Boze tongen pap ed

Beschrijving

Volledige beschrijving

Inkijkexemplaar (11)

Alle reviews (1)

Gemiddelde beoordeling:

 VLIJT EN JOLIJT UIT BELGIË

2 december 2007 | Antwerpen

Dit derde deel rondt op een vrij grimmige manier een nogal unieke trilogie in de Nederlandse literatuur af. Het goddelijke monster was een stuk Lanoye-entertainement maar Zwarte tranen was al een stuk sarcastischer en Boze tongen is het duidelijke bewijs dat Tom Lanoye op en degelijk en doorwrocht literair werk gemikt heeft. En daar is hij uiteraard overtuigend in geslaagd. Maar toch was ik niet ongelukkig dat ik het woord EINDE zag ik opdoemen. Want je kan dit genre niet blijven uitmelken anders begin je te zeuren en dàt zat in sommige hoofdstukken wel te lonken. De zelfdoding van één van de zonen in een homosauna is hier een frappant voorbeeld van. Maar het blijft een feit dat deze trilogie iets is om als Nederlandstalige trots op te zijn. In Boze tongen vinden we onze goede 'vrienden' en 'vriendinnen' uit de vorige twee delen ofwel in leven en niet in welzijn ofwel niet in leven en wel in welzijn terug. Het hele deel draait erom dat Katrien Deschrijver haar aangezicht geschonden heeft, geheel en al express. Waarom en hoe ze dat gedaan heeft ga ik hier niet vertellen want dat maakt juist één van de spanningselementen van het boek uit. Dat geschonden gezicht is natuurlijk een symboliek voor de ondergang van de familie en aftakeling van morele en andere waarden in het land. De aftakeling in de clan-Deschrijver gaat gestaag verder. Katrien nukkig in de gevangenis met een dossier dat inmiddels al uit verschillende zware mappen bestaat. Vader Deschrijver blijft nog altijd verdwenen ook al houdt hij vermomd het hele reilen en zeilen nauwlettend in de gaten. Boer Leo komt in financiële moeilijkheden en zoekt contact met zijn verdwenen broer. Zoon Steven is al zijn capaciteiten ten spijt naar Miami gevlucht na een inzinking en aan het licht gebrachte frauduleuze praktijken, letterlijk en figuurlijk genaaid door corrupte raadgevers. Xandra, de vrouw uit het verstandshuwelijk, is met hem meegegaan met littekens op haar gezicht van de aanslag op de supermarkt die ze overleefde en littekens op haar ziel omwille van Jonaske die de aanval niet overleefde. Gudrun die haar dementerende mama Elvire wil verzorgen maar daar uiteindelijk niet toe geschikt is. Zoon Bruno die nu helemaal met zijn verleden gebroken heeft tracht met eigen middelen en zonder misbruik te maken van zijn bekende naam een zaak op te starten. Onderzoeksrechter De Decker die van het dossier Deschrijver is afgezet en definitief zijn toekomst beslechtte door op een benefiet een portie mosselen te verorberen blijft echter de Deschrijverclan achtervolgen zij het wel via collega's die vroeger zijn tipgevers waren. De enigen voor wie het leven er wel zonniger op geworden is zijn tante Milou en Madeleine die als God in Frankrijk, floreren, ver weg van alle schandalen, in de villa waar Katrien Dirk per ongeluk neerschoot. Van deze literaire soap gaan we nog lang kunnen nagenieten als een of ander vernuftige geest zo slim is om er televisie van te maken want daar zijn de boeken alle drie natuurlijk helemaal op afgestemd. De taalvirtuositeit zijn we dan natuurlijk voor een stuk kwijt. Alhoewel als ze Lanoye himself de dialogen laten schrijven zal ook daar niet kunnen over geklaagd worden. De dag dat deze soap op kijkend Vlaanderen zal losgelaten worden zal een mijlpaal in de geschiedenis worden en een nachtmerrie voor de huisartsen van wacht want de beroertes zullen waarschijnlijk niet te tellen zijn indien er geen censuur uitgevoerd wordt. Ze kunnen beter per wijk een medische hulppost uitzetten zoals men ooit in de bioscopen deed toen de film The exorcist van start ging. Met deze trilogie heeft Tom Lanoye uiteraard zijn reputatie van provocerend literator voor goed bevestigd. Hij heeft ook aangetoond hoe rijk taal kan zijn als je er op de juiste manier weet mee om te gaan. (André Oyen)

