Autobiografie van rood

Recensie(s)

NBD|Biblion recensie
De Canadese Anne Carson (1950) oogstte lof (en prijzen) voor haar fantasievole modernisering van de mythe van Herakles en Gerion. Het gevleugeld rood monster Gerion wordt door Herakles gedood en beroofd van de kudde rode runderen die hij hoedt. Carson wijkt volkomen af van dit verhaal en beroept zich op de Gerion-fragmenten van Stesichoros, die zij in vertaling aan haar romangedicht (zij noemt het zelf een 'romance') laat voorafgaan. In haar versie is het een liefdesverhaal geworden en staat het leven van Gerion, als hij Herakles heeft ontmoet, geheel in het teken van hun beider passie voor elkaar. Herakles laat Gerion in de steek, maar acht jaar later komen ze elkaar in Buenos Aires weer tegen. De kleur rood en de vulkanen die veelvuldig in de tekst voorkomen, staan voor hun gepassioneerde gevoelens. Overigens is het in 47 betrekkelijk korte hoofdstukken opgedeelde verhaal van een opmerkelijke gevarieerdheid en is de poëtische vorm nauwelijks dwingend te noemen. Carson permitteert zich zowel naar inhoud als naar vorm een grote mate van vrijheid, waardoor de tekst zelf iets vulkanisch krijgt en structuurloosheid als principe lijkt te hanteren. Onmogelijk samen te vatten; hier dan maar een scherf: 'het bestaan van rood ontkennen is het bestaan van mysterie ontkennen'.
(Biblion recensie, T. van Deel)