Dagen van gras

Beschrijving

Volledige beschrijving

Inkijkexemplaar (2)

Alle reviews (2)

Gemiddelde beoordeling:

 Een aangename verrassing

23 november 2009 | Door: Engruppo | 30-39 jaar | Utrecht

'Dagen van gras' is een verrassend fris boek van debutant Philip Huff. Ben van Deventer brengt herkenbaar zijn jeugd op landgoed Weldra in kaart, een jeugd die niet altijd even gemakkelijk verloopt. Gelukkig heeft hij nog altijd zijn boezemvriendje Tom die vlakbij woont. De twee zijn vier handen op één buik, totdat ... Eindelijk weer een boek dat weet te verrassen, okay, de schrijver heeft zijn volle talent nog niet benut, maar het belooft veel voor de toekomst. Een boek dat je grijpt door zijn frisse en originele manier van vertellen. En dan die verhaallijn. Een must-read.

Vond je deze review nuttig? Ja (1) | Nee (0) | Ongepast?

 Huff is een schrijver die je de komende jaren in de gaten wil houden

24 september 2011 | Door: FrankNorbertRieter

Ik las de proloog en dacht doorlopend: wat is dit prachtig proza. Ik begon aan het eerste hoofdstuk en ik hield op met denken. Het verhaal kwam op me af, vloerde me, greep me onverhoeds bij mijn achillespees – kietelde die en gaf er zachtjes kusjes op. Het verhaal ging over vriendschap, een echte hechte jeugdvriendschap. Ik ken dat soort vriendschappen – u misschien ook wel – en al geef ik het niet graag toe, ik wordt er altijd wat weemoedig van. Het boek raakt direct een gevoelige snaar. De woorden ontroeren. Ze nodigen direct uit tot doorlezen en tot meeleven met Ben, de hoofdpersoon. Na de opening ligt de lat hoog. Ik wacht op de beschrijving van die hechte jeugdvriendschap. En op de schildering van het gezin waar hij in opgroeit. Of zo, opiets dat me net zo raakt als die eerste pagina’s. Dat blijft echter uit. Het proza lijkt iets minder gepolijst. Ik zie een paar lelijke herhalingen. De achternaam van de hoofdpersoon valt me op. Van Deventer. En waar hij woont. Gelderland. Het staat er echt. Ik herinner me dat Huff in gesprek met Arie Storm vertelde dat hij die naam gekozen had omdat die verwees naar waar de hoofdpersoon vandaan kwam. Hallo Philip Huff: Deventer ligt in Overijssel. Maar goed, het zal wel. Ben van Deventer gaat ieder weekend bij een naburige boer de koeien helpen melken. Het wordt terloops genoemd en speelt verder geen rol in het verhaal, maar ik blijf even bij de mededeling hangen. Ieder weekend de koeien helpen melken, dat geloof ik niet. Wanneer speelt dit boek? In 1954? Niet dus. Bijna heb ik mijn shark-jump-moment. Maar goed, het zal wel. Dan blijkt die Ben van Deventer in Zwolle op school te zitten. Weer Overijssel. Nou weet ik ook wel dat Gelderland op een steenworp afstand van Zwolle begint, maar het zijn dit soort kleinigheden die me uit het verhaal halen. Overal wringt de geografie een beetje. Irritant is dat. Je komt dan als schrijver niet weg met de lullige mededeling voorin dat je je wat vrijheden hebt gepermitteerd. Het zijn de stukken over muziek die me verder het verhaal in trekken. Zodra Ben alleen is met zijn gedachten en hij vertelt over zijn passie komt het verhaal tot bloei. Op de achterflap staat ergens ‘er is nog nooit zo mooi over muziek geschreven’. Ik heb geen zin om het boek even om te draaien om zien wie dat ook al weer vond, want juist op die momenten wil ik verder lezen. Het gaat ook niet alleen over muziek, juist dan gaat het over Ben zelf. Ontroerend. Pakkend. Schitterend. Ik probeer me te herinneren of ik eigenlijk eerder boeken heb gelezen waarin zo over muziek geschreven werd. Alleen American Psycho komt bij mij op. Maar waar Brett Easton Ellis mij uiteindelijk vervreemd en verveeld met zijn lange verhandelingen, haalt Huff me dichterbij. De muziek draagt bij aan het verhaal en vertelt echt iets over de hoofdpersoon. Ik wil die muziek horen. En ik wil verder het verhaal in. Eigenlijk is het jammer dat er af en toe ook weer iets met die jeugdvriend moet. Die vriend, Tom, is echt helemaal geen interessant personage. Nergens wordt die hechte vriendschap sterk neergezet. Ongeloofwaardig. Als slappe koffie uit een Bravilor. Het boek gaat ook helemaal niet over die vriendschap. Ik moet echt ophouden met achterflappen serieus te nemen. Gelukkig gaat het steeds slechter met Ben en het verhaal speelt meer in zijn hoofd. Drugsgebruik, zijn psychose en de opname in een kliniek laten me op een comfortabele manier raden naar wat er precies waar is en wat alleen de waarneming van Ben. Hoe meer hij op zichzelf is, hoe boeiender het wordt. Dan ga ik mee die diepte in en luister aandachtig naar wat hij zegt. Dan geloof ik hem, echt. Als ik het boek uit heb, wil ik mijn ergernissen dan ook niet koesteren. Ik denk dat de kleine onvolkomenheden harder schuren, juist omdat ik het boek zo gaaf vind. Ik neem afscheid van Ben en denk nog even met weemoed aan hem terug, als aan een jeugdvriend die ik nooit meer zie. Ik hoop dat het hem goed gaat. Philip Huff. Dank.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