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

 VLIJT EN JOLIJT UIT BELGIË

2 december 2007 | Antwerpen

Dit derde deel rondt op een vrij grimmige manier een nogal unieke trilogie in de Nederlandse literatuur af. Het goddelijke monster was een stuk Lanoye-entertainement maar Zwarte tranen was al een stuk sarcastischer en Boze tongen is het duidelijke bewijs dat Tom Lanoye op en degelijk en doorwrocht literair werk gemikt heeft. En daar is hij uiteraard overtuigend in geslaagd. Maar toch was ik niet ongelukkig dat ik het woord EINDE zag ik opdoemen. Want je kan dit genre niet blijven uitmelken anders begin je te zeuren en dàt zat in sommige hoofdstukken wel te lonken. De zelfdoding van één van de zonen in een homosauna is hier een frappant voorbeeld van. Maar het blijft een feit dat deze trilogie iets is om als Nederlandstalige trots op te zijn. In Boze tongen vinden we onze goede 'vrienden' en 'vriendinnen' uit de vorige twee delen ofwel in leven en niet in welzijn ofwel niet in leven en wel in welzijn terug. Het hele deel draait erom dat Katrien Deschrijver haar aangezicht geschonden heeft, geheel en al express. Waarom en hoe ze dat gedaan heeft ga ik hier niet vertellen want dat maakt juist één van de spanningselementen van het boek uit. Dat geschonden gezicht is natuurlijk een symboliek voor de ondergang van de familie en aftakeling van morele en andere waarden in het land. De aftakeling in de clan-Deschrijver gaat gestaag verder. Katrien nukkig in de gevangenis met een dossier dat inmiddels al uit verschillende zware mappen bestaat. Vader Deschrijver blijft nog altijd verdwenen ook al houdt hij vermomd het hele reilen en zeilen nauwlettend in de gaten. Boer Leo komt in financiële moeilijkheden en zoekt contact met zijn verdwenen broer. Zoon Steven is al zijn capaciteiten ten spijt naar Miami gevlucht na een inzinking en aan het licht gebrachte frauduleuze praktijken, letterlijk en figuurlijk genaaid door corrupte raadgevers. Xandra, de vrouw uit het verstandshuwelijk, is met hem meegegaan met littekens op haar gezicht van de aanslag op de supermarkt die ze overleefde en littekens op haar ziel omwille van Jonaske die de aanval niet overleefde. Gudrun die haar dementerende mama Elvire wil verzorgen maar daar uiteindelijk niet toe geschikt is. Zoon Bruno die nu helemaal met zijn verleden gebroken heeft tracht met eigen middelen en zonder misbruik te maken van zijn bekende naam een zaak op te starten. Onderzoeksrechter De Decker die van het dossier Deschrijver is afgezet en definitief zijn toekomst beslechtte door op een benefiet een portie mosselen te verorberen blijft echter de Deschrijverclan achtervolgen zij het wel via collega's die vroeger zijn tipgevers waren. De enigen voor wie het leven er wel zonniger op geworden is zijn tante Milou en Madeleine die als God in Frankrijk, floreren, ver weg van alle schandalen, in de villa waar Katrien Dirk per ongeluk neerschoot. Van deze literaire soap gaan we nog lang kunnen nagenieten als een of ander vernuftige geest zo slim is om er televisie van te maken want daar zijn de boeken alle drie natuurlijk helemaal op afgestemd. De taalvirtuositeit zijn we dan natuurlijk voor een stuk kwijt. Alhoewel als ze Lanoye himself de dialogen laten schrijven zal ook daar niet kunnen over geklaagd worden. De dag dat deze soap op kijkend Vlaanderen zal losgelaten worden zal een mijlpaal in de geschiedenis worden en een nachtmerrie voor de huisartsen van wacht want de beroertes zullen waarschijnlijk niet te tellen zijn indien er geen censuur uitgevoerd wordt. Ze kunnen beter per wijk een medische hulppost uitzetten zoals men ooit in de bioscopen deed toen de film The exorcist van start ging. Met deze trilogie heeft Tom Lanoye uiteraard zijn reputatie van provocerend literator voor goed bevestigd. Hij heeft ook aangetoond hoe rijk taal kan zijn als je er op de juiste manier weet mee om te gaan. (André Oyen)

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

Meer reviews

2ehands exemplaren (14)

