzaam veroveren van nabijgelegen steden, waardoor ik binnen de gestelde termijn niet de ‘verplichte’ steden onder mijn controle had. Bij de tweede poging ging ik gelijk met mijn leger naar de stad die ik moest hebben en had ik binnen een half uur de eerste campagne gehaald. Het geeft een raar gevoel. Voor de tweede campagne geldt eigenlijk hetzelfde en zodoende worstel je jezelf door drie ‘verplichte’ uren.

Maar (!) in de Europese campagne komt de game tot zijn recht. Op een enorme speelmap moet je proberen Europa te veroveren. Daarbij krijgt de speler te maken met een aantal kleine staatjes, maar ook een aantal enorme, zoals Engeland, Pruisen, Oostenrijk, Rusland en het Ottomaanse Rijk. De grote landen hebben de handen ineen geslagen en willen er alles aan doen om Napoleon van de kaart te vegen. Daarmee is de vibe van Napoleon compleet anders dan bij Empire. Want waar je daar met diplomatiek gelul oorlog aardig kon vermeden, heb je in Napoleon geen andere keuze dan je te richten op een geoliede oorlogsmachine. Je zult immers altijd op voet van oorlog leven met de eerdergenoemde rijken.

Speel tegen je vriendenNieuw in Napoleon is de mogelijkheid om bij elk gevecht te kiezen om de strijd aan te gaan met een menselijke tegenstander door middel van de ‘drop-in battles’. Hierdoor ontloop je het probleem van de kunstmatige intelligentie die wat rare dingen doet, maar loop je ook het risico om keihard in de pan te worden gehakt door de reïncarnatie van Sunzi, Ghengis Kahn of Alexander de Grote .Tegelijkertijd moet er ook geld worden gestopt in de infrastructuur, het bouwen van nieuwe boerderijen en houtzagerijen, en natuurlijk het laten floreren van jouw steden. Op deze manier komt er steeds meer geld binnen om jouw enorme leger te bekostigen. Het hele managementsysteem op de campaign map is dus niet verdwenen, maar het zwaartepunt is komen te liggen bij het voeren van oorlog.

De gevechten waren in Empire goed uitgewerkt, maar technisch gezien liep het verre van vlekkeloos. Bij het opstarten van een gevecht moest er lang gewacht worden en als je eenmaal aan het spelen was, lag de regelmatig terugkerende crash op de loer. Bij Napoleon heeft men de zaakjes een stuk beter voor elkaar. Zo zijn de laadtijden met zijn vijftien tot twintig seconden bijna verwaarloosbaar geworden en is de game geen enkele keer gecrasht. Eindelijk krijgt de speler de kans om met volle teugen te genieten van het strijdgewoel.

Want uiteindelijk draait het bij de Total War-serie om de gevechten. Grote verschillen ten opzichte van de Empire-gevechten zijn er niet. Het enige dat opvalt is dat er meer gespeeld wordt met hoogteverschillen. Zo speelde ik een prachtige slag om de stad Turijn. Mijn leger was vele malen kleiner dan dat van de vijand, maar omdat ik bovenop een berg begon, had ik gelijk een belachelijk groot voordeel. Met mijn kanonnen schoot ik van een afstand op de vijand en als het hen lukte om bij de voet van de berg te komen, dan moesten zij nog omhoog. En laat ik tijdens hun klim nou net al mijn infanterie er hebben neergezet, waardoor ze zo weer naar beneden werden geschoten. Na een heerlijk gevecht verscheen de tekst ‘Heroic Victory’ in beeld en ik zat met een grote grijns achter het beeldscherm. Dit is een voorbeeld van groot hoogteverschil, maar er zijn ook kleinere te vinden. Als je aan het begin van een slag niet oplet, dan zou het zomaar kunnen dat je jouw kanonnen achter een kleine verhoging zet en zij niks anders kunnen dan keihard in de grond schieten.

Buiten deze verandering is het vooral meer van hetzelfde. Tactiek speelt nog altijd een hele grote rol. Wie zijn infanterie niet op de juiste manier opstelt, wordt zo in de pan gehakt. Wie niet op de cavalerie van de vijand let, moet dat later zwaar bekopen en wie in de vuurlinie van een vijandelijk kanon loopt, heeft een grote kans dat hij getrakteerd wordt op een kogel tegen zijn bakkes. In Napoleon: Total War doe je alles stapje voor stapje en blijf je vooral goed nadenken. Het maakt elk gevecht een genot om te spelen, vooral op de momenten dat je met een op papier zwakker leger weet te winnen.

Toch is het RTS-gedeelte van de game nog niet perfect. In veel gevechten maakt de vijand verstandige keuzes, maar er zijn ook momenten waarbij je niks anders kunt concluderen dat er tijdens de ontwikkeling iets mis is gegaan. Het is niet echt slim als je dertig infanteriebataljons één voor één een fort instuurt, wetende dat achter de poort dertig kanonnen en honderden geweren op je staan gericht. Daarnaast heb ik cavalerie gezien die in het bereik van mijn vuurlinie lekker langs al mijn eenheden liep. Denk een beetje aan de film Braveheart, maar in plaats van het toespreken van de Schotten, gaat de held dat doen bij de Engelsen. Tja, dan ben je wel erg levensmoe.

Napoleon levert dus wat gemengde gevoelens op, maar aan het eind van de dag is het een erg goed spel. De derde campagne zal je uren weten bezig te houden en daarnaast valt er nog een hoop te beleven, Zo zijn er bijvoorbeeld de historische gevechten, waarbij je een enorme veldslag voor je kiezen krijgt en je maar moet zien hoe je dat overleeft. En uiteraard is er de optie om het tegen Napoleon op te nemen, waardoor de campagne een compleet andere wending krijgt. Conclusie: Napoleon: Total War is wederom een goede Total War-game. De schaal waarin de gevechten zich afspelen is indrukwekkend en in tegenstelling tot Empire loopt de game gewoon goed. Spelers die Empire gespeeld hebben, zullen hier en daar een déjà vu-gevoel krijgen, maar de tactiek die je in de gevechten kunt stoppen doen dat snel vergeten. Toch heeft de game te maken met vervelende schoonheidsfoutjes. De aanloop naar de Europese campagne is te lang en vijanden maken soms onbegrijpelijke keuzes.