Meer reviews

2ehands exemplaren (1)

Conditie	Verkoper	Prijs
Goed "TITEL: Dagen van gras. AUTEUR(S): HUFF, PHILIP BESCHRIJVING: Original publisher's paperback, pictorial front- & backcover, 8vo:..." Bekijk exemplaar	Verkoper: Antiquariaat Ben van Nijnatten 1003 stemmen Het aantal sterren toont de klantwaardering voor deze verkoper op bol.com.	€ 16,00

Alle 2ehands exemplaren

Productinformatie

Auteur

Philip Huff

Taal

Nederlands

Afmetingen

16x200x125 mm

Gewicht

236 gr

Druk

3

ISBN10

9023454014

ISBN13

9789023454014

Je vindt dit boek in

Categorieën

Nederlandse boeken > Literatuur > Romans

Trefwoord(en)

Adolescentie|Drugsgebruikers

Ook verkrijgbaar

Meer boeken met dezelfde kenmerken

Selecteer één of meer kenmerken:

Alle reviews (2)

24 september 2011 | Door: FrankNorbertRieter

Ik las de proloog en dacht doorlopend: wat is dit prachtig proza. Ik begon aan het eerste hoofdstuk en ik hield op met denken. Het verhaal kwam op me af, vloerde me, greep me onverhoeds bij mijn achillespees – kietelde die en gaf er zachtjes kusjes op. Het verhaal ging over vriendschap, een echte hechte jeugdvriendschap. Ik ken dat soort vriendschappen – u misschien ook wel – en al geef ik het niet graag toe, ik wordt er altijd wat weemoedig van. Het boek raakt direct een gevoelige snaar. De woorden ontroeren. Ze nodigen direct uit tot doorlezen en tot meeleven met Ben, de hoofdpersoon. Na de opening ligt de lat hoog. Ik wacht op de beschrijving van die hechte jeugdvriendschap. En op de schildering van het gezin waar hij in opgroeit. Of zo, opiets dat me net zo raakt als die eerste pagina’s. Dat blijft echter uit. Het proza lijkt iets minder gepolijst. Ik zie een paar lelijke herhalingen. De achternaam van de hoofdpersoon valt me op. Van Deventer. En waar hij woont. Gelderland. Het staat er echt. Ik herinner me dat Huff in gesprek met Arie Storm vertelde dat hij die naam gekozen had omdat die verwees naar waar de hoofdpersoon vandaan kwam. Hallo Philip Huff: Deventer ligt in Overijssel. Maar goed, het zal wel. Ben van Deventer gaat ieder weekend bij een naburige boer de koeien helpen melken. Het wordt terloops genoemd en speelt verder geen rol in het verhaal, maar ik blijf even bij de mededeling hangen. Ieder weekend de koeien helpen melken, dat geloof ik niet. Wanneer speelt dit boek? In 1954? Niet dus. Bijna heb ik mijn shark-jump-moment. Maar goed, het zal wel. Dan blijkt die Ben van Deventer in Zwolle op school te zitten. Weer Overijssel. Nou weet ik ook wel dat Gelderland op een steenworp afstand van Zwolle begint, maar het zijn dit soort kleinigheden die me uit het verhaal halen. Overal wringt de geografie een beetje. Irritant is dat. Je komt dan als schrijver niet weg met de lullige mededeling voorin dat je je wat