Conditie	Verkoper	Prijs
Als nieuw Bekijk exemplaar	Verkoper: Jan de Groot 5 stemmen Het aantal sterren toont de klantwaardering voor deze verkoper op bol.com.	€ 7,00
Als nieuw Bekijk exemplaar	Verkoper: jannienke 1 stemmen Het aantal sterren toont de klantwaardering voor deze verkoper op bol.com.	€ 7,00
Als nieuw "Met dubbele omslag in uitstekende staat." Bekijk exemplaar	Verkoper: Tijdgeest 232 stemmen Het aantal sterren toont de klantwaardering voor deze verkoper op bol.com.	€ 12,95

Alle 2ehands exemplaren

Productinformatie

Auteur

Tom Lanoye

Overige betrokkenen

Anni Van Landeghem

Taal

Nederlands

Afmetingen

42x200x126 mm

Gewicht

542 gr

Druk

1

ISBN10

9044601245

ISBN13

9789044601244

Je vindt dit boek in

Categorieën

Nederlandse boeken > Literatuur > Romans

Locatie

Europa

Trefwoord(en)

Belgie , Corruptie , Decadentie

Ook verkrijgbaar

Meer boeken met dezelfde kenmerken

Selecteer één of meer kenmerken:

Alle reviews (1)

2 december 2007 | Antwerpen

Dit derde deel rondt op een vrij grimmige manier een nogal unieke trilogie in de Nederlandse literatuur af. Het goddelijke monster was een stuk Lanoye-entertainement maar Zwarte tranen was al een stuk sarcastischer en Boze tongen is het duidelijke bewijs dat Tom Lanoye op en degelijk en doorwrocht literair werk gemikt heeft. En daar is hij uiteraard overtuigend in geslaagd. Maar toch was ik niet ongelukkig dat ik het woord EINDE zag ik opdoemen. Want je kan dit genre niet blijven uitmelken anders begin je te zeuren en dàt zat in sommige hoofdstukken wel te lonken. De zelfdoding van één van de zonen in een homosauna is hier een frappant voorbeeld van. Maar het blijft een feit dat deze trilogie iets is om als Nederlandstalige trots op te zijn. In Boze tongen vinden we onze goede 'vrienden' en 'vriendinnen' uit de vorige twee delen ofwel in leven en niet in welzijn ofwel niet in leven en wel in welzijn terug. Het hele deel draait erom dat Katrien Deschrijver haar aangezicht geschonden heeft, geheel en al express. Waarom en hoe ze dat gedaan heeft ga ik hier niet vertellen want dat maakt juist één van de spanningselementen van het boek uit. Dat geschonden gezicht is natuurlijk een symboliek voor de ondergang van de familie en aftakeling van morele en andere waarden in het land. De aftakeling in de clan-Deschrijver gaat gestaag verder. Katrien nukkig in de gevangenis met een dossier dat inmiddels al uit verschillende zware mappen bestaat. Vader Deschrijver blijft nog altijd verdwenen ook al houdt hij vermomd het hele reilen en zeilen nauwlettend in de gaten. Boer Leo komt in financiële moeilijkheden en zoekt contact met zijn verdwenen broer. Zoon Steven is al zijn capaciteiten ten spijt naar Miami gevlucht na een inzinking en aan het licht gebrachte frauduleuze praktijken, letterlijk en figuurlijk genaaid door corrupte raadgevers. Xandra, de vrouw uit het verstandshuwelijk, is met hem meegegaan met littekens op haar gezicht van de aanslag op de supermarkt die ze overleefde en littekens op haar ziel omwille van Jonaske die de aanval niet overleefde. Gudrun die haar dementerende mama Elvire wil verzorgen maar daar uiteindelijk niet toe geschikt is. Zoon Bruno die nu helemaal met zijn verleden gebroken heeft tracht met eigen middelen en zonder misbruik te maken van zijn bekende naam een zaak op te starten. Onderzoeksrechter De Decker die van het dossier Deschrijver is afgezet en definitief zijn toekomst beslechtte door op een benefiet een portie mosselen te verorberen blijft echter de Deschrijverclan achtervolgen zij het wel via collega's die vroeger zijn tipgevers waren. De enigen voor wie het leven er wel zonniger op geworden is zijn tante Milou en Madeleine die als God in Frankrijk, floreren, ver weg van alle schandalen, in de villa waar Katrien Dirk per ongeluk neerschoot. Van deze literaire soap gaan we nog lang kunnen nagenieten als een of ander vernuftige geest zo slim is om er televisie van te maken want daar zijn de boeken alle drie natuurlijk helemaal op afgestemd. De taalvirtuositeit zijn we dan natuurlijk voor een stuk kwijt. Alhoewel als ze Lanoye himself de dialogen laten schrijven zal ook daar niet kunnen over geklaagd worden. De dag dat deze soap op kijkend Vlaanderen zal losgelaten worden zal een mijlpaal in de geschiedenis worden en een nachtmerrie voor de huisartsen van wacht want de beroertes zullen waarschijnlijk niet te tellen zijn indien er geen censuur uitgevoerd wordt. Ze kunnen beter per wijk een medische hulppost uitzetten zoals men ooit in de bioscopen deed toen de film The exorcist van start ging. Met deze trilogie heeft Tom Lanoye uiteraard zijn reputatie van provocerend literator voor goed bevestigd. Hij heeft ook aangetoond hoe rijk taal kan zijn als je er op de juiste manier weet mee om te gaan. (André Oyen)

