De natuurlijke zon

Recensie(s)

NBD|Biblion recensie
Onder de natuurwetenschappelijke geschriften die de ziener uit Stiermarken medio 19e eeuw door de gave van het Innerlijk Woord ontving, is dit in 1842 geschreven boek over de zon het meest verbazingwekkende. Vanuit het 'blikveld van God' ontstonden Lorbers geschriften, die de diepste dingen raken en die wetenschap en religie tegelijk zijn. Lorber beschrijft allereerst wat de zon precies is en waar het specifieke vlammend licht vandaan komt alsmede oorzaak en wezen van de zonnevlekken. Dan volgt het deel over de zonnebewoners en hun leefgebieden, de zonnegordels waar men wat moeite mee kan hebben gezien het irreele karakter. Bij de diepste inwijding in de geheimen van de menswording van God krijgt de religieuze tendens van deze uitgave iets te veel de overhand. Ook het gedeelte over de overeenkomsten tussen bepaalde zonnegordels met de planeten Mars, Jupiter, Saturnus en Uranus is niet erg sterk. Grappig zijn de hoofdstukjes over Miron, de planeet die in 1846 door Galle wordt ontdekt en dan de naam Neptunus krijgt. Rekening houdend met de tijd waarin het geschreven is en voor wie zich niet stoort aan de religieuze invalshoek, is het best interessant. Met uitgebreide inhoudsopgave en trefwoordenregister.

(NBD|Biblion recensie, Johan Berenschot)