Een waardig levenseinde

'Moet mijn vader heus zo afzien?'

'De maatschappelijke discussie over palliatieve zorg en het levenseinde, inclusief euthanasie, kwam er niet toevallig. Het is het logisch sluitstuk van een halve eeuw ervaring met medische technologie die veel leed kan besparen, maar tevens, wanneer ze te lang wordt gerekt, nieuw lijden kan veroorzaken. Behandelen wordt dan mishandelen.
Dit boek verschaft beter inzicht in de zorg rond het levenseinde, met nadruk op 'het leven'. Het wil iedere burger mondig maken tegenover de medische wereld. Het is ook bedoeld voor zorgverleners die op een empathische manier met hun patiënten willen omgaan.
Een waardig levenseinde veegt een aantal hardnekkige mythes over het gebruik van morfine van tafel, bevat tips tegen pijnbestrijding en doodsangst, verklaart waarom vele dokters, ondanks de euthanasiewet, nog altijd bang zijn om bij euthanasie te helpen en legt uit hoe het levenseinde met spiritualiteit en psychologische ondersteuning kan verzacht worden.
Het boek is vooral ook een pleidooi voor een verandering in onze houding tegenover ongeneeslijke patiënten. Het vermijden van therapeutische hardnekkigheid verdient daarbij topprioriteit.

Wim Distelmans (1952) is kankerspecialist en professor in de palliatieve geneeskunde aan de VUB. Hij pionierde in België voor de erkenning van palliatieve zorg en vocht voor het recht op euthanasie. Hiervoor werd hij in 2003 bekroond met de Arkprijs van het Vrije Woord. Hij richtte met de steun van het AZ VUB in Wemmel TOPAZ op, het eerste dagcentrum voor ernstig en ontwikkelde, samen met Recht op Waardig Sterven het LEIF-artsenproject. Hij was voorzitter van de Federatie Palliatieve Zorg Vlaanderen en momenteel voorzitter van de Federale Commissie Euthanasie.