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

2 december 2007 | Antwerpen

Dit derde deel rondt op een vrij grimmige manier een nogal unieke trilogie in de Nederlandse literatuur af. Het goddelijke monster was een stuk Lanoye-entertainement maar Zwarte tranen was al een stuk sarcastischer en Boze tongen is het duidelijke bewijs dat Tom Lanoye op en degelijk en doorwrocht literair werk gemikt heeft. En daar is hij uiteraard overtuigend in geslaagd. Maar toch was ik niet ongelukkig dat ik het woord EINDE zag ik opdoemen. Want je kan dit genre niet blijven uitmelken anders begin je te zeuren en dàt zat in sommige hoofdstukken wel te lonken. De zelfdoding van één van de zonen in een homosauna is hier een frappant voorbeeld van. Maar het blijft een feit dat deze trilogie iets is om als Nederlandstalige trots op te zijn. In Boze tongen vinden we onze goede 'vrienden' en 'vriendinnen' uit de vorige twee delen ofwel in leven en niet in welzijn ofwel niet in leven en wel in welzijn terug. Het hele deel draait erom dat Katrien Deschrijver haar aangezicht geschonden heeft, geheel en al express. Waarom en hoe ze dat gedaan heeft ga ik hier niet vertellen want dat maakt juist één van de spanningselementen van het boek uit. Dat geschonden gezicht is natuurlijk een symboliek voor de ondergang van de familie en aftakeling van morele en andere waarden in het land. De aftakeling in de clan-Deschrijver gaat gestaag verder. Katrien nukkig in de gevangenis met een dossier dat inmiddels al uit verschillende zware mappen bestaat. Vader Deschrijver blijft nog altijd verdwenen ook al houdt hij vermomd het hele reilen en zeilen nauwlettend in de gaten. Boer Leo komt in financiële moeilijkheden en zoekt contact met zijn verdwenen broer. Zoon Steven is al zijn capaciteiten ten spijt naar Miami gevlucht na een inzinking en aan het licht gebrachte frauduleuze praktijken, letterlijk en figuurlijk genaaid door corrupte raadgevers. Xandra, de vrouw uit het verstandshuwelijk, is met hem meegegaan met littekens op haar gezicht van de aanslag op de supermarkt die ze overleefde en littekens op haar ziel omwille van Jonaske die de aanval niet overleefde. Gudrun die haar dementerende mama Elvire wil verzorgen maar daar uiteindelijk niet toe geschikt is. Zoon Bruno die nu helemaal met zijn verleden gebroken heeft tracht met eigen middelen en zonder misbruik te maken van zijn bekende naam een zaak op te starten. Onderzoeksrechter De Decker die van het dossier Deschrijver is afgezet en definitief zijn toekomst beslechtte door op een benefiet een portie mosselen te verorberen blijft echter de Deschrijverclan achtervolgen zij het wel via collega's die vroeger zijn tipgevers waren. De enigen voor wie het leven er wel zonniger op geworden is zijn tante Milou en Madeleine die als God in Frankrijk, floreren, ver weg van alle schandalen, in de villa waar Katrien Dirk per ongeluk neerschoot. Van deze literaire soap gaan we nog lang kunnen nagenieten als een of ander vernuftige geest zo slim is om er televisie van te maken want daar zijn de boeken alle drie natuurlijk helemaal op afgestemd. De taalvirtuositeit zijn we dan natuurlijk voor een stuk kwijt. Alhoewel als ze Lanoye himself de dialogen laten schrijven zal ook daar niet kunnen over geklaagd worden. De dag dat deze soap op kijkend Vlaanderen zal losgelaten worden zal een mijlpaal in de geschiedenis worden en een nachtmerrie voor de huisartsen van wacht want de beroertes zullen waarschijnlijk niet te tellen zijn indien er geen censuur uitgevoerd wordt. Ze kunnen beter per wijk een medische hulppost uitzetten zoals men ooit in de bioscopen deed toen de film The exorcist van start ging. Met deze trilogie heeft Tom Lanoye uiteraard zijn reputatie van provocerend literator voor goed bevestigd. Hij heeft ook aangetoond hoe rijk taal kan zijn als je er op de juiste manier weet mee om te gaan. (André Oyen)