vrijheden hebt gepermitteerd. Het zijn de stukken over muziek die me verder het verhaal in trekken. Zodra Ben alleen is met zijn gedachten en hij vertelt over zijn passie komt het verhaal tot bloei. Op de achterflap staat ergens ‘er is nog nooit zo mooi over muziek geschreven’. Ik heb geen zin om het boek even om te draaien om zien wie dat ook al weer vond, want juist op die momenten wil ik verder lezen. Het gaat ook niet alleen over muziek, juist dan gaat het over Ben zelf. Ontroerend. Pakkend. Schitterend. Ik probeer me te herinneren of ik eigenlijk eerder boeken heb gelezen waarin zo over muziek geschreven werd. Alleen American Psycho komt bij mij op. Maar waar Brett Easton Ellis mij uiteindelijk vervreemd en verveeld met zijn lange verhandelingen, haalt Huff me dichterbij. De muziek draagt bij aan het verhaal en vertelt echt iets over de hoofdpersoon. Ik wil die muziek horen. En ik wil verder het verhaal in. Eigenlijk is het jammer dat er af en toe ook weer iets met die jeugdvriend moet. Die vriend, Tom, is echt helemaal geen interessant personage. Nergens wordt die hechte vriendschap sterk neergezet. Ongeloofwaardig. Als slappe koffie uit een Bravilor. Het boek gaat ook helemaal niet over die vriendschap. Ik moet echt ophouden met achterflappen serieus te nemen. Gelukkig gaat het steeds slechter met Ben en het verhaal speelt meer in zijn hoofd. Drugsgebruik, zijn psychose en de opname in een kliniek laten me op een comfortabele manier raden naar wat er precies waar is en wat alleen de waarneming van Ben. Hoe meer hij op zichzelf is, hoe boeiender het wordt. Dan ga ik mee die diepte in en luister aandachtig naar wat hij zegt. Dan geloof ik hem, echt. Als ik het boek uit heb, wil ik mijn ergernissen dan ook niet koesteren. Ik denk dat de kleine onvolkomenheden harder schuren, juist omdat ik het boek zo gaaf vind. Ik neem afscheid van Ben en denk nog even met weemoed aan hem terug, als aan een jeugdvriend die ik nooit meer zie. Ik hoop dat het hem goed gaat. Philip Huff. Dank.

Vond je deze review nuttig? Ja (0) | Nee (0) | Ongepast?

23 november 2009 | Door: Engruppo | 30-39 jaar | Utrecht

'Dagen van gras' is een verrassend fris boek van debutant Philip Huff. Ben van Deventer brengt herkenbaar zijn jeugd op landgoed Weldra in kaart, een jeugd die niet altijd even gemakkelijk verloopt. Gelukkig heeft hij nog altijd zijn boezemvriendje Tom die vlakbij woont. De twee zijn vier handen op één buik, totdat ... Eindelijk weer een boek dat weet te verrassen, okay, de schrijver heeft zijn volle talent nog niet benut, maar het belooft veel voor de toekomst. Een boek dat je grijpt door zijn frisse en originele manier van vertellen. En dan die verhaallijn. Een must-read.

Vond je deze review nuttig? Ja (1) | Nee (0) | Ongepast?