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

2 december 2007 | Antwerpen

Dit derde deel rondt op een vrij grimmige manier een nogal unieke trilogie in de Nederlandse literatuur af. Het goddelijke monster was een stuk Lanoye-entertainement maar Zwarte tranen was al een stuk sarcastischer en Boze tongen is het duidelijke bewijs dat Tom Lanoye op en degelijk en doorwrocht literair werk gemikt heeft. En daar is hij uiteraard overtuigend in geslaagd. Maar toch was ik niet ongelukkig dat ik het woord EINDE zag ik opdoemen. Want je kan dit genre niet blijven uitmelken anders begin je te zeuren en dàt zat in sommige hoofdstukken wel te lonken. De zelfdoding van één van de zonen in een homosauna is hier een frappant voorbeeld van. Maar het blijft een feit dat deze trilogie iets is om als Nederlandstalige trots op te zijn. In Boze tongen vinden we onze goede 'vrienden' en 'vriendinnen' uit de vorige twee delen ofwel in leven en niet in welzijn ofwel niet in leven en wel in welzijn terug. Het hele deel draait erom dat Katrien Deschrijver haar aangezicht geschonden heeft, geheel en al express. Waarom en hoe ze dat gedaan heeft ga ik hier niet vertellen want dat maakt juist één van de spanningselementen van het boek uit. Dat geschonden gezicht is natuurlijk een symboliek voor de ondergang van de familie en aftakeling van morele en andere waarden in het land. De aftakeling in de clan-Deschrijver gaat gestaag verder. Katrien nukkig in de gevangenis met een dossier dat inmiddels al uit verschillende zware mappen bestaat. Vader Deschrijver blijft nog altijd verdwenen ook al houdt hij vermomd het hele reilen en zeilen nauwlettend in de gaten. Boer Leo komt in financiële moeilijkheden en zoekt contact met zijn verdwenen broer. Zoon Steven is al zijn capaciteiten ten spijt naar Miami gevlucht na een inzinking en aan het licht gebrachte frauduleuze praktijken, letterlijk en figuurlijk genaaid door corrupte raadgevers. Xandra, de vrouw uit het verstandshuwelijk, is met hem meegegaan met littekens op haar gezicht van de aanslag op de supermarkt die ze overleefde en littekens op haar ziel omwille van Jonaske die de aanval niet overleefde. Gudrun die haar dementerende mama Elvire wil verzorgen maar daar uiteindelijk niet toe geschikt is. Zoon Bruno die nu helemaal met zijn verleden gebroken heeft tracht met eigen middelen en zonder misbruik te maken van zijn bekende naam een zaak op te starten. Onderzoeksrechter De Decker die van het dossier Deschrijver is afgezet en definitief zijn toekomst beslechtte door op een benefiet een portie mosselen te verorberen blijft echter de Deschrijverclan achtervolgen zij het wel via collega's die vroeger zijn tipgevers waren. De enigen voor wie het leven er wel zonniger op geworden is zijn tante Milou en Madeleine die als God in Frankrijk, floreren, ver weg van alle schandalen, in de villa waar Katrien Dirk per ongeluk neerschoot. Van deze literaire soap gaan we nog lang kunnen nagenieten als een of ander vernuftige geest zo slim is om er televisie van te maken want daar zijn de boeken alle drie natuurlijk helemaal op afgestemd. De taalvirtuositeit zijn we dan natuurlijk voor een stuk kwijt. Alhoewel als ze Lanoye himself de dialogen laten schrijven zal ook daar niet kunnen over geklaagd worden. De dag dat deze soap op kijkend Vlaanderen zal losgelaten worden zal een mijlpaal in de geschiedenis worden en een nachtmerrie voor de huisartsen van wacht want de beroertes zullen waarschijnlijk niet te tellen zijn indien er geen censuur uitgevoerd wordt. Ze kunnen beter per wijk een medische hulppost uitzetten zoals men ooit in de bioscopen deed toen de film The exorcist van start ging. Met deze trilogie heeft Tom Lanoye uiteraard zijn reputatie van provocerend literator voor goed bevestigd. Hij heeft ook aangetoond hoe rijk taal kan zijn als je er op de juiste manier weet mee om te gaan. (André Oyen)

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?